Апокалипсата започнува од Македонија!

Обично по секој за мене важен настан, чекам неколку дена пред да напишам нешто на темата. Со ладна глава и без емоции. И овој пат почекав временски период по 20ти Јуни и денот на „Шарената револуција„ за да го кажам моето мислење. Сепак, заклучокот остана ист како и таа вечер. Оние што себе се нарекуваат револиционери, се всушност силеџии.

pixel.mk-apokalipsa-koga-22989

Многу пати во холивудски филмови сум ја сретнал тезата: „За да се изгради нов свет, мора стариот да се сруши“. Веројатно ја чуле и шарените, но за разлика од мене, не забележале дека секогаш ја кажува негативецот, кој впрочем е психопат. Налудничав тип кој верува дека е одбран од Бог за да го смени системот. Него не го интересира колатералната штета во човечки животи или материјална штета, туку само неговата цел. Нема правила на игра, ниту туѓо мислење. Па, нели е избран од Бог! Слични ликови ми се и оние во првите редови на нашиве „револуционери“. Ок, немаат убиено некого, иако дел од нив посакуваат смрт од време на време. Сличноста е во тоа што и тие мислат дека се избрани од Бог, бидејќи никој друг не ги избрал. Исто така и тие мислат дека треба да се сруши системот за да завладее нивниот, подобар систем, во кој тие ќе ни кажат што е демократија.

Пред 7 дена, овие демократи, засилени со логистика на СДСМ, излегоа на улица во Скопје и протестираа против владата на ВМРО и ДУИ. И се е тоа во ред. Носење со автобуси од други градови е сосема нормална работа за секој помасовен протест организиран од политичка партија или орагнизиран против партијата на власт. Нема ништо спорно во тоа. Смешно ми е што при секој митинг или протест и едните и друите објавуваат фотки од автобусите на ривалот. Јасно ни е на сите дека секоја политичка партија на свој митинг носи членство од цела држава. Не мора да се криете дечки. И додека донесените подржувачи искрено протестираа против владата, во позадина се готвел друг план за кој 98% од присутните не знаеле дека треба да е колуминација на вечерта. Никој нив не им кажал дека шарениве планираат да го рушат споменикот на Прометеј, како симбол за рушењето на владата. Тоа е таа демократија за која се залагаат нашиве револуционери. Собираат народ од цела Македонија. Ги носат во Скопје со автобуси, но не им кажуваат дека ќе присусутвуваат, а со тоа и учествуваат во рушење на споменик, односно криминал. Ако им кажеле, сигурно дел и немало да дојдат. Вака скришум, руши споменикот, па утре пишувај дека народот го срушил. Намерно на целиот протест не се развиори ниедно партиско знаме на опозицијата, за таа да биде аболирана од рушењето, како уште еден доказ дека народот спонтано го срушил. Спонатно носеле јаже, спонтано тргнале да го врзат и да го бутнат! Се спонтано, се! Но, кога имате партија како СДСМ, која 10 години не може да подготви програма, многу ви е јасно каква организација може да има во неа и нејзиното членство. Па така неколку часа пред обидот за уривање на Прометеј се јави еден од нивните најгласни говорници и на Фејсбук „спонтано“ го издаде „спонтаниот план“.

tito-belicanec-slika-so-spomenik

Ова не ги обесхрабри шарените, па решија сепак да пробаат, но полицијата ја заврши работата и за прв пат видовме навистина спонтан потег од револуционерите. Спонтано побегнаа од полицијата. Ок, во бегање ги предупредуваа полицајците дека може пак да им се случи Куманово, ама сите групно бегаа. Тоа се тие револуционери. Сироти Делчев, Груев, Карев... им го ругаат терминот револуија.

Како и во холивудските филмови, негативецот не го сруши светот за да изгради подобар, но за разлика од филмското платно, помина неказнет. Па, еве вчера имавме епизода 358 или 785 или ..., ма кој бори, на шарената револуција. Повторно истите луѓе на улица, повторно тие се народот, најхрабрите, но тоа е во ред. Нивно право. Се додека протестот е мирен и не го запира сообраќајот во Скопје, јас немам ниаков проблем со нив. Нека викаат, нека носат плакати и нека се фалат колку се најјаки. И онака кај нас веќе 2 години лудилото стана нормално. Може во еден момент нормалното ќе стане толку лудо, што ќе посегнат по него.

И покрај протестот на шаерените во Скопје, за мене вчера настан на денот е обидот на студенсткиот пленум да забрани избрана на нов ректор, со тоа што го блокира влезот во ректоратот. Причина, преставницие на студентите кои имаат право на глас при избор на ректор биле нелегитимни. Ок. А вие дечки легитмни сте? Вие четворица што ја блокиравте вратата во ректоратот, вас ве прашувам. Вас кој ве избра? На кои избори? Кој ви рече дека вие ги преставувате студентите? Онака сами? Ахххх да, извинете, вие сте пленум. Немате вие избори. Вие сте едноставно сомопоставени. Решивте да бидете битни и тргнавте. Демократија, нели? Тоа носите во душа?

И до пленумци (од било кој пленум) и до шарените, под итно прочитајте што е тоа демократија. Ако сакате вулгарна дефиниција, еве: Демократија е систем во кој мнозинството му налага правила на малцинството. Вие дечки, не сте мнозинство. Колку силно и да викате, колку боја и да фрлите, вие сте минорно малцинство кое секојдневно губи на бројност бидејќи има стратегија на психопат, а психопатите се сакаат само себе. Затоа, ако сакате да постигнете било што, и на вас како и на СДСМ ви треба програма, а не силеџиство. Позитивни новини во системот, место рушење на она што на некого му се допаѓа. Вие треба да сте пример за сите граѓани, како што биле револуционерите кои ги спомнав погоре, место криминалци. Кога/ако (ќе) го постигнете тоа, можеби ќе ви се приклучи повеќе народ, па можеби, само можеби ќе имате право да се наречете револуција.

Автор: Пацифист

Игра на тронови

Неверојатно чудно е како во Македонија им се приоѓа на настаните, на информациите, на состојбите… на се што малку поинаку наликува од она што вообичаено сме навикнати да го гледаме.  Во оваа Македонија најисправна е статус-кво состојбата. Не таласај, не расчепкувај, не рчкај … тоа се тие вредности на македонското општество … Се поинаку од ова по дефиниција предизвикува бранување, а брановите се движат секогаш водени од нечиј интерес … никако погледнати низ призмата на објективен, аналитички пристап… Па, така во зависност од позицијата од која се гледа, се редат и оценките …Чудо некое …

Ете, така е и овие два дена, откако во јавноста излезе информацијата за евентуалните нови, идни релации на македонската и бугарската црква, секој во зависност од припадноста на својот политички светоглед си дели оценки, печатирајќи ги како апсолутна вистина. Но, што всушност се случува?

ЗА ПОЧЕТОК ИЗВОРОТ НА ИНФОРМАЦИЈА

Она што за мене е исклучително проблематично е односот на македонските архиереи кон македонската јавност, особено што по втор пат, за вакви важни прашања од животот на МПЦ, македонската (домашната) јавност дознава до надвор. Тоа е еден несериозен пристап, кој остава и овозможува простор за многу конструкции кои на крајот ќе предизвикаат штетен краен резултат. Но, тоа е прашање на одговорност на македонските владици.

КОНЕЧНО ХРАБАР ЧЕКОР

Одлуката на Архиепископот Охридски и Македонски г.г Стефан да испрати писмо (за кое се потенцира дека е едногласно договорено во САС на МПЦ-ОА) до Синодот на Бугарската Православна Црква- Трновска Патријаршија е исклучително важен историски момент од живот на МПЦ-ОА. Тоа писмо е прв сериозен потег на македонската црковна дипломатија повлечен кога било, надвор од шаблонските досегашни тајни и полутајни приватни релации што поедини владици на МПЦ надвор ги градеа со архиереите на другите помесни цркви, а  внатре во Македонија, цврсто стоеја на позицијата дека решението на црковното прашање треба да се бара исклучиво во релациите со „Црковен Белград“.

Јас не знам дали за ова писмо од Архиепископот има целосна согласност од владиците на МПЦ-ОА, но знам дека на сите владици во МПЦ-ОА, денес им е совршено јасно, дека од актуелната црковна политика на СПЦ не може да се очекува ништо, ништо што може да значи какво било поместување на позициите кои можат да доведат до какво било взаемно прифатливо решение. Напротив,  и покрај слободата на Вранишковски, што беше услов за почеток на разговори, во Патријаршијата во Белград никој не размислува, ниту за разговори, а не пак, за решение кое би значело прифаќање на општата реалност за самобитноста на Македонската Православна Црква.  Сосема спротивно од тоа, во Архиепископијата во Скопје веќе подолго време до доаѓаат сигнали од „Црковен Белград“, кои се исклучително загрижувачки, а воедно се и кристално чист став за позициите на кои стои СПЦ. Српските црковни авторитети влечат такви нелогични потези кои никогаш, во досегашните 50 години (колку што трае спорот), не биле карактеристика на односите меѓу двете цркви. Од многуте нелогични потези на СПЦ, кои се во насока само на омаловажување на Македонската Православна Црква, нејзино целосно деградирање и исмејување, се издвојува одлуката да не дозволува студирање на теолози од Македонија кои не добиле писмен благослов од Јован Вранишковски… Има уште многу такви омаловажувачки одлуки, но за тоа во друга прилика.

ЈАСНА ПОРАКА КОН „ЦРКОВЕН БЕЛГРАД“

Затоа, ако се тргне од моменталната статус-кво позиција што МПЦ-ОА ја има во релациите со СПЦ и проценките дека таа состојба нема да се промени на долг рок, туку напротив ќе се влошува, тогаш овој чекор на МПЦ, а особено изјавата на Владиката Наум, кој воедно, (во овој случај, а веројатно и многупати досега) е и творецот на македонската црковна дипломатија, е исклучително важен и корисен за градењето на позициите на МПЦ-ОА, пред се кон самата себе, а потоа и кон останатите православни цркви. Со ова, МПЦ-ОА покажува што сака и од што нема да отстапи.

Најважната цел од оваа одлука да се влезе во игра со друга православна црква, и тоа јавно, не по тајни канали е пораката што и се испраќа на Српската Православна Црква, а особено на дел од тамошните „духовници“, етно-националистички задоени во духот да не отстапат од своите позиции за србоправославниот карактер на македонскиот народ. Не дека тоа ќе ги заплаши, па тие ќе ги променат позициите, напротив многу повеќе како порака, дека по патот на вистината, на кој тие поставиле препреки, има и крстосници од кои исто така може да се стаса до целта, особено ако не се знае дали во тој лавиринт од споредни патеки, некој друг не поставил патокази кои водат кон целта. Таа одлука е исклучително храбра и важна, затоа што врти и една друга страница во релациите на православниот свет. Евентуален негативен исход ќе значи белег во историјата за еден обид, но што ако исходот заврши поинаку? (за ова малку подолу во текстот).

СЕГА ЗА СУШТИНАТА

Текстот на писмото испратено до САС на БПЦ излезе во јавност преку бугарските медиуми и тоа од новинар, за кој Бугарскиот Синод има донесено официјална одлука да го екскомуницира и да им забрани на своите владици, свештеници да му даваат изјава …  Но, во тој текст на тоа писмо, за кое јас имам информации дека е релевантно и веродостојно, нема ништо спорно.

Да одиме по ред.

Во ова писмо, Синодот на МПЦ-ОА бара од БПЦ да одлучи да воспостави сослужување со МПЦ, црква која Синодот на МПЦ во тоа писмо ја нарекува канонска наследничка на Охридска Архиепископија, што е многу важен момент особено во релациите со БПЦ и со бугарската јавност, каде Охридската Архиепископија се дефинира како бугарска црква. Што значи дека ако БПЦ го прифати овој предлог, МПЦ ќе добие валоризација за тоа дека е возобновител на Охридската Архиепископија и тоа од Бугарската Православна црква.

Потоа во текстот на писмото на Архиепископот многу јасно е дефинирано што сака МПЦ, а што за возврат ќе добие БПЦ. МПЦ овде бара признавање на реалноста, односно воспоставување литургиско единство и сослужување со БПЦ како автокефална помесна православна црква. Доколку БПЦ се сложи на тоа, а сосема јасно е што и како подразбира статус на автокефална црква, тогаш Македонската православна црква – Охридска архиепископија ќе ја препознае и признае Бугарската православна црква – Бугарска Патријаршија како Мајка Црква, која прва ја прифаќа и признава нејзината автокефалност, истата ја обзнанува и актуелизира, претставува и се застапува за неа пред Вселенската патријаршија и пред другите Помесни цркви. За признавањето и воспоставувањето на евхаристиското единство, Бугарскиот патријарх го известува Вселенскиот патријарх, како и поглаварите на другите Помесни православни цркви“. (цитат од писмото).

Значи МПЦ-ОА добива автокефалност, сослужување, признание за нејзиниот историски континуитет со Охридската Архиепископија, признание на нејзината реалност. БПЦ добива право да се „фали“ дека МПЦ-ОА произлегла од нејзе, од нејзината јуриздикција.

На дел од македонската јавност проблематичен е терминот „Мајка Црква“.

И да, што е тој термин „мајка црква“?

МАЈКА ЦРКВА

Она што е важно во целиот овој процес на градење нови релации со БПЦ е фактичката состојба што на крај треба да произлезе како реалност. Во писмото нема дилеми дека тоа е автокефален статус на МПЦ-ОА, исто како што нема дилеми дека за тој статус, Бугарскиот патријарх ќе го извести Вселенскиот Патријарх и останатите помесни православни цркви. Овој предлог на МПЦ-ОА не предвидува никакви преговори или разговори за актуелните, постоечки позиции, напротив предвидува прифаќање на реалноста таква каква што е. Што значи дека тоа треба да резултира со вистинско позиционирање на МПЦ како автокефална црква. Едно од тие позиции се огледа во практичното функционирање, нешто што мора да се расчисти сега и веднаш, за да не останат дилемите. Значи, ако договорот со БПЦ значи дека Архиепископот на МПЦ во своите литургии прв го споменува Вселенскиот Патријарх, па редоследно, согласно диптихот на Православната црква, другите поглавари на црквите, ако светото миро го подготвува МПЦ сама, самостојно, ако изборот на Архиереи е самостоен без какво било мешање од Софија, ако Поглаварот на МПЦ „Белата Пана“ ја носи надвор од Македонија врз основа на своја одлука, тогаш тоа е автокефална црква и тука нема никаков проблем. Но, ако зад оваа идеја се крие опцијата дека наместо „Белата Пана од Белград“, како духовно туторство треба да се признае „Белата Пана од Софија“, тогаш тоа е само замена на центри, без суштина и прифаќање на она што веќе СПЦ го нуди како решение. Но, во ова писмо, вака срочено,  такво нешто не може да се прочита, но сепак важно е да се предупреди на тоа.

„Мајка Црква“ е термин кој, вака на прва, ако се гледа низ романтичарски поглед е многу чувствителен, особено ако се тргне од позицијата што е постаро јајцето или кокошката …

Терминологијата „Мајка Црква“ нема никакво значење во суштината кога станува збор за автокефална црква. Денес, тој термин е толку ирелевантен, особено што сите современи православни цркви на еден или друг начин се повикуваат на некое наследство и возобновување на некоја историска диацеза од некоја црква. Ако реално се дефинира терминот „Мајка Црква“, тогаш тоа би требало да биде Ерусалимската Патријаршија, бидејќи се од таму почнува,  но таа црква денеска во диптихот на Православните цркви е дури на четвртото место. „Мајка Црква“ денеска, ако хиерархиски се гледа, би требало да биде Вселенската Патријаршија, особено што токму Вселенскиот Патријарх е тој што го става потписот на Томосот за автокефалност, но колку овој статус денеска го има оваа црква?

„Мајка Црква“ е термин и за онаа црква која дозволила од својата јуриздикција да се издвои друга самостојна црква. Таков пример е Охридската Архиепископија, чија „Мајка Црква“ била Константинополската патријаршија, а таа била „Мајка Црква“ на неколку цркви, меѓу нив на Пеќката Патријаршија, на Траносвка Патријаршија … Но, таа црква не постои од 1767 година, ниту пак, во таа форма во која тогаш постоеле црквите произлезени од нејзе денес постојат?

Која е „Мајка Црква“ на Српската Црква? Која е „Мајка Црква“ на Бугарската Црква, Која е „Мајка Црква“ на Грчката Црква, која е „Мајка Црква“ на Руската (некои велат Охридската Архиепископија), на Албанска, на Романската….?

Што значи, наместо губење време во задоволување на национал-романтичарски докажувања, терминологијата „Мајка Црква“ денес треба да се гледа низ призмата на онаа црква која ќе може да ја согледа и признае современата општествена реалност, ослободена од предрасуди, бидејќи овој термин „Мајка Црква“ нема никакво значење кога е во прашање автокефална црква. Се согласувам со Владиката Наум, кој неодамна напиша „Мајка Црква“ може да ни биде само онаа Црква која прва и безусловно ќе ја прифати и признае автокефалноста на МПЦ – ОА, т.е. автокефалноста на Охридската Архиепископија во лицето на Македонската Православна Црква.

„Мајка Црква“ е, всушност, онаа Црква, што прва ќе го признае нашиот посебен црковен идентитет (а не дека претходно не сме постоеле, па сега некој нѐ раѓа), односно тоа е Црква што прва ќе ја увиди и признае оправданоста на нашето посебно автокефално пастирско делување во рамките на нашата црковна јуриздикција, во државните граници на Република Македонија. Затоа, „Мајка Црква“ е само поетски израз на огромна и незаборавна благодарност за Црквата која би нѐ заштитувала, застапувала и претставувала пред другите помесни Православни Цркви, за нејзиниот љубовен и личносен однос кон нас“.

ЈУРИЗДИКЦИСКО ПРАВО

Има ли Бугарската црква канонско право да признае автокефалност на МПЦ?

Полагањето на правото на таквата одлука обично се влече од јуриздикцијата што некоја црква ја имала врз територијата на која се создава таа црква. Но, тоа прашање е пред се политичка одлука отколку пак, прашање засновано на канони. Ако се гледа од позиција на тоа дали МПЦ и БПЦ имаат или не разлики во учењето, дали тие цркви се на истиот православен пат, (а МПЦ во ништо не се разликува од општото православно учење, туку напротив) тогаш од канонски аспект нема никаква пречка за заедничко сослужување. Јас знам многу такви примери што владици на голем дел од православните цркви го правеле и го прават со владици на МПЦ, но тајно надвор од јавноста, што укажува на уште една потврда дека зад одлуката да не се признае МПЦ стои политика, а не некакви разлики во верското учење.

Ако објективно се гледаат состојбите во поглед на правото на полагање јуриздикција на територијата на која денес функционира МПЦ-ОА, тогаш тоа право и припаѓа на СПЦ, иако сосема јасно е како таа јуриздикција е стекната (купена од Вселенската Патријаршија за 1.5 милиони франци во 1920 година). Од друга страна пак, фактичката јуриздикција на СПЦ врз епархиите во Македонија трае само 21 година. Почетокот на Втората светска војна значи и комплетно повлекување на СПЦ од оваа територија, а епископските позиции ги пополнуваат бугарските владици се до 1943 година.  Потоа, се што се случува на оваа територија е одлука на иницијативите за создавање Македонската Православна Црква. СПЦ нема никакво влијание се до 2002 година, кога успева по долги години, своето влијание да го врати преку создавањето на паралелната црковна ерархија на Јован Вранишковски.

Враќањето назад во историјата во потрагата по јуриздикциското право врз епархиите на денешна Македонија води до Бугарската егзархија и Вселенската Патријаршија. Односно во последните 30 години на XIX  век и првите 20 години на XX век, во Македонија има една превласт за јуриздикцијата. Иако, јас не сум голем поборник за идеализирање на Егзархијата, сепак македонската историографија треба многу работи отворено да ги претстави за периодот на дејствување на Бугарската Егзархија во Македонија, која има големо влијание на овие простори.

Оваа Егзархија се раѓа како движење за возобновување на правото на служење во црквите на словенски јазик, наспроти дотогаш службата на свештеници и владици од Вселенската Патријаршија на грчки јазик и секако идеја за возобновување на Трновската Патријаршија … внимавајте Трновска, не Охридската Архиепископија.

Во првите години на создавање на оваа егзархија, (како резултата на раскол со Вселенската Патријаршија, а од 1870 со ферман на Султанот), нејзината јуриздикција не била во Македонија, но поради потребата од литургија на словенски јазик, оваа егзархија станува прифатлива за македонското население, кое на референдумското изјаснување организирано од турските власти, во над 85 % ја прифаќа оваа црковна јуриздикција, иако таа официјално тогаш е непризнаена од Вселенската Патријаршија. Во таа Егзархија владици биле и многумина кои биле по род Македонци, а живееле со идејата за возобновување на Охридската Архиепископија, како митрополит Теодосиј Гологанов и многу други.  Со текот на годините таа егзархија имала и други пропагандистички цели, но сепак за се тоа мора македонската историја отворено да пишува.

Но, што друго е важно во целата оваа приказна и зошто ја споменувам егзархијата?  Не треба да се заборави дека овој период на функционирање е во време кога Отоманската империја е тотално разнишана и пред распаѓање, истовремено на север и на исток има две кралски држави, а и една монархија на Југ, (зошто е потенцирањето на терминот монархии? Затоа што тоа политичко уредување прво што создавало е влијание преку своја црква). Во тој период формално на територија на Македонија практично има двовластие на црковно поле. По губењето на позициите на Вселенската (грчка) Патријаршија и заземањето на се поголем простор од Егзархијата (бугарска), српскиот кралски двор се обидува да го наметне своето влијание во Македонија на тој начин што бара од Вселенската Патријаршија да назначи владици по род Срби, кои на еден начин би го задоволиле македонското население со литургија на словенски јазик, а од друга страна би го ширеле своето српско политичко влијание. Тоа за прв пат се случува во 1899 година, (период од само 15 години по експанзијата на Егзархијата во Македонија) кога Вселенската Патријаршија го назначува Фирмилијан Дражиќ за митрополит Скопски, кој во тоа време е клирик на Српската Патријаршија, а не на Вселенската. Белград и Цариград имаат една цел, да го спречат влијанието на тогаш се уште непризнатата Егзархија. По него, следува уште еден митрополит, Севастијан избран 1903, па уште еден Викентије Крџа, избран 1905, кој СПЦ годинава одлучи да го прогласи како Светец, токму како жртва на Бугарската Егзархија.

КАДЕ ВОДИ ОВОЈ ПАТ?

Идејата дека признавањето на автокефалноста на МПЦ-ОА треба да дојде преку Бугарската Црква не е нова, ниту непозната за црковната јавност (бараме за онаа која ги следи постојано настаните). Напротив, тоа како опција постојано била разговарана и дебатирана и за волја на вистината кај многумина оценувана како добра идеја.

Меѓу погласните застапници на таа идеја беше некогашниот епископ Дремвитцки, сега Архиепископ Српски во Македонија Јован Вранишковски. Од времето кога беше активен во МПЦ отворено ја застапуваше идејата дека МПЦ треба да добие признавање од БПЦ, дури и организираше средби со бугарските владици и ги убедуваше во исправноста на тој пат (Во прилог архива).

Како и да е, овој предлог на МПЦ, сега веќе и јавен, може да резултира како еден неуспешен дипломатски обид, или историски момент кој ќе биде забележан како тектонско поместување во историјата на Православната црква.

Во моментов, според моите информации, многу поголеми се шансите БПЦ да не одговори позитивно на овој предлог на МПЦ, освен ако зад ова не стои некое друго поголемо сценарио, за кое јас не знам.

Сепак, првичните реакции кои можат да се видат покажуваат дека оваа вест во „Црковен Белград“, а особено кај нивната црковна испостава во Македонија – Јовановата ПОА предизвикала голема вознемиреност. Дека има страв, оти нешто може да се случи, покажува и набрзина лиферуваниот текст на грчкиот портал „Ромфеа.гр“ кој треба да го сврти вниманието на православната јавност и евентуално да испровоцира реакции за да се спречи позитивен исход од оваа иницијатива.

За познавачите на состојбите е сосема јасно дека овој текст на „Ромфеа.гр“ е поради блиските релации на еден од владиците на Јован со главниот уредник на сајтот (инаку, многу влијателен сајт во православниот свет).

Стравот кај ПОА лесно се чита и кај нејзините медиумски мегафони, кои во овој случај се затечени, не знаејќи кој пат да го фатат, особено што ова се случува во период на политиките на новата влада за градење добрососедски односи со Бугарија.

Реакцијата која се очекува е онаа која треба да дојде од Москва, особено што Бугарската Православна Црква, барем до сега покажуваше дека е под тотално влијание на Руската Православна Црква. Еден вид нејзин инструмент во конфликтите со Вселенската Патријаршија.

Од друга страна стравот кај „Црковен Белград“ е и поради последната одлука од Соборот на СПЦ, да покренат постапка за канонизација на Викентије Криџа, вест која предизвика остри реакции во круговите на БПЦ, дури и иницијативи пред другите православни цркви таа канонизација на СПЦ да не биде прифатена.

Реално Бугарската православна црква, тешко дека би се одлучила на ваква „хазардска игра“, ако зад ова нема поддршка од некој моќен православен центар, затоа што тоа би повлекло големи реперкусии по нејзе, што не исклучува и општа екскомуникација во православниот свет, но за тоа да се случи ќе треба консензуална одлука на сите православни цркви, што е малку веројатно дека би се случило.

Но, доколку во играта има и некој друг, тогаш позитивен исход од вакво сценарио не е невозможен. Тој веројатно би предизвикал пресметан ризик на прекин на литургиското единство со СПЦ и веројатно за почеток остра осуда од Руската црква, која сепак би се обидела оваа позиција да ја искористи за да се наметне повторно како еден нов фактор за медијаторство во состојбите во Православниот свет, во обид да спречи исто сценарио со Украинското црковно прашање.

Што може да биде позитивно, а што негативно во ваква ситуација? Самото признавање на автокефалноста на МПЦ-ОА од БПЦ, без некаков продолжен ефект на други признавања би бил уште еден од во празно. Но, прифаќање на тој чекор од страна на Вселенскиот Патријарх би значело една нова реалност во Православниот Свет, за очекување е дека таа одлука може да ја следат барем уште осум православни цркви, кои во моментов имаат безрезервна поддршка кон Константинопол, на пример трета црква која би ја признала МПЦ би била Албанската Архиепископија.

Со таков расплет на настаните СПЦ исто така најверојатно ќе биде приморана да влече потези.

Иако јас малку верувам во таква опција, сепак не исклучувам можност дека во таква ситуација на хаос во православието,  СПЦ може да одлучи и да признае автокефалност на Јовановата ПОА. И тогаш …

Автор: Марјан Николовски за Религија.мк

Не се СДСМ, туку ВМРО ДПМНЕ се виновни за двојазичноста и договорот со Бугарија

Бура од реакции по медиумите и социјалните мрежи по вчерашното гласање за законот за јазици во Собранието на Република Македонија. На улица никој, но на Фејсбук и Твитер лом. „Ишкртани“ ѕидовите на пратениците од СДСМ кои пред парламентарните избори ветуваа дека двојазичноста е само во главата на Груевски, а вчера како по наредба си гласаа. А тие тивки, без одговор, без коментар. Си го одработеа договореното и си ќутат. Не се веќе револуционери, не се „со народот“, не се борат против режим. Докачија фотељи и сега плаќаат долг кон оној што им помогна да дојдат на власт преку улица.

Искрено, не знам зошто толку бурна реакција баш вчера. Не дека ми пречи, но зарем очекувавте некој од СДСМ да гласа против двојазичноста? Демек им верувавте кога велеа дека е измислена? Кога збореше Павле Богоевски дека нема двојазични банкноти и униформи, вие помисливте дека е сериозен? Си лапна човекот пратеничко место, сега не ве знае. Ма не го занимате. Па зарем ќе се влечка законов по комисии и сибрание, по медиуми и каде не, за на крај некој од СДСМ да гласа против? Ајде, барем задоговорот со Бугарија, „добрососедскиот“, знаете што не очекува.

Но, доволно за „изненадените“ и СДСМ марионети во собранието. Не е ова нивна вина. Реално, од пред парламентарните избори, до сега, Заев и другарчињата јасно кажаа што следи. Кој сакал да слуша – слушал. Кој се правел на глув, се уште си се прави на глув. Зошто и како освоија 400.000 гласа на ваква програма, тоа си знае народот. Како и да е, Албанската платформа се остварува со сериозно брзо темпо и нема кој да ја спречи. Отсуството на отпор кон истата, не е вина на СДСМ, ниту на оние кои гласаа за таа политичка опција, туку на ВМРО ДПМНЕ и се што створи како државен апарат. Токму кај нив е целата вина за се ова.

Јасно, дека ВМРО сеуште ќе се преставуваат како патриоти и со прстот ќе посочуваат кон  „предавници“ од СДСМ и ќе се обидат да глумат жртва, но не е така. Најпрво, сето ова започна кога ВМРО ДПМНЕ имаше апсолутна власт во Македонија. Мнозинство во Собранието, Претседател на државата и доминираше на локално ниво. ВМРО ја водеше државата и дозволи да дојдеме до тука. Кој и да прислушкувал, ВМРО се виновни што успеал. Се појави лик (сега ни е премиер) со прислушкувани разговори и почна да ги објавува. Кривично дело, но ДПМНЕ немаше храброст да го апси. И не само ДПМНЕ туку и институциите задолжени за тоа. Потоа следеше Пржино, каде оние на власт потпишаа, без легитимитет од народот, не уставен договор и неуставно СЈО. Ајде што партијата реши така, но проблемот е што во нивното 11 годишно владеење, на ниту една носечка функција во било која институција не поставиле професионалец. Па затоа, обвинителство не го уапси Заев, затоа Уставен  до ден денес молчи за СЈО, затоа полицијата само ги гледаше оние кои фарба згради, министерства, плоштади, палеа канцеларии... итн итн. Со апсолутна власт не успеаа да спречат окупирање на држава на улица! Затоа изгубија многу гласови на парламентарните избори, но некако победија. Откако ја изгубија централната власт, требаше само да го следат примерот на ДУИ од 2006 година и да го бојкотираат собранието. Принцип: победник со победник. Место тоа, влегоа и гледаа додека во парламентот се пее албанска химна и се нелегитимно се избира претседател на собрание. Со нивното учество во собраниските седници подоцна му дадоа легитимитет на Џафери, без разлика како тоа тие го ословуваат. Можат да го викаат и граѓанин, но се додека се појавуваат на седниците закажани од него, кои токму тој ги заседава, тие го легитимираат! Сега кукаат и анализираат. Локалните избори биле криминални и фалсификат и затоа им е потребна длабинска анализа! Во меѓувреме СДСМ потпишува капитулирачки договор со Бугарија, но ВМРО не бара референдум. Се носи не уставен закон за јазици, но ВМРО не бара референдум! Заев отворено зборува за „ново име“ на државата, но ВМРО анализира локални! Ниту еден, апсолутно ниеден чекор за зачувување на она за што велат дека се залагаат од ВМРО ДПМНЕ. НУЛА! Чекаат сето ова да помине, Македонија да продаде или подари се што има, за да го окриват СДСМ и да дојдат на власт! Тоа е планот!

Ако ова не ви е доволно да сфатите дека ВМРО ДПМНЕ нема да стори ништо и СДСМ тоа го знае, потсетете се на 2004 година и референдумот за територијална поделба. Тогаш, исто како и сега СДСМ си тераше слична агенда. И тогаш слично како и сега ВМРО ДПМНЕ беше внатрешно разградено. Но, има една огромна разлика од тој момент и денешниот. Тогаш ВМРО ДПМНЕ побара референдум, сега НЕ! Тогаш за референдумот да падне, САД ја призна Македонија под уставно име, а сега СДСМ место да повлекува позитивни чекори на било кој друг план си прави што сака. Најголем буџет, намалени субвенции, поскапен дизел и ценовен шок од истото, влошување на односите со Русија, намалени плати и пензии во Октомври... и ич не се потресуваат. Овој пат, за разлика од 2004 година, никој не се плаши од ВМРО! Има две опции зошто.

1. Договорени се

2. Лидерот и раководството на ВМРО ДПМНЕ се уценети

Одберете која сакате од овие две опции. Мене искрено и не ми е гајле која е. Во двата случаја е јасно кое е решението за партијата и членството. Промена на врвот! Груевски имаше доволно шанси да превземе нешто, но освен празни говори не направи ништо. Неколку пати го слушав као им порачува на СДСМ да го гонат него, да го стават во затвор ако треба, само да ја остават Македонија, но сега кога ги губиме столбовите на идентитетот како народ тој бара да му го вратат пасошот да тркне до кај Орбан во Унгарија?! Као таму е решението? Никола, јас не барам да лежиш заради мене или државата. Не барам ниту да „застанеш на браникот“. Не очекувам од утре да станеш Питу Гули, Сандански, Даме Груев, Гоце Делчев.... Но доста се криеше, тоа е работа на Иванов. Собери храброст и напушти (макар тоа значело дека одма ќе те стават во затвор) или повикај пратеници и народ на улица. Викни референдум. НАПРАВИ НЕШТО!!!!

П.С. Цреќа што Преседателот побара гаранција од Заев пред да му додели мандат, па сега може кога сака да.... да, си ја урами!

Автор: Пацифист

Сме имале чудни ликови за премиери, но со Заев го допревме дното

Понекогаш се прашувам зошто го правам ова. Која е поентата да потрошам еден час пред тастатура обидувајќи се да склопам мисловна целост и некаков заклучок. Затоа има моменти кога ми се потребни повеќе од 7 дена за нов текст, еве како и овој пат. Не дека нема за што да се пишува, туку одамна истото нема ефект.

Колумнисти и ставови колку сакате, но резултат од истите, нула. Зошто тогаш да пишувам? За пари? Ок, ама можам да пишувам како Алиовски им ја скри топката на Норвежаните на празниот Градски и како сега кога имаме репрезентација немаме публика. Ама и тоа е поврзано со политика. За 3-4 години толку ни се исцица секоја ронка патриотизам и љубов кон државата, што сега ни на успех не се радуваме. РК Вардар е европски првак, македонски шампион и освојувач на СЕХА и пак игра пред речиси празна сала. Да не се Комитите, црвено црните слобоно можат сите натпревари да ги играат на гости. ФК Вардар е слаб во ЛЕ, а картите скапи. РК Вардар е премногу силен за ЛШ и СЕХА, а картите евтини. Оправдувањава смешни, но трибините празни....

Можеби,единствена причина и за овој текст, и за десетина наназад е обидот да се оправдам, искупам... пред себе и генерациите што доаѓаат. Ете во моментите кога го изгубивме идентитетот, името, јазикот, историјата... јас пишував и предупредував. Јасно ми е дека оваа генерација, сите кои сега сме полнолетни и живееме на овој простор или некаде далеку, но се чувствуваме како Македонци, сите до еден ќе бидеме бележани како предавници. Предавници на историјата, сегашноста и иднината. Предавници на она што ни припаѓа, но не сме го заслужиле.

Вицепремиерот најави, а и Заев веќе, намерно или не, кажа. Ново име е спремно, треба само да се договори како ќе се употребува. Тоа од него го барал народот во Македонија, бидејќи 75% барале влез во Нато?! Референдум во гостувањето во Црна Гора не се спомна. Се спомнаа многу глупости и лаги, во негов стил, но референдум НЕ!

Во 26 години самостојна Макеодонија, сме имале чудни ликови за премиери, ама со Заев го допревме дното. Да искочиш на црногорски медиум и да кажеш дека Русија организирала атентат во Црна Гора при влезот на земјата во Нато и дека сега стручњаците ти велат дека тебе ти е ред, а да немаш апсолутно никаков доказ за тоа, освен провокација кон Русија е и рушење на имиџот на Македонија(ако ни остана имиџ).  Следниот ден Владата со соопштение дека Заев не мислел така. Па добро бе, не ви здосади? Јадеше живи луѓе, ама не мислеше така. Беше во Израел, ама не мислеше така. На средба со амбасадорот на Италија, ама не мислеше така. Двојазичност, ама не мислеше така, Се сретна – не се сретна со Трамп, ама не мислеше така.... ОК е сфативме, во Македонија ви помина, затоа што ВМРО ДПМНЕ не постои, но зарем мислите дека ќе ви помине и со држава како Русија? Или не ви е гајле?

Кога пред 10тина дена се појави за прв пат, предлог буџетот за 2018 година, Македонија требаше да се задолжи околу 300 милиони за тековната година. Тогаш напишав дека до Јуни таа бројка ќе биде 1 милијарда, ама ќе морам да се поправам. Веќе вчера се појави финалната верзија на Буџетот и во неа се предвидува 860 милиони задолжување во 2018, што значи ќе одиме и повеќе од мојата прогноза. Минимум 1.5 милијарди задолжување за 365 дена. Со среќа.

Од оваа влада очекував исполнување на албанската платформа и се што подразбира истата: договор со Бугарија, менување на името за Грција, двојазичност итн, но не очекував колапс на економијата за 150 дена. Веќе од Јануари секој од нас убаво ќе ја осети неспособноста и лимитираниот капацитет на ликовите кои до власт се дочепаа на улица. Цената на нафтата, даноците и се што тоа ќе повлече, а многу наскоро и огромното покачување на сметките за електрична енергија. Да, знам, за дел од вас ова е проВМРОвски текст, ама од Јануари вие со ваши пари ќе плаќате се поскапо. И да воздухот ќе биде исто загаден (ако не и повеќе), паркингот во Центар вртоглаво поскап, Македонија ќе го има најголемиот буџет во историјата, а задолжувањето .... веќе ви кажав.

Но, сето ова веќе сит го знаете. На мал дел му одговора, затоа што сега тие се на власт. Тие се новата „Фамилија“. Нив ги разбирам. Вас другите ве прашувам, што сега? Ќе се гушите во смогот и високите сметки и ќе глумите дека е подобро или? Пленуми, шарени, студенти, средношколци.... улица нешо или сега никој ве плаќа? Режим, правда, мир? За ова ли се „боревте“?

Автор: Пацифист

Популарно