Албанската платформа е решение за кризата во Македонија!

Утре се точно 4 месеци по последните предвремени парламентарни избори во Македонија. Денеска на програмата е 10то продолжение на конститутивната седница во собранието на Република Македонија. Таму ништо ново. ВМРО ДПМНЕ го кочи формирањето на нова Влада од парламентарното мнозинство на СДСМ, ДУИ, Беса и партијата на Зијадин Села. Од спротивната страна, СДСМ и понатаму одбива да дебатира и образложи што точно од Албанската Платформа прифатиле за да ги добијат потписите од албанските партии. Терминот „процедурално“ никогаш не бил употребен повеќе пати, а деловникот на собранието волку анализиран. Но, реултат НЕМА!

Пред собранието секојдневно голем број на луѓе протестираат во име на „Заедничка Македонија“ против албанската палтформа, но и за нив парламентарските партии имаат различен став. За ВМРО ДПМНЕ тоа е народ загрижен за својата држава, а за СДСМ изманипулирани граѓани од страна на политичкиот опонент. Резултат, повторно НЕМА!

Народот никогаш волку поделен. Политичкото лудило во последниве 2-3 години, успеа да го раскара народот и политички да го спротистави, па иако сите анкети покажуваат дека Македонците се за отфрлање на албанската платформа/декларација, за дел од нив некои други работи имаат приоритет. Ако ваков ултматум од албанскиот политички блок беше испорачан пред кризата во државава, истиот ќе беше осуден во еден ден и целата приказна веднаш ќе завршеше. Не велам дека кризава е формирана токму за да се создаде амбиент во кој платформата заверена во Тирана ќе има некакви шанси да биде имплементирана, но јасно е дека во нормални политички услови ваков ултиматум немаше да се појави.

Сепак, како што кажа и пратеникот Ферид Мухиќ од собраниската седница, албанската платформа/декларација, ултиматумот на албанските партии не се коси со демократијата. Токму како што кажа професорот Мухиќ, секој има право да се бори за своите права и правата на гласачите кои ги преставува во собранието. Не постои лимит, граница на барањата на било која политичка партија или етничка група во уставот на Македонија или во уставот на  било која демократкса држава. Терминот „доста им дадовме“ вели пратеникот не е демократски со што јас потполно се сложувам. Дали собранието ќе се сложи или ќе ги одобри овие барања, е одлука на мнозинството во собранието (просто или 2/3 мнозиснтво во зафисност од законот). Така функционира секоја демократија во светот. Но, професорот заборава да спомне дека албанската платформа се коси со Рамковнот договор, односно е обид за негово редефинирање. Не велам дека редифинирањето на Охридскиот договор е кршење на демократијата, напротив мислам дека токму тоа е излез од бинационалната држава во која сме втурнати.

Рамковниот договор потпишан во 2001 година и неговата имплементација, требаше за секогаш да ги реши сите несогласувања во однос на правата на Албанците во Македонија. Во него е дефиниран односот на државата кон најголемото малцинство во Макеоднија и неговоите права. Догоровот потпишан во Охрид, по воениот конфликт во Македонија, реши многу проблеми во државава, за кои претходно никој немаше храброст да разговара, но отвори и многу нови. Најголемиот проблем кој произлезе од истиот е дефинирањето на Македонија како бинационална држава. 16 години откако тогаш лидерите на политичките партии ги ставија потписите на „решението“ за сите меѓуетнички проблеми во државава, денеска, конечно е јасно дека тој договор е далеку од решение, туку извор на проблеми. Токму затоа и се слагам со пратеникот Ферид Мухиќ, дека демократски е во собранието а се бараат измени на закони за подобрување на Македонија како демократска држава. Апсолутно се слагам дека албанские партии смеат да побараат исполнување на платформа/декларација, иако тоа значи редефинирање на Рамковниот договор. Всушност со тоа ДУИ, БЕСА и партијата на Зиједин Села, покажаа дека Охридскиот повеќе не е РАМКА, не е СВЕТ, туку несовршен договор на кој треба да се работи. И тие се свесни дека дури и да помине платформата во новата влада со СДСМ, за кратко време таа влада ќе падне, а новата, во која повторно доминантна партија ќе биде носител на најголемиот број гласови на Македонците во Македонија, ќе го има секое право да го смени Рамковниот договор, како што сега тие се обидуваат да го сменат.

Ултиматумот заверен во Тирана, под код „декларација“ или „платформа“ има за цел да ги изедначи Македонците и Албанците во Македонија, во име на демократијата и еднаквоста. ИЗЕДНАЧУВАЊЕ и ЕДНАКВОСТ се сосема различни зборови! Кога едната заедница е најмалку 3 пати побројна од другата, изедначувањето не значи еднаквост, туку узурпација од помалата заедница. Никој во Македонија нема против Албанците да го користат својот мајчин јазик во средините каде постои реална потеба за тоа, или како што уврдува Рамковниот договор и Уставот, онаму каде се повеќе од 20% од населението, НО барањето Албанскиот јазик да се изедначи со Македонскиот јазик во Македонија, не е чин на демократија, ниту на еднаквост. Барањето за промена на националните симболи и за осуда на ГЕНОЦИД врз Албанците на оваа територија во период од 1912 до 1956 година, исто така немат никаква допирна точка со ЕДНАКВОСТ. Формирање на „тркалезна маса“ на парламенарните албански партии во Македонија, која ќе служи како платформа за усогласување на политичкото дејствување, нема допирна точка со демократија и Унитарност, туку е сепарирање на Албанците од државата и формирање на паралелна институција надвор од државата.

Токму затоа мислам дека Албанскта платформа/декларација е најдоброто нешто што албанските партии можеа да го направат за Македонија. Нивниот обид за рдефинирање на Рамковниот договор е навистина и решение за бинационалната криза во која сме влезени од 2001 година. „Решението“ кое тие го нудат е апсолутно неприфатливо, но прифатливо е редефинирањето на Охридскиот договор и редефинирањето на Македонија како унитарна, место бинационлна држава. Време е да ја поправиме грешката потпишана под принуда на тогашната ситуација и изградиме темели за реална мултетничка Македонија.

Автор: Пацифист

Факти и лаги за добрососедскиот договор со Бугарија

Цунамито од реакции за посетата на Заев и договорот со премиерот на Бугарија за добрососедски односи трае веќе три дена, но договорот сеуште се чува во тајност. Јавноста не знае што се опфаќа истиот и колку ќе биде корисен/штетен за двете страни. Сепак, од многуте изјави и фотографии има неколку факти за кои може да зборуваме.

1. Овој договор ќе ги подобри односите со Бугарија, која е членка на НАТО и ЕУ. Дали цената на добросеседските односи со соседот ќе биде превисока, сеуште не знаеме.

2. Заев се поклони на споменик на Цар Самоил на кој пишува дека тој бил Цар на Бугарија. Потег со кој веројатно требаше да се покаже спремност за компромис и договор, но исто така потег кој ја гази македонската историја.

3. Заев во Бугарија вети промена на учебниците по историја во Македонија и нагласи дека за истото има консензус во Македонија, за денеска од собраниската говорница да каже дека за истото ќе одлучуваат експерти и дека е возможно договор со Бугарија да нема. Не е прв пат премирот на Македоија да смени став и да биде контрадикторен во своите изјави во два дена. Ако има консензус (за кој само тој знае), значи дека веќе се консултирал со експерти. Но, во тој случај  од каде денеска изјавата дека експерти ќе решаваат и можно е договорот да пропадне? Сето ова многу потсетува на предизборната кампања во која Заев како претседател на СДСМ пред албанскиот електорат ветуваше едно, а пред македонските гласачи зборуваше сосема друго. Некои навики не умираат.

4. Премиерот денеска од собраниската говорница рече дека договорот ќе биде потпишан на три јазици. Англиски, Бугарски и Македонски, со што Бугарија го признава Македонскиот јазик. Лага! Официјален став на Бугарија е дека Македонскиот јазик е дијалект на Бугарскиот јазик. Тоа што договот ќе биде потпишан на Македонски (дијалект на Бугарскиот) не е никаков доказ дека Бугарија го признава. Доколку соседите имаат намера да ни го признаат јазикот, истото треба да биде запишано во документот кој сега се подготвува. Нема потреба од „фактичко“ признаваање на јазикот, кога истото може да се вметне во договорт и да се завери со потпис.

5. Заев зборуваше за заедничка историја со Бугарија, но не откри за кој дел од историјата на Македонија се однесува тоа и што точно подразбира заедничка. Тука премиерот не спомна експерти, што би значело дека самиот тој или собраниското мнозинство ќе решат каква била историјата?!

6. Без разлика колкави ќе бидат промените во нашата историја и во учебниците, овој договор ќе значи дека било кој политичар кој утре ќе дојде на власт ќе може да ја менува историјата на начин на кој него му одговара. Историјата по дефиниција е поим што означува сознанија за минатото, а не договор за добрососедски односи или слично.

7. Ниту една институција во Македонија не се произнесе за договорот со Бугарија. Можеби алиби е засега не целосно познатата содржина на договорот, но самата идеја за промена на историјата по идеја на премиер е неуставна, а Уставен суд повторни си молчи.

8. Премиерот на Бугарија ќе гостува во Крушево на Илинден кога се очекува договорт да биде потпишан. Бугарија не го слави Илинеднското востание, како што денеска изјави Заев, но ги слави Гоце Делчев, Даме Груев, Сандански... Така што изјавата дека со самата посета на Борисов на Илинден, Бугарија ќе признае дека сме различен народ со сопствен идентитет на Заев, е повторно лага.

Новата влада, предводена од СДСМ денека во собранието избра заменици министри. Ова значи дека досега истата не беше (и сеуште не е) целосно функционална, но сведоци сме колку забрзано се обидува да ги подобри соседските односи со Бугарија и Грција. Веќе отворено се зборува за идеи за промена на уставното име на нашата држава, а само уште едно кафе меѓу Заев и Борисов сме далеку од добрососедскиот договор со Бугарија. Проблеми кои 25 години не беа ни блиску да се решат, оваа непотполна влада се обидува да ги реши за неполн месец! Не може а да не се постави прашањето, зошто толку се брза? И на кого тоа толку му се брза?

Добри односи со соседите е секако позитивен чекор за секоја држава, а посебно ако е мала и се наоѓа на Балканот. Сепак, ако цената е историјата, името, а со тоа и идентитетот, не станува збор за добрососедски односи, туку за самоубиство.

П.С. Интересна коинциденција е дека подобрувањето на односите со Бугарија и Грција е една од точките на „Албанската платформа/декларација“ која не влезе во владината програма. Или влезе?

Автор: Пацифист

Фала ви момци за се што сторивте за Вардар, за Скопје, за ракометот, за Македонија

Никогаш не сакам да пишувам текст под силни емоции. Оставам некој ден да ми се избистри главата, но овај пат ќе треба да чекам долго за нешто такво. Искрено, сеуште не сум свесен дека Вардар е европски шампион. Дека момците на Гонзалес ја покорија Европа. Во 24 часа ги победија Барселона и ПСЖ. За прв пат!

Триесетина минути по победата над силниот ПСЖ седев и немо гледав во телевизорот. На неколку минути само тивко ќе промумљав „што се деси?“ и „дали е ова можно?“ ... Вечерта на плоштад славев во толпата, но и еве и сега сеуште не сум свесен што се случи.

Навивам за Вардар од кога знам за себе. Црвената и црната се дел од мене уште од „старта“ држава, кога во Скопје други бои (црвено-бела и црно-бела) беа најпосакувани. Ги памтам првите посериозни успеси на РК Вардар во мое време, кога со Маљцев, Каладзе, Котески, Брестовац.... клубот се наметна како нов лидер во македонскиот ракомет. Живеев за битките на Вујо со Червар за ракометно Скопје. Уживав во жарот на новото скопско дерби со Металург. Очекував дека влезот на капиталот на Самсоненко ќе го подигне Вардар на повисоко ниво и се случи. Болеше поразот од Флензбург при првиот обид за влез во фајналфорот. Следеа уште два. И оваа година конечно, Вардар меѓу најдобрите 4 во Европа! Одиграа момците против Барса, машки, тактички зрело и мудро. Одиграа совршено прво полувреме со ПСЖ, но она што се случи во вторите 30 минути беше шок. Тоа беше најдобриот ракомет што сум го гледал во животот, а го играше нашиот Вардар. Којзнае колку пати во текот на второто полувреме реков дека не ми се верува каков ракомет гледам. Ракомет над фајнал фор, над лига на шампиони, ракомет од друга планета. Храбро, дрско, машки, со срце, со душа за себе, за клубот, за Скопје, за Македонија!

Го изгледав мечот уште три пати од тогаш. Секогаш на крајот од снимката на семафорот стои 23-24 за Вардар, а впечатокот кај мене не се менува. И покрај соврешанат тактика, одличната физичка подготвеност и неспорниот квалитет, Вардар победи на мотивација. Трчаа и Барса и ПСЖ, се бореа и тие, но црвеноцрните изгинаа на терен. СИТЕ ДО ЕДЕН! Дадоа се што имаат и мал дел што го немаат. Го потврди денеска и Самсоненко ова во изјавата во која кажа: Знаев дека ќе победиме, бидејќи ги видов ракометарите со солзи во очите пред натпреварите.  

Дебитантите кои според кладилниците имаа најмали шанси да се качат на тронот, го донесоа трофејот дома. Пееја навивачки химни и гореа бакљи уште на аеродром. Се појавија пред преполн плоштад во Скопје и се заблагодарија. Плачеа, се шегуваа, се поклонија, војнички одпоздравија и сите до еден зборуваа Македонски. Порачаа дека ова е само почеток, дека следната сезона ќе бидат уште посилни, во обидот да се одбрани титулата. Сезона во која целта на секоја екипа ќе биде да се победи шампионот, а тој денеска е од Скопје! Истиот оној црно црн дрес што го носев како детенце, денеска е дресот што ја покори Европа. Како јас да ви се заблагодарам за ова? Војнички? Со поклонување? Колумна, текст?

Фала ви момци од мене, за се што сторивте за Вардар, за Скопје, за ракометот, за Македонија. Јас не можам да ви се оддолжам, но времето ќе го направи тоа. 4 Јуни – најголемиот ден во македонската спортска историја и победите над гигантите доооолго ќе се раскажуваат. Сега уживајте на врвот на Европа, кој ви купи доживотен влез во клубот на легендите.

Само на кратко за крај, за сите оние кои денеска место солзи и радост видоа камион пропаднат во фонтана, истите кои пред неколку дена место победа на Вардар видоа странци, Хрвати, Срби, Шпанци... оние кои го плукаа Лазаров затоа што „никогаш толку борбено не играл за Македонија“, за оние за кои овој успех и прославата се небитни, за оние кои Вардар е „парите на Сасоненко“... Дечки и да ви објаснам нема да сфатите, па еве на кратко. ВЕ ЖАЛАМ... не, лажам! ВИЕ СТЕ ЗА ЖАЛЕЊЕ, но јас не ве жалам. НЕБИТНИ СТЕ, колку и да сте бучни!

Автор: Пацифист

Кој навистина пукаше во Тодоров? Дедото на Тамара или?

Денеска имав намера да го преточам во текст мојот став за новата влада, под лидерство на Зоран Заев, но целото внимание на македонската јавност, оправдано, се сврте кон обидот за убиство врз Никола Тодоров.

Кога последен пат во Македонија имаше обид за атентат, јас сеуште бев во средно училиште. Тогаш бомба во паркирано возило го разнесе мерцедесот во кој се возеше претседателот Киро Глигоров. Се сеќавам колку сериозно ни ја пренесоа таа информација професорите. Потресени, исплашени, речиси во солзи. Се сеќавам и на мојата реакција. „Шо се потресле овие волку?“ Си имав ја тогаш побитни работи. Иако сега не се сеќавам  со  која, ама сигурен сум дека сум имал некаква „драма“ со некоја девојка. Редовно во војна со моите родители, кои очекуваа да фатам книга, а јас да ме остават на раат и да пуштат некој денар за искачање. „Муки“ средношколски. Денеска не сум средношколец, па обидот да се убие поранешен министер не го сфаќам толку лајт. Сепак, проблемот не е во промената на моите разбирања на светот, туку во промената на реакцијата на возрасното население во Македонија и секако медиумите.

Кога во 1995 година се случи обидот за атентат врз Глигоров, народот, оние возрасните, тоа го сфатија како напад врз државата и обид за рушење на цел поредок, па дури и народ. Медиумите, сите до еден (иако реално беа неспоредливо помалку од сега) веста ја пренесоа со максимална сериозност и никој не се обиде да ја спинува. Немаше ниту еден човек, а уште помалку медиум, кој го оправда или се обиде да го намали чинот кој тој ден се случи. Денеска е поинаку. Во ред, Тодоров не е претседател на Македонија, ниту пак во моментов има некаква државна функција, но причина за обидот за ликвидација е токму неговата штотуку завршена министерка функција. Обидот за атентат врз него, не е испровоциран затоа што Никола е ружен или дебел, дека должи пари или нешто слично, туку само затоа што бил министер за здравство на Македонија. Тоа што мандатот му завршил, не го менува фактот дека обидот за убиство е врз миннистерот, а не личноста Никола Тодоров.

Јасно ми е дека дел од населенито во Македонија, работата на Тодоров како министер за здравство ја оценува како скандалозна, но од денешна перспектива и Глигоров има направено многу големи грешки, а никој тогаш не посака да умре на операцискиот стол. Денеска е поинкау. Се изначитав статуси на Фејсбук, се изнаслушав јавувања во програма во живо по телевизиите, дека „така му требало“, „штета што не го убил“ и слично. Да биде уште пострашно, тоа доаѓа од устите на истите оние кои пред нешто повеќе од еден месец се згрозија од упадот во собранието и нападот врз дел од пратениците! Тогаш тоа беше СТРАШНО, ВАНДАЛСКИ, СУРОВО, а денеска му посакуваат смрт на Тодоров! Истиот тој Тодоров кој помогнал при спасувањето на дел од пратениците при нападот во собранието!

Медиумите пак си тераат свои приказни. За дел од нив, главна вест е дека обидот за убиство бил со гасен пиштол, па Тодоров и не бил во толку голема опасност. Озбилно? Сака некој од тие новинари да му пукаат во глава со редизијниран гасен пиштол? Пошо нели, не е опасно!

Другите побрзаа да напишат дека напаѓачот бил дел од „шарената револуција“, намерно заборавајќи дека всушност се работи на дедото на Тамара. Шо е муабетот? Као сите „шарени“ се лоши и убијци? Тоа ли е намерата? Уште поделби?

Врв на се беше тврдењето на дел од медиумите, дека ВМРО ДПМНЕ неколку дена во собранието го користеле името на Тамара во политички цели, па сами го испровоцирале ова. Искрено, мислам дека е време да се направи нарко текст на некои од луѓево што за себе сметаат дека се новинари. Две години СДСМ и „шарените“ и левица и кој уште не го користеа трагичниот случај на Тамара во борбата против „режимот“, но ете сега ВМРО е крив!

Политичарите пак изреагираа според очекувањата. СИТЕ најостро го осудија обидот за убиство. Исто како што сите најостро го осудија упадот во собранито. Истите оние кои повикуваа на „револуција“, на улична правда. Оние кои го повикуваа народот да си ја брани или освои државата на улица, сега најостро осудуваат. Премиерот Заев во минативе неколку години, неколку пати кажа дека не ги признава иснтитуциите на системот. Заедно со „шарената револуција“ боеше зграда во Скопје без да одговара за тоа. Не се појавуваше на судски рочишта. Бараше правда и услови на улица, а денеска најостро го осудува обидот за атентат?!!! Па зарем не е истото? И овој човек денеска повеќе не им верува на институциите и реши да бара правда на улица. Само тој не сака власт, туку казна за оној за кој мисли дека е виновен за смртта на неговата внука. Целта е иста (улична правда), само средствата се различни. И ВМРО повикуваше народот да си го брани собранието, па ете ни се случи 27ми Април. Вечерта во 3 часот по полноќ претседателот на ДПМНЕ се обрати на јавноста и го осуди настанот! Најостро!!! Две години, СДСМ и разни невладини организации, од кои една го носеше името „ТодорOFF“, ја користеа трагедијата на семејството на Тамара, но денеска ја осудуваат реакцијата на нејзиниот дедо?!!!! Денеска тие не чувствуваат одговорност? Учи го народот дека само на улица може да се издејствува правда, па кога истиот тоа ќе го направи, огради се?!!! Осуди! Најостро! Кој пукаше денска по Тодоров? Дедото или вие?

Ужасен е чинот за обид за убиство врз поранешен министер, но уште поужасна сликата по него. Македонија поделена и желна за крв. Македонија со две вистини, а толку далеку од вистината. Денеска е пукано во човек, во родител, затоа што друг човек, родител и дедо, сакал да се одмазди за смртта на своето чедо. Убеден дека го знае виновникот, решил да остави две деца без татко. Обвинител, судија, порота и џелад, затоа што некој му кажа дека само така може до правда! Кога правдата е субјективна, жртва може да биде секој!

Сосема за крај, му се извинувам на семејството на Тамара, што во текстот морав да го спомнам името на малото ангелче кое прерано си замина. Жал ми е што уште еднаш, истото е поврзано со немил настан.

Автор: Пацифист

Популарно