Грешката на Каталонија во полза на Македонија

Пет браќа работеле на имотот на својот татко. Работата одела добро и се живеело сложно. Секако имало и проблеми, но успевале да ги решат заедно. Еден ден браќата се испокарале и решиле да се одвојат и секој посебно да си работи дел од имотот. Кога му кажале на таткото, тој на секој од нив му дал по еден стап и му рекол да го скрши. Сите 5 сина успеала во задачата, но тогаш таткото им дал нова задача. Побарал од нив да скршат 5 стапа наеднаш, врзани еден до друг со јаже. Ниту еден од синовите не успеал. Наравоучението од оваа стара поучна приказна која сите ја знаеме, е дека ЗАЕДНО СМЕ ПОСИЛНИ.

Помина многу време кога последен пат сум ја чул приказнава. Се се смени. Децата веќе на работат на нива со татковците. Светот отиде напред. Технолошкиот бум ни донесе паметни телефони, сателити, интернетот не поврза сите на планетава. Луѓе планираат посета, па дури и живот на Марс... но, приказната за таткото и синовите ми остана во глава. Си ја споменував и при распадот на СФРЈ, иако бев дете, а еве и деновиве кога Шпанија тргна по истиот пат. Каталонија е шпанската Словенија, а Каталонците единствените кои не сфаќаат дека тргаат во пропаст. Чудно. За народ, покраина, автоновмија која е економски најразвиена во Шапнија, Каталонците покажуваат сериозно непознавање на реалноста и блиската европска историја. СФРЈ е само еден пример, но и без него, па дури и без приказната за таткото и 5те сина, Каталонците мора да знаат дека влегуваат во глупост кој скапо ќе ја платат.

Секој кој некогаш играл било каква стратешка игра, или барем монопол, ризик... знае дека окрупнувањето (наоѓањето сојузници) носи победа. Цепкањето на своите редови, раситнувањето, секогаш на крајот резултира со пораз. „Раздели па владеј“ е воена тактика која се препишува на Цезар и Наполеон, иако има историчари кои оваа максима за прв пат ја забележуваат кај Филип Втори Македонски. Без разлика кој прв ја применил, факт е дека тактиката е многу успешна и стара. И додека Цезар, Филип и Наполеон, барале начин (најчесто успешно) да ги раситнат редовите на противникот, Каталонија навидум сама го прави тоа. За да биде целата ситуација уште попарадоксална, Каталонците на поделба по етнички принцип се решија заради економски несогласувања!

Во секоја фирма, фабрика, претпријатие, институција... има вработени кои работат повеќе или помалку од другите. Дури и во најмалите фирми, некој од вработените се чувствува искористен и смета дека тој ја заработува платата и на своите колеги. Дали е тоа навистина така, и што ако е, решава менаџментот на самата фирма. Колку добро ќе се изменаџира ситуацијата, толку успешна ќе биде и фирмата. Ако се остави на ситуацијата сама по себе да се „реши“, ќе се случи СФРЈ. Кога на ова ќе се додаде дека некој однадвор ја знае максимата „Раздели па владеј“, менаџментот мора сериозно да си ја сфати задачата. Шпанија тоа не го направи. Ниту ЕУ не очекуваше ваква ескалација на ситуацијата. Само уште еден доказ дека Унијата е вештачки створен неефикасен хибрид. Административен инертен џин, на кој за акција му се потребни месеци подготовка. Бирократија која нема апсолутно никакви информации за реалната ситуација на терен, па дури и кога станува збор за Шпанија.

Тоа што ЕУ има двојни стандарди за овој случај, од слични вакви во минатото, кога распарчувањето ги погодувало државите надвор од Унијата за мене е многу логично. „Раздели и владеј“ е главното оружје на Глобализацијата. Да, знам дека звучи како парадокс. Оној кој повикува на здружување, на глобален свет во кој сите сме исти, најпрво мора да не раздели, да не направи како него, па да не прими во друштвото на „истите“.

Читам деновиве дека Шпанија не го признала Косово, со што останала принципиелна. Но, да не заборавиме, шпански авиони учествуваа во бомбардирањето на Србија. Тоа што на крајот не е ставен потпис, е очаен обид да се залаже светот во праведноста на Шпанската држава. Реалноста е дека Шпанците и покрај своите проблеми дома со Каталонија и Баскија, решија да му помогнат на Косово да се одвои од Србија, сметајќи дека ова ним никогаш нема да им се случи. Мислеа дека се посебни и налетаа на уште попосебните Каталонци. Сега враќање назад нема. Каталонија денеска, за еден месец, за десет години.... ќе се одвои од Шпанија. Преговорите кои ги најави ЕУ меѓу Каталонија и владата во Мадрид, само ќе го успорат процесот, но нема да го сопрат. Сликите од бруталната Шпанска полиција на улиците во Каталонија никој никогаш нема да ги заборави. Тие слики се потписот на независноста на Каталонците. Преговорите се задоцнети! Всушност истите и немаат за цел да ја подобрат ситуацијата меѓу Каталонија и Шпанија, туку да спречат понатамошно цепкања на Шпанија, но и други држави чланки на ЕУ. Германија, Белгија, Франција... се реално исплашени од судбина слична на СФРЈ, а Европа од целосно распаѓање на Унијата.

И Британија го дели истиот страв, а кога силните се плашат, што да речеме ние на Балканот? Расцепкувањето е измислено кај нас, но никако да заврши. Секогаш има некој незадоволен, кој решението го гледа во нова поделба. Државите ова го менаџираат со невидена ефикасност, па освен Милошевиќ (а сите знаеме како заврши тој), никој друг не се ни обиде да даде отпор. Еве и денеска во Македонија на избори главните ветувања се од етнички карактер. Имаме Албанска платформа/декларација, потпишана во соседна држава! Секако, на Шпанија ова не е и пречеше. Не и пречеше ниту на ЕУ. Не им пречеше кога се прекрши македонскиот устав во Пржино, ниту кога незаконски се избра претседател во собранието! Ја подржаа новата „реформска“ влада. Но, сето ова сега може да се промени. Кога ЕУ на свој грб ја осети „Раздели па владеј“, тешко дека ќе подржи нови цепкања било каде во Европа. Каталонците, иако реално испровоцирани од Мадрид, погрешија во својата одлука и тоа ќе го осетат на своја кожа во иднина, но можеби ни направија услуга нам. Сега кога ЕУ ќе направи се да за не се распадне, ќе вложи максимални напори за неменување на границите во Европа, можеби нема да си дозволи повеќе гафови како Косово. Дури и да не не штити, сигурно нема да не „нападне“ и да подржи поделба. 

Автор: Пацифист

Џабе референдум: Грција и ВМРО ДПМНЕ ќе решат за промената на името на Македонија

По години негодување, Брисел конечно доби влада по мерак во Македонија, па во изминативе месеци го поздрави секој потег на истата, или во најлош случај и премолчуваше за потезите кои не смеат да бидат подржани. Освен оној „испад“ на Хан, кога јавно кажа дека Албанската платфора не е на агендата на ЕУ, Брисел постојано со пофалби кон Заев и заевистите. Ма тоа договор со Бугарија, ма фини односи со Албанија, ма љубов со Србија и конечно компромис со Грција. Позитивна енергија, а у, па влез во НАТО, па ЕУ... Сепак, до вчера, никој не откриваше како тоа ќе се реши спорот.  Конечно Гералд Кнаус, претседателот на Европската иницијатива за стабилност, во интервју за македонси медиум, ни ја откри тајната.

Накратко планот на Кнаус и на ЕИС е следниов: Нимиц предлага неколку имиња со географска одредница, македонската и грчката влада се согласуваат за едно, еве да речеме „Република Горна Македонија“. Ова име ние почнуваме да го користиме место ФИРОМ, додека во билатерлна комуникација и според устав сеуште сме Република Македонија. Со ова име влегуваме во НАТО и почнуваме преговори со ЕУ, но пред тоа мораме да смениме устав и во него да се напише дека доколку Македонија влезе во ЕУ, ова име (новото) ќе стане официјално и уставно име на државата! Сепак, за да не се занемари народот (демек), пред да влеземе во ЕУ ќе има референдум, но прашањето нема да да биде „Дали сакате да го промениме името на државата?“, туку „Дали сакате да влеземе во ЕУ со новото име (Р. Горна Македонија)?“. Кнаус уште додаде дека во овој план нема преговори за идентитетот, но не исклучи да ги има во понатамошниот дел од процесот.

Од приложениот план, очигледни се две не споменати работи:

1. Кнаус намерно или не намерно, не спомна дека за сето ова да се оствари, на Заев ќе му биде потребна подршка и од ВМРО ДПМНЕ. Македонскиот устав се менува само со двотретинско мнозинство (80 пратеника) во Собранието, а без ВМРО тоа е невозможно. Можеби, по откривањето на планов на ЕУ, обвиненијата за тероризам и оставкатана Груевски под притисок, не изгледаат така чудно. Не тврдам дека силно ВМРО со Груевски би застанеле против идејата за промена на името, но мислам дека моментот на одржувањето на референдумот би бил проблем.

2. Токму она што го спомнав погоре. Референдумот во тој дел од реализацијата на планот нема да има никаква тежина. Доколку референдумот се одржи на самиот крај пред влезот на Македонија во ЕУ, и прашањето на истиот не е „Дали да се смени името“, туку „Дали со ова име сакате во ЕУ“, резултатот е од сега познат. По 26 години агонија, народот во Македонија ќе гласа за подобар живот, за стандард, за иднина, за ЕУ...

Значи, за рализација на овој план клучни се Грција и ВМРО ДПМНЕ, бидејќи за премиерот Заев и другарите знаеме дека сево ова е потполно прифатливо („Влагај у НАТО!!! ОДМААА!!!“ – Нано Ружин). На двата „проблема“ веќе се работи. ВМРО ДПМНЕ е во полураспандата форма, а за јавноста во Грција, Македонија го потпиша договорот за добрососедство со Бугарија. Да, да, тој договор не е за нас или за Бугарите, туку за јавноста кај јужниот сосед. Токму затоа беше толку поздравуван од Европа и пренесуван во Атина. Идејата е да се престави нашата нова влада како добрососедска и спремна за компромиси. Дека се работи на омекнување на Грчкиот народ зборува и вчерашната изјава на Ципрас во која вели дека Македонија треба само да престане да  бара ексклузивно право на историјата на Александар Македонски и се ќе биде во ред! Секако, ние никогаш не сме тврделе дека само ние сме потомци на античките Македонци, туку токму Грција била таа што го павела тоа, но сега работите и во Грција се сменети, па и Ципрас е многу расположен за соработка. Ако се испегла јавното мислење во Грција, останува само пратениците на ВМРО ДПМНЕ да дигнат рака во собрание при вметнување на новото име на државава по влезот во ЕУ и готово! Се е завршено!

Планот е идеален и како што е најавено, треба да се започне со реализација најдоцна во Мај 2018 година. Проценките се дека до 2025 година, Македонија (тогаш како Северна, Горна, Нова...) ќе влезе во ЕУ. Токму тогаш ќе биде и референдумот, на кој народот ќе одлучи да си го смени името за влез во европското друштво.

Секако, меѓу вас кои го читате текстов, има луѓе на кои не им се допаѓа сево ова. Има од вас кои сега мислат деа ќе гласаат против на референдумот, па дури и такви кои навистина ќе го стават својот глас во одбрана на името со надеж дека народот ќе се одбрани од „надворешните напади“, но вистината е сосем друга. Референдумот ќе помине и тоа убедливо. Регуларно, без никакви местенки и полнења на кутии и за тоа нема да биде виновоен или заслужен некој од надвор, туку токму они кои 26 години ја водат Македонија. Не само Заев и Груевски, туку сите кои сега или некогаш биле на позиција да сменат нешто, но мислеле само на себе. 26 години се долго време. Речиси една третина од просечната должина на животниот век. Толку долго народот кој живее во оваа „речиси“ држава минува од транзиција до агонија... Од приватизација, преку војна во 2001 година, до Пржино. Од ТАТ, преку територијална поделба, до избор на нелегитимен претседател на Собрание. Од 40% невработеност, преку 15ти септември и ветување за 1 вработен во секоја фамилија, до неуставно СЈО.... Листата оди до недоглед. Судство што суди секогаш во корист на владејачката гарнитура, а еден обичен имотно правен спор се тегне по 20 години. Здравство во кое да ти е страв да ја однесеш жената да се породи, затоа што големи се шансите да си останеш вдовец. Образование што произведува неписмени, нестручни и разгалени дечиња. Полиција што интервенира само кога ќе и кажат. Ганстери по улици. Сиви области во Македонија во кои државата нема контрола (Кондово, Грчец....) За ова не ни се криви „тие од надвор“. Не е виновен ниту Нимиц, ниту Кнаус, Ципрас, Борисов, САД, Русија, Кина... НИКОЈ!!! Криви се оние кои глумеа патриоти и само ветуваа, и ние кои ги гласавме. По 26 години Македонија докажа дека сама нема капацитет да стане држава, па ќе мора Брисел да ни помогне. Ова официјално ќе го завери народот на референдум за 5-8 години од сега. Се друго е дневна политика.

Автор: Пацифист

Историјата се повторува: Македонија против Македонија!

Велат човек најдобро учи од сопствените грешки и речиси никогаш не ги повторува, барем не паметниот. Всушност една од дефинициите за ментално растројство е повторување на истата акција во исчекување на различен резултат во дадена ситуација. По оваа дефиниција, ние Македонците сме... ајде да не го кажам јас...

500 и кусур години Турко ропство, па балкански војни, поделба, СХС, Бугарско и конечно 45 години раат во СФРЈ. Но и тоа траеше колку што траеше Тито. Значи не беше наша заслуга, барем не на оние кои ја живеевме. Добар дел од народот кој денеска живее во Македонија или некаде по светот, но домот му е тука кај нас, го памти распадот. Поминавме речиси без жртви и без војна, но знаеме што следеше. И ние си ќутевме. Од 14 век до денеска Македонецот си ќути! Браво за Илинденци, Карпош и сличните исклучоци, но  и тие ја немале подршката. Народот секогаш чекал некој друг да се бори за него и ги критикува сите кои не му ја завршиле работата.

Во деведесетите пола Македонија остана на улица, затоа што неколку политичари решија да продадат и да затворат се за ситни пари. Македонецот си молчеше. Немаше да јаде, ама си молчеше. Се смени знаме, име, се простивме од малцинство кај соседите, ама ние си молчевме. 2001 година 200 смешно вооружени паравојници ни освоија територија и политичарите заедно со нив потпишаа „Рамковен договор“. Си го сменивме уставот, но „мудро“ си молчевме. 2004 година, територијална поделба на Македонија, по до тогаш (и од тогаш) невиден модел. Македонецот си молчи. Хашки случаи простени од политичката елита, народот тивок.

И види чудо, 2014 година, Заев има бомби и народ на улица! 2-3 години, револуција. Македонецот се разбуди. Пленуми, „шарени“, револуционери се борат против режимот, да донесат живот. Така ни велеа, ама не лажеле. Од друга страна ВМРО ДПМНЕ со својот народ на улица, па главниот муабет беше кој има повеќе „народ“, но пишав и тогаш, ќе повторам и сега. Тоа не е народот. Тоа се платеници кои ВМРО можеше тогаш да ги плати или уцени, а СДСМ дел со пари од странски невладини организации и дел со ветувања да ги мотивира да излезат на улица. „Шарените“ се сега функционери (жал ми е за оние 10тина % од нив кои навистина мислеа дека се борат во име на народот), па не ги интересира ниту договор со Бугарија, ниту закон за јазици (читај албански јазик), ниту црква, ниту обвиненија за ТЕРОРИЗАМ... нив им е топло во канцеларија. Се докопаа до платичка, па сега си цедат, си летаат со бизнис класа до Аргентина. Кој колку може. Од друга страна Груевски сега нема што да понуди, па вчера пред суд се собраа едвај 200 луѓе. За кучето во Дебар маало повеќе луѓе дојдоа. Каде ти е сега народот Никола?

26 години Македонија немала ниту половина од вистински лидер, политичар. 26 години се менуваат слични, ако не е и исти. Полнат сметки и ги снемува, а ние си молчиме. Продаваат што не е нивно и не убедуваат дека е за наше добро, а народот си молчи. И ќе разберев ако Македонецот не го интересира политика, но не е така. Ќе разберев ако на избори гласачките кутии остануваа празни, но на последните парламентарни избори дури 67% од гласачите излегле да им дадат подршка токму на тие политичари!? Тој момент не го разбирам! Ако знаете дека не чинат, ако знаете дека токму тие се виновни. Токму тие ви го украдоа правото на револт. Ако „сите се исти“, ЗОШТО ГИ ГЛАСАТЕ бе луѓе? За да има утре кој да ви биде крив? За да си седите дома и покажувате со прст кон Груевски и Заев? Бранко и Љубчо? Не е можно сите да имате лична корист. Не е можно сите да работите во администрација и ПР во Влада(мада ПР има многуууу). Зошто гласате? Не постои нешто како помало зло. Постои зло и добро! Кај нас втората опција (доброто) е на вековен одмор. Чека да се испразни една позиција, ама никако да дојде на ред, зошто вие упорно ги гласате едниве и другиве, т.е. истите!

И еве сме сега. Македонија си ја повторува историјата. Си гони Македонци за тероризам! Не зборувам тука на политичари или функционери како Чавков и сопартијците, туку за оперски пејач и актер. Голораките терористи кои влегоа во Собранието и пееја македонска химна. Во истото собрание каде неколку часа пред тоа пратеник од БЕСА ја пееше албанската, додека оние кои вие ги гласавте молчеа. Вељановски дури го мрзеше и микрофонот да му го исклучи. Обвинети за ТЕРОРИЗАМ актер и оперски пејач кои влегоа во собранието затоа што нелегитмно и вон сите закони, деловник и устав беше избран за претседател поранешен дезертер од војска и терорист! Човек кој пукал против безбедносните сили на Македонија! Но, него никој не го гони. Ќе ги гониме актерот и пејачот. ТЕРОРИСТИТЕ!  Македонија против Македонија! Пред наши очи и ние пак си молчиме. Чекаме битката да заврши и... и да ги собираме остатоците, ако ги има. Што ќе остави аскерот, тоа ќе јадеме. Ако ни се смилува српскиот Цар, бугарскиот окупатор, нашиве политичари... Сега барем има избори, па на следните пак ќе ги гласаме! Озбилно? Сериозно, тоа е стратегијата? Да ве потсетам: Всушност една од дефинициите за ментално растројство е повторување на истата акција во исчекување на различен резултат во дадена ситуација.

И сосем за крај. Колку и да се чувствувате беспомошни или ве зафатила апатија, запомнете, на крајот сите носиме своја одгворност за ова што се случува. Секој од нас, ама баш секој, ќе одговара пред следните генерации. Не само политичарите, тие прават само она што ние им дозволуваме. Ни повеќе, ни помалку. Секој сам одлучува за себе и за своите постапки сноси одговорност. Размислете добро што ќе ви донесе молкот и апатијата. Размислете дали баш мора да изберете од понуденото на следните избори, и што ако кутиите останат празни. Изборот и одговорноста се само ваши, па дури и ако “сите така прават“ или „ако никој ништо не прави“.

Автор: Пацифист

Чија е Македонија: На Македонците или на ...?

Нешто повеќе од пет и пол месеци Македонија е под водство на СДСМ и Зоран Заев. Премиерот и партијата што ветија „живот за сите“ засега го подобруваат само сопствениот и на оние блиски до нив. Од таму не се намалија патните трошоци за пратениците, па ете деновиве некој кој боеше згради со кондоми со боја, летал до Аргентина со бизнис класа, мерцедесот сеуште си го користат, во влада вработија 120 „шарени“ задолжени за реклами и лаги на владеачката гарнитура, итн... Од друга страна, вредно работат на реализирање на Албанската платформа (да, да, знам дека не постои) и „подобрување“ на македонската надворешна политика, распродавајќи се она што не е нивно. Но, за нешто да биде позитивно или негативно, треба да постои критериум на оценување или истото да биде предмет на јавна оцена. Во политиката таков критериум не постои, а кај нас јавноста како и секогаш е поделена.

Од кога почнав малку од малку да разбирам политика се чудам, како е можно нешто што за некои е свето, на пример името  Македнија, за другите да е потполно неважно. Сум имал многу дебати во животов на тема историја и идентитет со секаков тип на луѓе и ме чудел контрастот на ставови. Но, минатата недела го гледав профсорот Нано Ружин на Тв и се ми стана јасно. Поранешниот амбасадор на Македонија во Шведска и НАТО, освен што тресеше глупости во дебата на телевизија, успеа, секако не намерно, да ми го даде одговорот на мојата дамнешна дилема, за што сум му бескрајно благодарен. Кога веќе не научив ништо од него кога ми беше професор на факултет, еве ми се оддолжи.

Ружин, во емисијата објаснувајќи зошто и како Македонија безусловно мора во НАТО и ЕУ, недвосмислено се огради од историјата на Македонија и се она што значи наш идентитет. „Оставете историја, гледајте кон иднината“. Оваа изјава не е прв пат да ја слушам до сега, но за прв пат сфатив што се крие зад неа. Идентитетот на Македонците, кој секако се влече и од историјата, за него е небитен, затоа што тој човек не го чувствува! Во тоа е целата поента! Нано Ружин и сличните на него (Борјан Јовановски, Грчев, Заев, Димитров...) не знаат што е тоа идентитет. Барем не идентет на нација, на народ. За нив, се започнува и завршува со нив! Затоа Грчев ќе ви каже дека Македонија настанува во СФРЈ, а Борјан Јовановски дека Бугарија не била фашистички окупатор, додека Заев во име на добрососедство ќе менува учебници... И додека на оние кои имаат македонски идентитет сето ова им е чудно, дури и незамисливо, на Ружин и другарчињата сето ова им е потполно рационално. Од таму и оние изјави на блиски „аналитичари“ на СДСМ дека нацијата е веќе небитна и дека сите сме „граѓани на планетата Земја“, па и изјавата на Заев за бугарска телевизија дека „Самоил не бил Бугарин или Македонец, туку син на Бога“.

Лошата вест за вас кои не се сложувате со политиката на СДСМ е дека овие ликови имаат подршка кај дел од народот. Иако, дел од оние 400.000 гласови кои ги доби СДСМ на последните избори се всушност гласови против ВМРО ДПМНЕ, остатокот се гласови од граѓани кои се сложуваат со мотото „Во НАТО и ЕУ по секоја цена“. Всушност и за нив, како и за носителите на оваа политика, цената е многу прифатлива, затоа што кога не чувствуваш идентитет, немаш никаков проблем да го размениш за „подобро утре“. Кога Кирил и Методиј, Делчев, Сандански, Самоил, па ако сакате и Александар Макеоднски, за вас се потполно неважни, зошто би имале проблем да ги размените за влез кај силните и моќни? Ако светот започнува и завршува со вас, а идентитет влечете од моменталните „вредности“ во светот, што ви е гајле дали Бугарија била фашистичка или не? Што ако како окупатори на оваа територија испоубиле илјадници Македонци? Тоа вас не ве допира. И не само што не ви е гајле, туку и ви пречи кога на некој му е, бидејќи ве спречува во исполнувањето на своите цели. Ако не се смени името, Македонија не може да влезе во друштво на убавите. Затоа овој дел од граѓаните веднаш би го срушиле споменикот на Александар Македонски, би ги подариле Кирил и Методиј, Самоил, Илинденското востание, па и јазикот на Бугарија... Би дале се што не го чувствуваат за свое, на оној кој ќе го побара, само да стигнат онаму каде тие веруваат дека ќе им биде убаво. За нив се ирелевантни сите жртви, вековното ропство, крвта со која е платено денешново парче земја кое се нарекува Македонија, затоа што не крвавеле тие. Од крв ја споменуваат само онаа на челото на Заев на 27ми Април.  Кога постар човек ја искуба Шекеринска за коса, се дигна лавина од осуди и лелек, па министерката шеташе со протеза на вратот со недели, но кога ќе ги споменете неброените Македонци во минатото кои ги дале своите животи за Македонија одговорот е: не се враќајте наназад. Да не се разбереме погрешно, кубењето за коса на Шекеринска беше/е брутален чин кој мора да се казни, но истиот е неспоредлив со судбната да речеме на Карпош и неговите востанијци! Сепак, Шекеринска не ја боли судбината на Карпош, ниту пак на било кој Македонец во историјата. Таа ја чувствува само сопствената болка. Се започнува и завршува со неа!

Има вакви примери уште многу и можам да напишам уште 5-6 страни, но сигурен сум дека и на вас ќе ви текнат. Не е поентата во тоа да читате еден саат, туку да разбереме дека во Македонија постојат вакви луѓе и НЕ, не се малку. Идејата на мојов текст не е да им судам, туку да објаснам зошто сме онаму каде сме. Судот ништо добро нема да ни донесе, затоа што тоа се Македонци (иако не се горди на тоа) колку што сум и јас. Сум читал текстови во кои се навредувани и нарекувани безрбетници, безкичмењаци, квислинзи и како уште не, но ништо добро од тоа. Тие си ја тераат својата агенда, за која веруваат дека е единствената и исто колку што вие не ги разбирате нив, толку и тие не ве разбираат вас. За нив е неразбирливо чувството на припадност, идентитет, МАКЕДОНШТИНА. Неразбирливо е како идентитетот не ви дава да „одите напред“. Како некој си таму Комити, Илинденци, Карпошовци, Словенски просветители, Антички Македонци, Словени... ви се поважни од вашата иднина? Тоа што без нив ние би немале со што да тргуваме сега е неважно, важно е сега да влеземе во НАТО, кај убавиот западен свет (кој секако не си ја продава својата историја). Токму затоа, секоја расправија или убедување со овие луѓе е сулуда и никогаш нема да донесе компромис. Не можете да му објасните на слеп човек од раѓање како изгледа жолтата боја. Не можете на глув да му нацртате како звучи „Слушам кај шумат шумите“. И не, не можете на овие наши сограѓани да им објасните дека без историја, без името, без јазикот, без идентитет не постоиме, затоа што тие постојат без него од кога се родени. Се што можете да направите е да бидете погласни од нив. Сега на социјалните мрежи и по медиуми, на следните избори, на референдум, на улица! Тие своето го направија, дојдоа до власт на улица со рушење на ВМРО ДПМНЕ, но и на цел систем на вредности, сега е вашиот ред. Ако тие без национален идентите беа толку упорни и истрајни, што ве спречува вас? Ако сакате да го споменувате Делчев, Петров, Рацин, Гули, Сандански, Кирил и Методиј, Самоил, па и Александар, време е да се однесувате барем малку како нив и да застанете во одбрана на своето, бидејќи никој друг нема да го направи тоа за вас.

Автор: Пацифист

Популарно