Игра на тронови

Неверојатно чудно е како во Македонија им се приоѓа на настаните, на информациите, на состојбите… на се што малку поинаку наликува од она што вообичаено сме навикнати да го гледаме.  Во оваа Македонија најисправна е статус-кво состојбата. Не таласај, не расчепкувај, не рчкај … тоа се тие вредности на македонското општество … Се поинаку од ова по дефиниција предизвикува бранување, а брановите се движат секогаш водени од нечиј интерес … никако погледнати низ призмата на објективен, аналитички пристап… Па, така во зависност од позицијата од која се гледа, се редат и оценките …Чудо некое …

Ете, така е и овие два дена, откако во јавноста излезе информацијата за евентуалните нови, идни релации на македонската и бугарската црква, секој во зависност од припадноста на својот политички светоглед си дели оценки, печатирајќи ги како апсолутна вистина. Но, што всушност се случува?

ЗА ПОЧЕТОК ИЗВОРОТ НА ИНФОРМАЦИЈА

Она што за мене е исклучително проблематично е односот на македонските архиереи кон македонската јавност, особено што по втор пат, за вакви важни прашања од животот на МПЦ, македонската (домашната) јавност дознава до надвор. Тоа е еден несериозен пристап, кој остава и овозможува простор за многу конструкции кои на крајот ќе предизвикаат штетен краен резултат. Но, тоа е прашање на одговорност на македонските владици.

КОНЕЧНО ХРАБАР ЧЕКОР

Одлуката на Архиепископот Охридски и Македонски г.г Стефан да испрати писмо (за кое се потенцира дека е едногласно договорено во САС на МПЦ-ОА) до Синодот на Бугарската Православна Црква- Трновска Патријаршија е исклучително важен историски момент од живот на МПЦ-ОА. Тоа писмо е прв сериозен потег на македонската црковна дипломатија повлечен кога било, надвор од шаблонските досегашни тајни и полутајни приватни релации што поедини владици на МПЦ надвор ги градеа со архиереите на другите помесни цркви, а  внатре во Македонија, цврсто стоеја на позицијата дека решението на црковното прашање треба да се бара исклучиво во релациите со „Црковен Белград“.

Јас не знам дали за ова писмо од Архиепископот има целосна согласност од владиците на МПЦ-ОА, но знам дека на сите владици во МПЦ-ОА, денес им е совршено јасно, дека од актуелната црковна политика на СПЦ не може да се очекува ништо, ништо што може да значи какво било поместување на позициите кои можат да доведат до какво било взаемно прифатливо решение. Напротив,  и покрај слободата на Вранишковски, што беше услов за почеток на разговори, во Патријаршијата во Белград никој не размислува, ниту за разговори, а не пак, за решение кое би значело прифаќање на општата реалност за самобитноста на Македонската Православна Црква.  Сосема спротивно од тоа, во Архиепископијата во Скопје веќе подолго време до доаѓаат сигнали од „Црковен Белград“, кои се исклучително загрижувачки, а воедно се и кристално чист став за позициите на кои стои СПЦ. Српските црковни авторитети влечат такви нелогични потези кои никогаш, во досегашните 50 години (колку што трае спорот), не биле карактеристика на односите меѓу двете цркви. Од многуте нелогични потези на СПЦ, кои се во насока само на омаловажување на Македонската Православна Црква, нејзино целосно деградирање и исмејување, се издвојува одлуката да не дозволува студирање на теолози од Македонија кои не добиле писмен благослов од Јован Вранишковски… Има уште многу такви омаловажувачки одлуки, но за тоа во друга прилика.

ЈАСНА ПОРАКА КОН „ЦРКОВЕН БЕЛГРАД“

Затоа, ако се тргне од моменталната статус-кво позиција што МПЦ-ОА ја има во релациите со СПЦ и проценките дека таа состојба нема да се промени на долг рок, туку напротив ќе се влошува, тогаш овој чекор на МПЦ, а особено изјавата на Владиката Наум, кој воедно, (во овој случај, а веројатно и многупати досега) е и творецот на македонската црковна дипломатија, е исклучително важен и корисен за градењето на позициите на МПЦ-ОА, пред се кон самата себе, а потоа и кон останатите православни цркви. Со ова, МПЦ-ОА покажува што сака и од што нема да отстапи.

Најважната цел од оваа одлука да се влезе во игра со друга православна црква, и тоа јавно, не по тајни канали е пораката што и се испраќа на Српската Православна Црква, а особено на дел од тамошните „духовници“, етно-националистички задоени во духот да не отстапат од своите позиции за србоправославниот карактер на македонскиот народ. Не дека тоа ќе ги заплаши, па тие ќе ги променат позициите, напротив многу повеќе како порака, дека по патот на вистината, на кој тие поставиле препреки, има и крстосници од кои исто така може да се стаса до целта, особено ако не се знае дали во тој лавиринт од споредни патеки, некој друг не поставил патокази кои водат кон целта. Таа одлука е исклучително храбра и важна, затоа што врти и една друга страница во релациите на православниот свет. Евентуален негативен исход ќе значи белег во историјата за еден обид, но што ако исходот заврши поинаку? (за ова малку подолу во текстот).

СЕГА ЗА СУШТИНАТА

Текстот на писмото испратено до САС на БПЦ излезе во јавност преку бугарските медиуми и тоа од новинар, за кој Бугарскиот Синод има донесено официјална одлука да го екскомуницира и да им забрани на своите владици, свештеници да му даваат изјава …  Но, во тој текст на тоа писмо, за кое јас имам информации дека е релевантно и веродостојно, нема ништо спорно.

Да одиме по ред.

Во ова писмо, Синодот на МПЦ-ОА бара од БПЦ да одлучи да воспостави сослужување со МПЦ, црква која Синодот на МПЦ во тоа писмо ја нарекува канонска наследничка на Охридска Архиепископија, што е многу важен момент особено во релациите со БПЦ и со бугарската јавност, каде Охридската Архиепископија се дефинира како бугарска црква. Што значи дека ако БПЦ го прифати овој предлог, МПЦ ќе добие валоризација за тоа дека е возобновител на Охридската Архиепископија и тоа од Бугарската Православна црква.

Потоа во текстот на писмото на Архиепископот многу јасно е дефинирано што сака МПЦ, а што за возврат ќе добие БПЦ. МПЦ овде бара признавање на реалноста, односно воспоставување литургиско единство и сослужување со БПЦ како автокефална помесна православна црква. Доколку БПЦ се сложи на тоа, а сосема јасно е што и како подразбира статус на автокефална црква, тогаш Македонската православна црква – Охридска архиепископија ќе ја препознае и признае Бугарската православна црква – Бугарска Патријаршија како Мајка Црква, која прва ја прифаќа и признава нејзината автокефалност, истата ја обзнанува и актуелизира, претставува и се застапува за неа пред Вселенската патријаршија и пред другите Помесни цркви. За признавањето и воспоставувањето на евхаристиското единство, Бугарскиот патријарх го известува Вселенскиот патријарх, како и поглаварите на другите Помесни православни цркви“. (цитат од писмото).

Значи МПЦ-ОА добива автокефалност, сослужување, признание за нејзиниот историски континуитет со Охридската Архиепископија, признание на нејзината реалност. БПЦ добива право да се „фали“ дека МПЦ-ОА произлегла од нејзе, од нејзината јуриздикција.

На дел од македонската јавност проблематичен е терминот „Мајка Црква“.

И да, што е тој термин „мајка црква“?

МАЈКА ЦРКВА

Она што е важно во целиот овој процес на градење нови релации со БПЦ е фактичката состојба што на крај треба да произлезе како реалност. Во писмото нема дилеми дека тоа е автокефален статус на МПЦ-ОА, исто како што нема дилеми дека за тој статус, Бугарскиот патријарх ќе го извести Вселенскиот Патријарх и останатите помесни православни цркви. Овој предлог на МПЦ-ОА не предвидува никакви преговори или разговори за актуелните, постоечки позиции, напротив предвидува прифаќање на реалноста таква каква што е. Што значи дека тоа треба да резултира со вистинско позиционирање на МПЦ како автокефална црква. Едно од тие позиции се огледа во практичното функционирање, нешто што мора да се расчисти сега и веднаш, за да не останат дилемите. Значи, ако договорот со БПЦ значи дека Архиепископот на МПЦ во своите литургии прв го споменува Вселенскиот Патријарх, па редоследно, согласно диптихот на Православната црква, другите поглавари на црквите, ако светото миро го подготвува МПЦ сама, самостојно, ако изборот на Архиереи е самостоен без какво било мешање од Софија, ако Поглаварот на МПЦ „Белата Пана“ ја носи надвор од Македонија врз основа на своја одлука, тогаш тоа е автокефална црква и тука нема никаков проблем. Но, ако зад оваа идеја се крие опцијата дека наместо „Белата Пана од Белград“, како духовно туторство треба да се признае „Белата Пана од Софија“, тогаш тоа е само замена на центри, без суштина и прифаќање на она што веќе СПЦ го нуди како решение. Но, во ова писмо, вака срочено,  такво нешто не може да се прочита, но сепак важно е да се предупреди на тоа.

„Мајка Црква“ е термин кој, вака на прва, ако се гледа низ романтичарски поглед е многу чувствителен, особено ако се тргне од позицијата што е постаро јајцето или кокошката …

Терминологијата „Мајка Црква“ нема никакво значење во суштината кога станува збор за автокефална црква. Денес, тој термин е толку ирелевантен, особено што сите современи православни цркви на еден или друг начин се повикуваат на некое наследство и возобновување на некоја историска диацеза од некоја црква. Ако реално се дефинира терминот „Мајка Црква“, тогаш тоа би требало да биде Ерусалимската Патријаршија, бидејќи се од таму почнува,  но таа црква денеска во диптихот на Православните цркви е дури на четвртото место. „Мајка Црква“ денеска, ако хиерархиски се гледа, би требало да биде Вселенската Патријаршија, особено што токму Вселенскиот Патријарх е тој што го става потписот на Томосот за автокефалност, но колку овој статус денеска го има оваа црква?

„Мајка Црква“ е термин и за онаа црква која дозволила од својата јуриздикција да се издвои друга самостојна црква. Таков пример е Охридската Архиепископија, чија „Мајка Црква“ била Константинополската патријаршија, а таа била „Мајка Црква“ на неколку цркви, меѓу нив на Пеќката Патријаршија, на Траносвка Патријаршија … Но, таа црква не постои од 1767 година, ниту пак, во таа форма во која тогаш постоеле црквите произлезени од нејзе денес постојат?

Која е „Мајка Црква“ на Српската Црква? Која е „Мајка Црква“ на Бугарската Црква, Која е „Мајка Црква“ на Грчката Црква, која е „Мајка Црква“ на Руската (некои велат Охридската Архиепископија), на Албанска, на Романската….?

Што значи, наместо губење време во задоволување на национал-романтичарски докажувања, терминологијата „Мајка Црква“ денес треба да се гледа низ призмата на онаа црква која ќе може да ја согледа и признае современата општествена реалност, ослободена од предрасуди, бидејќи овој термин „Мајка Црква“ нема никакво значење кога е во прашање автокефална црква. Се согласувам со Владиката Наум, кој неодамна напиша „Мајка Црква“ може да ни биде само онаа Црква која прва и безусловно ќе ја прифати и признае автокефалноста на МПЦ – ОА, т.е. автокефалноста на Охридската Архиепископија во лицето на Македонската Православна Црква.

„Мајка Црква“ е, всушност, онаа Црква, што прва ќе го признае нашиот посебен црковен идентитет (а не дека претходно не сме постоеле, па сега некој нѐ раѓа), односно тоа е Црква што прва ќе ја увиди и признае оправданоста на нашето посебно автокефално пастирско делување во рамките на нашата црковна јуриздикција, во државните граници на Република Македонија. Затоа, „Мајка Црква“ е само поетски израз на огромна и незаборавна благодарност за Црквата која би нѐ заштитувала, застапувала и претставувала пред другите помесни Православни Цркви, за нејзиниот љубовен и личносен однос кон нас“.

ЈУРИЗДИКЦИСКО ПРАВО

Има ли Бугарската црква канонско право да признае автокефалност на МПЦ?

Полагањето на правото на таквата одлука обично се влече од јуриздикцијата што некоја црква ја имала врз територијата на која се создава таа црква. Но, тоа прашање е пред се политичка одлука отколку пак, прашање засновано на канони. Ако се гледа од позиција на тоа дали МПЦ и БПЦ имаат или не разлики во учењето, дали тие цркви се на истиот православен пат, (а МПЦ во ништо не се разликува од општото православно учење, туку напротив) тогаш од канонски аспект нема никаква пречка за заедничко сослужување. Јас знам многу такви примери што владици на голем дел од православните цркви го правеле и го прават со владици на МПЦ, но тајно надвор од јавноста, што укажува на уште една потврда дека зад одлуката да не се признае МПЦ стои политика, а не некакви разлики во верското учење.

Ако објективно се гледаат состојбите во поглед на правото на полагање јуриздикција на територијата на која денес функционира МПЦ-ОА, тогаш тоа право и припаѓа на СПЦ, иако сосема јасно е како таа јуриздикција е стекната (купена од Вселенската Патријаршија за 1.5 милиони франци во 1920 година). Од друга страна пак, фактичката јуриздикција на СПЦ врз епархиите во Македонија трае само 21 година. Почетокот на Втората светска војна значи и комплетно повлекување на СПЦ од оваа територија, а епископските позиции ги пополнуваат бугарските владици се до 1943 година.  Потоа, се што се случува на оваа територија е одлука на иницијативите за создавање Македонската Православна Црква. СПЦ нема никакво влијание се до 2002 година, кога успева по долги години, своето влијание да го врати преку создавањето на паралелната црковна ерархија на Јован Вранишковски.

Враќањето назад во историјата во потрагата по јуриздикциското право врз епархиите на денешна Македонија води до Бугарската егзархија и Вселенската Патријаршија. Односно во последните 30 години на XIX  век и првите 20 години на XX век, во Македонија има една превласт за јуриздикцијата. Иако, јас не сум голем поборник за идеализирање на Егзархијата, сепак македонската историографија треба многу работи отворено да ги претстави за периодот на дејствување на Бугарската Егзархија во Македонија, која има големо влијание на овие простори.

Оваа Егзархија се раѓа како движење за возобновување на правото на служење во црквите на словенски јазик, наспроти дотогаш службата на свештеници и владици од Вселенската Патријаршија на грчки јазик и секако идеја за возобновување на Трновската Патријаршија … внимавајте Трновска, не Охридската Архиепископија.

Во првите години на создавање на оваа егзархија, (како резултата на раскол со Вселенската Патријаршија, а од 1870 со ферман на Султанот), нејзината јуриздикција не била во Македонија, но поради потребата од литургија на словенски јазик, оваа егзархија станува прифатлива за македонското население, кое на референдумското изјаснување организирано од турските власти, во над 85 % ја прифаќа оваа црковна јуриздикција, иако таа официјално тогаш е непризнаена од Вселенската Патријаршија. Во таа Егзархија владици биле и многумина кои биле по род Македонци, а живееле со идејата за возобновување на Охридската Архиепископија, како митрополит Теодосиј Гологанов и многу други.  Со текот на годините таа егзархија имала и други пропагандистички цели, но сепак за се тоа мора македонската историја отворено да пишува.

Но, што друго е важно во целата оваа приказна и зошто ја споменувам егзархијата?  Не треба да се заборави дека овој период на функционирање е во време кога Отоманската империја е тотално разнишана и пред распаѓање, истовремено на север и на исток има две кралски држави, а и една монархија на Југ, (зошто е потенцирањето на терминот монархии? Затоа што тоа политичко уредување прво што создавало е влијание преку своја црква). Во тој период формално на територија на Македонија практично има двовластие на црковно поле. По губењето на позициите на Вселенската (грчка) Патријаршија и заземањето на се поголем простор од Егзархијата (бугарска), српскиот кралски двор се обидува да го наметне своето влијание во Македонија на тој начин што бара од Вселенската Патријаршија да назначи владици по род Срби, кои на еден начин би го задоволиле македонското население со литургија на словенски јазик, а од друга страна би го ширеле своето српско политичко влијание. Тоа за прв пат се случува во 1899 година, (период од само 15 години по експанзијата на Егзархијата во Македонија) кога Вселенската Патријаршија го назначува Фирмилијан Дражиќ за митрополит Скопски, кој во тоа време е клирик на Српската Патријаршија, а не на Вселенската. Белград и Цариград имаат една цел, да го спречат влијанието на тогаш се уште непризнатата Егзархија. По него, следува уште еден митрополит, Севастијан избран 1903, па уште еден Викентије Крџа, избран 1905, кој СПЦ годинава одлучи да го прогласи како Светец, токму како жртва на Бугарската Егзархија.

КАДЕ ВОДИ ОВОЈ ПАТ?

Идејата дека признавањето на автокефалноста на МПЦ-ОА треба да дојде преку Бугарската Црква не е нова, ниту непозната за црковната јавност (бараме за онаа која ги следи постојано настаните). Напротив, тоа како опција постојано била разговарана и дебатирана и за волја на вистината кај многумина оценувана како добра идеја.

Меѓу погласните застапници на таа идеја беше некогашниот епископ Дремвитцки, сега Архиепископ Српски во Македонија Јован Вранишковски. Од времето кога беше активен во МПЦ отворено ја застапуваше идејата дека МПЦ треба да добие признавање од БПЦ, дури и организираше средби со бугарските владици и ги убедуваше во исправноста на тој пат (Во прилог архива).

Како и да е, овој предлог на МПЦ, сега веќе и јавен, може да резултира како еден неуспешен дипломатски обид, или историски момент кој ќе биде забележан како тектонско поместување во историјата на Православната црква.

Во моментов, според моите информации, многу поголеми се шансите БПЦ да не одговори позитивно на овој предлог на МПЦ, освен ако зад ова не стои некое друго поголемо сценарио, за кое јас не знам.

Сепак, првичните реакции кои можат да се видат покажуваат дека оваа вест во „Црковен Белград“, а особено кај нивната црковна испостава во Македонија – Јовановата ПОА предизвикала голема вознемиреност. Дека има страв, оти нешто може да се случи, покажува и набрзина лиферуваниот текст на грчкиот портал „Ромфеа.гр“ кој треба да го сврти вниманието на православната јавност и евентуално да испровоцира реакции за да се спречи позитивен исход од оваа иницијатива.

За познавачите на состојбите е сосема јасно дека овој текст на „Ромфеа.гр“ е поради блиските релации на еден од владиците на Јован со главниот уредник на сајтот (инаку, многу влијателен сајт во православниот свет).

Стравот кај ПОА лесно се чита и кај нејзините медиумски мегафони, кои во овој случај се затечени, не знаејќи кој пат да го фатат, особено што ова се случува во период на политиките на новата влада за градење добрососедски односи со Бугарија.

Реакцијата која се очекува е онаа која треба да дојде од Москва, особено што Бугарската Православна Црква, барем до сега покажуваше дека е под тотално влијание на Руската Православна Црква. Еден вид нејзин инструмент во конфликтите со Вселенската Патријаршија.

Од друга страна стравот кај „Црковен Белград“ е и поради последната одлука од Соборот на СПЦ, да покренат постапка за канонизација на Викентије Криџа, вест која предизвика остри реакции во круговите на БПЦ, дури и иницијативи пред другите православни цркви таа канонизација на СПЦ да не биде прифатена.

Реално Бугарската православна црква, тешко дека би се одлучила на ваква „хазардска игра“, ако зад ова нема поддршка од некој моќен православен центар, затоа што тоа би повлекло големи реперкусии по нејзе, што не исклучува и општа екскомуникација во православниот свет, но за тоа да се случи ќе треба консензуална одлука на сите православни цркви, што е малку веројатно дека би се случило.

Но, доколку во играта има и некој друг, тогаш позитивен исход од вакво сценарио не е невозможен. Тој веројатно би предизвикал пресметан ризик на прекин на литургиското единство со СПЦ и веројатно за почеток остра осуда од Руската црква, која сепак би се обидела оваа позиција да ја искористи за да се наметне повторно како еден нов фактор за медијаторство во состојбите во Православниот свет, во обид да спречи исто сценарио со Украинското црковно прашање.

Што може да биде позитивно, а што негативно во ваква ситуација? Самото признавање на автокефалноста на МПЦ-ОА од БПЦ, без некаков продолжен ефект на други признавања би бил уште еден од во празно. Но, прифаќање на тој чекор од страна на Вселенскиот Патријарх би значело една нова реалност во Православниот Свет, за очекување е дека таа одлука може да ја следат барем уште осум православни цркви, кои во моментов имаат безрезервна поддршка кон Константинопол, на пример трета црква која би ја признала МПЦ би била Албанската Архиепископија.

Со таков расплет на настаните СПЦ исто така најверојатно ќе биде приморана да влече потези.

Иако јас малку верувам во таква опција, сепак не исклучувам можност дека во таква ситуација на хаос во православието,  СПЦ може да одлучи и да признае автокефалност на Јовановата ПОА. И тогаш …

Автор: Марјан Николовски за Религија.мк

Џабе референдум: Грција и ВМРО ДПМНЕ ќе решат за промената на името на Македонија

По години негодување, Брисел конечно доби влада по мерак во Македонија, па во изминативе месеци го поздрави секој потег на истата, или во најлош случај и премолчуваше за потезите кои не смеат да бидат подржани. Освен оној „испад“ на Хан, кога јавно кажа дека Албанската платфора не е на агендата на ЕУ, Брисел постојано со пофалби кон Заев и заевистите. Ма тоа договор со Бугарија, ма фини односи со Албанија, ма љубов со Србија и конечно компромис со Грција. Позитивна енергија, а у, па влез во НАТО, па ЕУ... Сепак, до вчера, никој не откриваше како тоа ќе се реши спорот.  Конечно Гералд Кнаус, претседателот на Европската иницијатива за стабилност, во интервју за македонси медиум, ни ја откри тајната.

Накратко планот на Кнаус и на ЕИС е следниов: Нимиц предлага неколку имиња со географска одредница, македонската и грчката влада се согласуваат за едно, еве да речеме „Република Горна Македонија“. Ова име ние почнуваме да го користиме место ФИРОМ, додека во билатерлна комуникација и според устав сеуште сме Република Македонија. Со ова име влегуваме во НАТО и почнуваме преговори со ЕУ, но пред тоа мораме да смениме устав и во него да се напише дека доколку Македонија влезе во ЕУ, ова име (новото) ќе стане официјално и уставно име на државата! Сепак, за да не се занемари народот (демек), пред да влеземе во ЕУ ќе има референдум, но прашањето нема да да биде „Дали сакате да го промениме името на државата?“, туку „Дали сакате да влеземе во ЕУ со новото име (Р. Горна Македонија)?“. Кнаус уште додаде дека во овој план нема преговори за идентитетот, но не исклучи да ги има во понатамошниот дел од процесот.

Од приложениот план, очигледни се две не споменати работи:

1. Кнаус намерно или не намерно, не спомна дека за сето ова да се оствари, на Заев ќе му биде потребна подршка и од ВМРО ДПМНЕ. Македонскиот устав се менува само со двотретинско мнозинство (80 пратеника) во Собранието, а без ВМРО тоа е невозможно. Можеби, по откривањето на планов на ЕУ, обвиненијата за тероризам и оставкатана Груевски под притисок, не изгледаат така чудно. Не тврдам дека силно ВМРО со Груевски би застанеле против идејата за промена на името, но мислам дека моментот на одржувањето на референдумот би бил проблем.

2. Токму она што го спомнав погоре. Референдумот во тој дел од реализацијата на планот нема да има никаква тежина. Доколку референдумот се одржи на самиот крај пред влезот на Македонија во ЕУ, и прашањето на истиот не е „Дали да се смени името“, туку „Дали со ова име сакате во ЕУ“, резултатот е од сега познат. По 26 години агонија, народот во Македонија ќе гласа за подобар живот, за стандард, за иднина, за ЕУ...

Значи, за рализација на овој план клучни се Грција и ВМРО ДПМНЕ, бидејќи за премиерот Заев и другарите знаеме дека сево ова е потполно прифатливо („Влагај у НАТО!!! ОДМААА!!!“ – Нано Ружин). На двата „проблема“ веќе се работи. ВМРО ДПМНЕ е во полураспандата форма, а за јавноста во Грција, Македонија го потпиша договорот за добрососедство со Бугарија. Да, да, тој договор не е за нас или за Бугарите, туку за јавноста кај јужниот сосед. Токму затоа беше толку поздравуван од Европа и пренесуван во Атина. Идејата е да се престави нашата нова влада како добрососедска и спремна за компромиси. Дека се работи на омекнување на Грчкиот народ зборува и вчерашната изјава на Ципрас во која вели дека Македонија треба само да престане да  бара ексклузивно право на историјата на Александар Македонски и се ќе биде во ред! Секако, ние никогаш не сме тврделе дека само ние сме потомци на античките Македонци, туку токму Грција била таа што го павела тоа, но сега работите и во Грција се сменети, па и Ципрас е многу расположен за соработка. Ако се испегла јавното мислење во Грција, останува само пратениците на ВМРО ДПМНЕ да дигнат рака во собрание при вметнување на новото име на државава по влезот во ЕУ и готово! Се е завршено!

Планот е идеален и како што е најавено, треба да се започне со реализација најдоцна во Мај 2018 година. Проценките се дека до 2025 година, Македонија (тогаш како Северна, Горна, Нова...) ќе влезе во ЕУ. Токму тогаш ќе биде и референдумот, на кој народот ќе одлучи да си го смени името за влез во европското друштво.

Секако, меѓу вас кои го читате текстов, има луѓе на кои не им се допаѓа сево ова. Има од вас кои сега мислат деа ќе гласаат против на референдумот, па дури и такви кои навистина ќе го стават својот глас во одбрана на името со надеж дека народот ќе се одбрани од „надворешните напади“, но вистината е сосем друга. Референдумот ќе помине и тоа убедливо. Регуларно, без никакви местенки и полнења на кутии и за тоа нема да биде виновоен или заслужен некој од надвор, туку токму они кои 26 години ја водат Македонија. Не само Заев и Груевски, туку сите кои сега или некогаш биле на позиција да сменат нешто, но мислеле само на себе. 26 години се долго време. Речиси една третина од просечната должина на животниот век. Толку долго народот кој живее во оваа „речиси“ држава минува од транзиција до агонија... Од приватизација, преку војна во 2001 година, до Пржино. Од ТАТ, преку територијална поделба, до избор на нелегитимен претседател на Собрание. Од 40% невработеност, преку 15ти септември и ветување за 1 вработен во секоја фамилија, до неуставно СЈО.... Листата оди до недоглед. Судство што суди секогаш во корист на владејачката гарнитура, а еден обичен имотно правен спор се тегне по 20 години. Здравство во кое да ти е страв да ја однесеш жената да се породи, затоа што големи се шансите да си останеш вдовец. Образование што произведува неписмени, нестручни и разгалени дечиња. Полиција што интервенира само кога ќе и кажат. Ганстери по улици. Сиви области во Македонија во кои државата нема контрола (Кондово, Грчец....) За ова не ни се криви „тие од надвор“. Не е виновен ниту Нимиц, ниту Кнаус, Ципрас, Борисов, САД, Русија, Кина... НИКОЈ!!! Криви се оние кои глумеа патриоти и само ветуваа, и ние кои ги гласавме. По 26 години Македонија докажа дека сама нема капацитет да стане држава, па ќе мора Брисел да ни помогне. Ова официјално ќе го завери народот на референдум за 5-8 години од сега. Се друго е дневна политика.

Автор: Пацифист

Историјата се повторува: Македонија против Македонија!

Велат човек најдобро учи од сопствените грешки и речиси никогаш не ги повторува, барем не паметниот. Всушност една од дефинициите за ментално растројство е повторување на истата акција во исчекување на различен резултат во дадена ситуација. По оваа дефиниција, ние Македонците сме... ајде да не го кажам јас...

500 и кусур години Турко ропство, па балкански војни, поделба, СХС, Бугарско и конечно 45 години раат во СФРЈ. Но и тоа траеше колку што траеше Тито. Значи не беше наша заслуга, барем не на оние кои ја живеевме. Добар дел од народот кој денеска живее во Македонија или некаде по светот, но домот му е тука кај нас, го памти распадот. Поминавме речиси без жртви и без војна, но знаеме што следеше. И ние си ќутевме. Од 14 век до денеска Македонецот си ќути! Браво за Илинденци, Карпош и сличните исклучоци, но  и тие ја немале подршката. Народот секогаш чекал некој друг да се бори за него и ги критикува сите кои не му ја завршиле работата.

Во деведесетите пола Македонија остана на улица, затоа што неколку политичари решија да продадат и да затворат се за ситни пари. Македонецот си молчеше. Немаше да јаде, ама си молчеше. Се смени знаме, име, се простивме од малцинство кај соседите, ама ние си молчевме. 2001 година 200 смешно вооружени паравојници ни освоија територија и политичарите заедно со нив потпишаа „Рамковен договор“. Си го сменивме уставот, но „мудро“ си молчевме. 2004 година, територијална поделба на Македонија, по до тогаш (и од тогаш) невиден модел. Македонецот си молчи. Хашки случаи простени од политичката елита, народот тивок.

И види чудо, 2014 година, Заев има бомби и народ на улица! 2-3 години, револуција. Македонецот се разбуди. Пленуми, „шарени“, револуционери се борат против режимот, да донесат живот. Така ни велеа, ама не лажеле. Од друга страна ВМРО ДПМНЕ со својот народ на улица, па главниот муабет беше кој има повеќе „народ“, но пишав и тогаш, ќе повторам и сега. Тоа не е народот. Тоа се платеници кои ВМРО можеше тогаш да ги плати или уцени, а СДСМ дел со пари од странски невладини организации и дел со ветувања да ги мотивира да излезат на улица. „Шарените“ се сега функционери (жал ми е за оние 10тина % од нив кои навистина мислеа дека се борат во име на народот), па не ги интересира ниту договор со Бугарија, ниту закон за јазици (читај албански јазик), ниту црква, ниту обвиненија за ТЕРОРИЗАМ... нив им е топло во канцеларија. Се докопаа до платичка, па сега си цедат, си летаат со бизнис класа до Аргентина. Кој колку може. Од друга страна Груевски сега нема што да понуди, па вчера пред суд се собраа едвај 200 луѓе. За кучето во Дебар маало повеќе луѓе дојдоа. Каде ти е сега народот Никола?

26 години Македонија немала ниту половина од вистински лидер, политичар. 26 години се менуваат слични, ако не е и исти. Полнат сметки и ги снемува, а ние си молчиме. Продаваат што не е нивно и не убедуваат дека е за наше добро, а народот си молчи. И ќе разберев ако Македонецот не го интересира политика, но не е така. Ќе разберев ако на избори гласачките кутии остануваа празни, но на последните парламентарни избори дури 67% од гласачите излегле да им дадат подршка токму на тие политичари!? Тој момент не го разбирам! Ако знаете дека не чинат, ако знаете дека токму тие се виновни. Токму тие ви го украдоа правото на револт. Ако „сите се исти“, ЗОШТО ГИ ГЛАСАТЕ бе луѓе? За да има утре кој да ви биде крив? За да си седите дома и покажувате со прст кон Груевски и Заев? Бранко и Љубчо? Не е можно сите да имате лична корист. Не е можно сите да работите во администрација и ПР во Влада(мада ПР има многуууу). Зошто гласате? Не постои нешто како помало зло. Постои зло и добро! Кај нас втората опција (доброто) е на вековен одмор. Чека да се испразни една позиција, ама никако да дојде на ред, зошто вие упорно ги гласате едниве и другиве, т.е. истите!

И еве сме сега. Македонија си ја повторува историјата. Си гони Македонци за тероризам! Не зборувам тука на политичари или функционери како Чавков и сопартијците, туку за оперски пејач и актер. Голораките терористи кои влегоа во Собранието и пееја македонска химна. Во истото собрание каде неколку часа пред тоа пратеник од БЕСА ја пееше албанската, додека оние кои вие ги гласавте молчеа. Вељановски дури го мрзеше и микрофонот да му го исклучи. Обвинети за ТЕРОРИЗАМ актер и оперски пејач кои влегоа во собранието затоа што нелегитмно и вон сите закони, деловник и устав беше избран за претседател поранешен дезертер од војска и терорист! Човек кој пукал против безбедносните сили на Македонија! Но, него никој не го гони. Ќе ги гониме актерот и пејачот. ТЕРОРИСТИТЕ!  Македонија против Македонија! Пред наши очи и ние пак си молчиме. Чекаме битката да заврши и... и да ги собираме остатоците, ако ги има. Што ќе остави аскерот, тоа ќе јадеме. Ако ни се смилува српскиот Цар, бугарскиот окупатор, нашиве политичари... Сега барем има избори, па на следните пак ќе ги гласаме! Озбилно? Сериозно, тоа е стратегијата? Да ве потсетам: Всушност една од дефинициите за ментално растројство е повторување на истата акција во исчекување на различен резултат во дадена ситуација.

И сосем за крај. Колку и да се чувствувате беспомошни или ве зафатила апатија, запомнете, на крајот сите носиме своја одгворност за ова што се случува. Секој од нас, ама баш секој, ќе одговара пред следните генерации. Не само политичарите, тие прават само она што ние им дозволуваме. Ни повеќе, ни помалку. Секој сам одлучува за себе и за своите постапки сноси одговорност. Размислете добро што ќе ви донесе молкот и апатијата. Размислете дали баш мора да изберете од понуденото на следните избори, и што ако кутиите останат празни. Изборот и одговорноста се само ваши, па дури и ако “сите така прават“ или „ако никој ништо не прави“.

Автор: Пацифист

Чија е Македонија: На Македонците или на ...?

Нешто повеќе од пет и пол месеци Македонија е под водство на СДСМ и Зоран Заев. Премиерот и партијата што ветија „живот за сите“ засега го подобруваат само сопствениот и на оние блиски до нив. Од таму не се намалија патните трошоци за пратениците, па ете деновиве некој кој боеше згради со кондоми со боја, летал до Аргентина со бизнис класа, мерцедесот сеуште си го користат, во влада вработија 120 „шарени“ задолжени за реклами и лаги на владеачката гарнитура, итн... Од друга страна, вредно работат на реализирање на Албанската платформа (да, да, знам дека не постои) и „подобрување“ на македонската надворешна политика, распродавајќи се она што не е нивно. Но, за нешто да биде позитивно или негативно, треба да постои критериум на оценување или истото да биде предмет на јавна оцена. Во политиката таков критериум не постои, а кај нас јавноста како и секогаш е поделена.

Од кога почнав малку од малку да разбирам политика се чудам, како е можно нешто што за некои е свето, на пример името  Македнија, за другите да е потполно неважно. Сум имал многу дебати во животов на тема историја и идентитет со секаков тип на луѓе и ме чудел контрастот на ставови. Но, минатата недела го гледав профсорот Нано Ружин на Тв и се ми стана јасно. Поранешниот амбасадор на Македонија во Шведска и НАТО, освен што тресеше глупости во дебата на телевизија, успеа, секако не намерно, да ми го даде одговорот на мојата дамнешна дилема, за што сум му бескрајно благодарен. Кога веќе не научив ништо од него кога ми беше професор на факултет, еве ми се оддолжи.

Ружин, во емисијата објаснувајќи зошто и како Македонија безусловно мора во НАТО и ЕУ, недвосмислено се огради од историјата на Македонија и се она што значи наш идентитет. „Оставете историја, гледајте кон иднината“. Оваа изјава не е прв пат да ја слушам до сега, но за прв пат сфатив што се крие зад неа. Идентитетот на Македонците, кој секако се влече и од историјата, за него е небитен, затоа што тој човек не го чувствува! Во тоа е целата поента! Нано Ружин и сличните на него (Борјан Јовановски, Грчев, Заев, Димитров...) не знаат што е тоа идентитет. Барем не идентет на нација, на народ. За нив, се започнува и завршува со нив! Затоа Грчев ќе ви каже дека Македонија настанува во СФРЈ, а Борјан Јовановски дека Бугарија не била фашистички окупатор, додека Заев во име на добрососедство ќе менува учебници... И додека на оние кои имаат македонски идентитет сето ова им е чудно, дури и незамисливо, на Ружин и другарчињата сето ова им е потполно рационално. Од таму и оние изјави на блиски „аналитичари“ на СДСМ дека нацијата е веќе небитна и дека сите сме „граѓани на планетата Земја“, па и изјавата на Заев за бугарска телевизија дека „Самоил не бил Бугарин или Македонец, туку син на Бога“.

Лошата вест за вас кои не се сложувате со политиката на СДСМ е дека овие ликови имаат подршка кај дел од народот. Иако, дел од оние 400.000 гласови кои ги доби СДСМ на последните избори се всушност гласови против ВМРО ДПМНЕ, остатокот се гласови од граѓани кои се сложуваат со мотото „Во НАТО и ЕУ по секоја цена“. Всушност и за нив, како и за носителите на оваа политика, цената е многу прифатлива, затоа што кога не чувствуваш идентитет, немаш никаков проблем да го размениш за „подобро утре“. Кога Кирил и Методиј, Делчев, Сандански, Самоил, па ако сакате и Александар Макеоднски, за вас се потполно неважни, зошто би имале проблем да ги размените за влез кај силните и моќни? Ако светот започнува и завршува со вас, а идентитет влечете од моменталните „вредности“ во светот, што ви е гајле дали Бугарија била фашистичка или не? Што ако како окупатори на оваа територија испоубиле илјадници Македонци? Тоа вас не ве допира. И не само што не ви е гајле, туку и ви пречи кога на некој му е, бидејќи ве спречува во исполнувањето на своите цели. Ако не се смени името, Македонија не може да влезе во друштво на убавите. Затоа овој дел од граѓаните веднаш би го срушиле споменикот на Александар Македонски, би ги подариле Кирил и Методиј, Самоил, Илинденското востание, па и јазикот на Бугарија... Би дале се што не го чувствуваат за свое, на оној кој ќе го побара, само да стигнат онаму каде тие веруваат дека ќе им биде убаво. За нив се ирелевантни сите жртви, вековното ропство, крвта со која е платено денешново парче земја кое се нарекува Македонија, затоа што не крвавеле тие. Од крв ја споменуваат само онаа на челото на Заев на 27ми Април.  Кога постар човек ја искуба Шекеринска за коса, се дигна лавина од осуди и лелек, па министерката шеташе со протеза на вратот со недели, но кога ќе ги споменете неброените Македонци во минатото кои ги дале своите животи за Македонија одговорот е: не се враќајте наназад. Да не се разбереме погрешно, кубењето за коса на Шекеринска беше/е брутален чин кој мора да се казни, но истиот е неспоредлив со судбната да речеме на Карпош и неговите востанијци! Сепак, Шекеринска не ја боли судбината на Карпош, ниту пак на било кој Македонец во историјата. Таа ја чувствува само сопствената болка. Се започнува и завршува со неа!

Има вакви примери уште многу и можам да напишам уште 5-6 страни, но сигурен сум дека и на вас ќе ви текнат. Не е поентата во тоа да читате еден саат, туку да разбереме дека во Македонија постојат вакви луѓе и НЕ, не се малку. Идејата на мојов текст не е да им судам, туку да објаснам зошто сме онаму каде сме. Судот ништо добро нема да ни донесе, затоа што тоа се Македонци (иако не се горди на тоа) колку што сум и јас. Сум читал текстови во кои се навредувани и нарекувани безрбетници, безкичмењаци, квислинзи и како уште не, но ништо добро од тоа. Тие си ја тераат својата агенда, за која веруваат дека е единствената и исто колку што вие не ги разбирате нив, толку и тие не ве разбираат вас. За нив е неразбирливо чувството на припадност, идентитет, МАКЕДОНШТИНА. Неразбирливо е како идентитетот не ви дава да „одите напред“. Како некој си таму Комити, Илинденци, Карпошовци, Словенски просветители, Антички Македонци, Словени... ви се поважни од вашата иднина? Тоа што без нив ние би немале со што да тргуваме сега е неважно, важно е сега да влеземе во НАТО, кај убавиот западен свет (кој секако не си ја продава својата историја). Токму затоа, секоја расправија или убедување со овие луѓе е сулуда и никогаш нема да донесе компромис. Не можете да му објасните на слеп човек од раѓање како изгледа жолтата боја. Не можете на глув да му нацртате како звучи „Слушам кај шумат шумите“. И не, не можете на овие наши сограѓани да им објасните дека без историја, без името, без јазикот, без идентитет не постоиме, затоа што тие постојат без него од кога се родени. Се што можете да направите е да бидете погласни од нив. Сега на социјалните мрежи и по медиуми, на следните избори, на референдум, на улица! Тие своето го направија, дојдоа до власт на улица со рушење на ВМРО ДПМНЕ, но и на цел систем на вредности, сега е вашиот ред. Ако тие без национален идентите беа толку упорни и истрајни, што ве спречува вас? Ако сакате да го споменувате Делчев, Петров, Рацин, Гули, Сандански, Кирил и Методиј, Самоил, па и Александар, време е да се однесувате барем малку како нив и да застанете во одбрана на своето, бидејќи никој друг нема да го направи тоа за вас.

Автор: Пацифист

Популарно