Игра на тронови

Неверојатно чудно е како во Македонија им се приоѓа на настаните, на информациите, на состојбите… на се што малку поинаку наликува од она што вообичаено сме навикнати да го гледаме.  Во оваа Македонија најисправна е статус-кво состојбата. Не таласај, не расчепкувај, не рчкај … тоа се тие вредности на македонското општество … Се поинаку од ова по дефиниција предизвикува бранување, а брановите се движат секогаш водени од нечиј интерес … никако погледнати низ призмата на објективен, аналитички пристап… Па, така во зависност од позицијата од која се гледа, се редат и оценките …Чудо некое …

Ете, така е и овие два дена, откако во јавноста излезе информацијата за евентуалните нови, идни релации на македонската и бугарската црква, секој во зависност од припадноста на својот политички светоглед си дели оценки, печатирајќи ги како апсолутна вистина. Но, што всушност се случува?

ЗА ПОЧЕТОК ИЗВОРОТ НА ИНФОРМАЦИЈА

Она што за мене е исклучително проблематично е односот на македонските архиереи кон македонската јавност, особено што по втор пат, за вакви важни прашања од животот на МПЦ, македонската (домашната) јавност дознава до надвор. Тоа е еден несериозен пристап, кој остава и овозможува простор за многу конструкции кои на крајот ќе предизвикаат штетен краен резултат. Но, тоа е прашање на одговорност на македонските владици.

КОНЕЧНО ХРАБАР ЧЕКОР

Одлуката на Архиепископот Охридски и Македонски г.г Стефан да испрати писмо (за кое се потенцира дека е едногласно договорено во САС на МПЦ-ОА) до Синодот на Бугарската Православна Црква- Трновска Патријаршија е исклучително важен историски момент од живот на МПЦ-ОА. Тоа писмо е прв сериозен потег на македонската црковна дипломатија повлечен кога било, надвор од шаблонските досегашни тајни и полутајни приватни релации што поедини владици на МПЦ надвор ги градеа со архиереите на другите помесни цркви, а  внатре во Македонија, цврсто стоеја на позицијата дека решението на црковното прашање треба да се бара исклучиво во релациите со „Црковен Белград“.

Јас не знам дали за ова писмо од Архиепископот има целосна согласност од владиците на МПЦ-ОА, но знам дека на сите владици во МПЦ-ОА, денес им е совршено јасно, дека од актуелната црковна политика на СПЦ не може да се очекува ништо, ништо што може да значи какво било поместување на позициите кои можат да доведат до какво било взаемно прифатливо решение. Напротив,  и покрај слободата на Вранишковски, што беше услов за почеток на разговори, во Патријаршијата во Белград никој не размислува, ниту за разговори, а не пак, за решение кое би значело прифаќање на општата реалност за самобитноста на Македонската Православна Црква.  Сосема спротивно од тоа, во Архиепископијата во Скопје веќе подолго време до доаѓаат сигнали од „Црковен Белград“, кои се исклучително загрижувачки, а воедно се и кристално чист став за позициите на кои стои СПЦ. Српските црковни авторитети влечат такви нелогични потези кои никогаш, во досегашните 50 години (колку што трае спорот), не биле карактеристика на односите меѓу двете цркви. Од многуте нелогични потези на СПЦ, кои се во насока само на омаловажување на Македонската Православна Црква, нејзино целосно деградирање и исмејување, се издвојува одлуката да не дозволува студирање на теолози од Македонија кои не добиле писмен благослов од Јован Вранишковски… Има уште многу такви омаловажувачки одлуки, но за тоа во друга прилика.

ЈАСНА ПОРАКА КОН „ЦРКОВЕН БЕЛГРАД“

Затоа, ако се тргне од моменталната статус-кво позиција што МПЦ-ОА ја има во релациите со СПЦ и проценките дека таа состојба нема да се промени на долг рок, туку напротив ќе се влошува, тогаш овој чекор на МПЦ, а особено изјавата на Владиката Наум, кој воедно, (во овој случај, а веројатно и многупати досега) е и творецот на македонската црковна дипломатија, е исклучително важен и корисен за градењето на позициите на МПЦ-ОА, пред се кон самата себе, а потоа и кон останатите православни цркви. Со ова, МПЦ-ОА покажува што сака и од што нема да отстапи.

Најважната цел од оваа одлука да се влезе во игра со друга православна црква, и тоа јавно, не по тајни канали е пораката што и се испраќа на Српската Православна Црква, а особено на дел од тамошните „духовници“, етно-националистички задоени во духот да не отстапат од своите позиции за србоправославниот карактер на македонскиот народ. Не дека тоа ќе ги заплаши, па тие ќе ги променат позициите, напротив многу повеќе како порака, дека по патот на вистината, на кој тие поставиле препреки, има и крстосници од кои исто така може да се стаса до целта, особено ако не се знае дали во тој лавиринт од споредни патеки, некој друг не поставил патокази кои водат кон целта. Таа одлука е исклучително храбра и важна, затоа што врти и една друга страница во релациите на православниот свет. Евентуален негативен исход ќе значи белег во историјата за еден обид, но што ако исходот заврши поинаку? (за ова малку подолу во текстот).

СЕГА ЗА СУШТИНАТА

Текстот на писмото испратено до САС на БПЦ излезе во јавност преку бугарските медиуми и тоа од новинар, за кој Бугарскиот Синод има донесено официјална одлука да го екскомуницира и да им забрани на своите владици, свештеници да му даваат изјава …  Но, во тој текст на тоа писмо, за кое јас имам информации дека е релевантно и веродостојно, нема ништо спорно.

Да одиме по ред.

Во ова писмо, Синодот на МПЦ-ОА бара од БПЦ да одлучи да воспостави сослужување со МПЦ, црква која Синодот на МПЦ во тоа писмо ја нарекува канонска наследничка на Охридска Архиепископија, што е многу важен момент особено во релациите со БПЦ и со бугарската јавност, каде Охридската Архиепископија се дефинира како бугарска црква. Што значи дека ако БПЦ го прифати овој предлог, МПЦ ќе добие валоризација за тоа дека е возобновител на Охридската Архиепископија и тоа од Бугарската Православна црква.

Потоа во текстот на писмото на Архиепископот многу јасно е дефинирано што сака МПЦ, а што за возврат ќе добие БПЦ. МПЦ овде бара признавање на реалноста, односно воспоставување литургиско единство и сослужување со БПЦ како автокефална помесна православна црква. Доколку БПЦ се сложи на тоа, а сосема јасно е што и како подразбира статус на автокефална црква, тогаш Македонската православна црква – Охридска архиепископија ќе ја препознае и признае Бугарската православна црква – Бугарска Патријаршија како Мајка Црква, која прва ја прифаќа и признава нејзината автокефалност, истата ја обзнанува и актуелизира, претставува и се застапува за неа пред Вселенската патријаршија и пред другите Помесни цркви. За признавањето и воспоставувањето на евхаристиското единство, Бугарскиот патријарх го известува Вселенскиот патријарх, како и поглаварите на другите Помесни православни цркви“. (цитат од писмото).

Значи МПЦ-ОА добива автокефалност, сослужување, признание за нејзиниот историски континуитет со Охридската Архиепископија, признание на нејзината реалност. БПЦ добива право да се „фали“ дека МПЦ-ОА произлегла од нејзе, од нејзината јуриздикција.

На дел од македонската јавност проблематичен е терминот „Мајка Црква“.

И да, што е тој термин „мајка црква“?

МАЈКА ЦРКВА

Она што е важно во целиот овој процес на градење нови релации со БПЦ е фактичката состојба што на крај треба да произлезе како реалност. Во писмото нема дилеми дека тоа е автокефален статус на МПЦ-ОА, исто како што нема дилеми дека за тој статус, Бугарскиот патријарх ќе го извести Вселенскиот Патријарх и останатите помесни православни цркви. Овој предлог на МПЦ-ОА не предвидува никакви преговори или разговори за актуелните, постоечки позиции, напротив предвидува прифаќање на реалноста таква каква што е. Што значи дека тоа треба да резултира со вистинско позиционирање на МПЦ како автокефална црква. Едно од тие позиции се огледа во практичното функционирање, нешто што мора да се расчисти сега и веднаш, за да не останат дилемите. Значи, ако договорот со БПЦ значи дека Архиепископот на МПЦ во своите литургии прв го споменува Вселенскиот Патријарх, па редоследно, согласно диптихот на Православната црква, другите поглавари на црквите, ако светото миро го подготвува МПЦ сама, самостојно, ако изборот на Архиереи е самостоен без какво било мешање од Софија, ако Поглаварот на МПЦ „Белата Пана“ ја носи надвор од Македонија врз основа на своја одлука, тогаш тоа е автокефална црква и тука нема никаков проблем. Но, ако зад оваа идеја се крие опцијата дека наместо „Белата Пана од Белград“, како духовно туторство треба да се признае „Белата Пана од Софија“, тогаш тоа е само замена на центри, без суштина и прифаќање на она што веќе СПЦ го нуди како решение. Но, во ова писмо, вака срочено,  такво нешто не може да се прочита, но сепак важно е да се предупреди на тоа.

„Мајка Црква“ е термин кој, вака на прва, ако се гледа низ романтичарски поглед е многу чувствителен, особено ако се тргне од позицијата што е постаро јајцето или кокошката …

Терминологијата „Мајка Црква“ нема никакво значење во суштината кога станува збор за автокефална црква. Денес, тој термин е толку ирелевантен, особено што сите современи православни цркви на еден или друг начин се повикуваат на некое наследство и возобновување на некоја историска диацеза од некоја црква. Ако реално се дефинира терминот „Мајка Црква“, тогаш тоа би требало да биде Ерусалимската Патријаршија, бидејќи се од таму почнува,  но таа црква денеска во диптихот на Православните цркви е дури на четвртото место. „Мајка Црква“ денеска, ако хиерархиски се гледа, би требало да биде Вселенската Патријаршија, особено што токму Вселенскиот Патријарх е тој што го става потписот на Томосот за автокефалност, но колку овој статус денеска го има оваа црква?

„Мајка Црква“ е термин и за онаа црква која дозволила од својата јуриздикција да се издвои друга самостојна црква. Таков пример е Охридската Архиепископија, чија „Мајка Црква“ била Константинополската патријаршија, а таа била „Мајка Црква“ на неколку цркви, меѓу нив на Пеќката Патријаршија, на Траносвка Патријаршија … Но, таа црква не постои од 1767 година, ниту пак, во таа форма во која тогаш постоеле црквите произлезени од нејзе денес постојат?

Која е „Мајка Црква“ на Српската Црква? Која е „Мајка Црква“ на Бугарската Црква, Која е „Мајка Црква“ на Грчката Црква, која е „Мајка Црква“ на Руската (некои велат Охридската Архиепископија), на Албанска, на Романската….?

Што значи, наместо губење време во задоволување на национал-романтичарски докажувања, терминологијата „Мајка Црква“ денес треба да се гледа низ призмата на онаа црква која ќе може да ја согледа и признае современата општествена реалност, ослободена од предрасуди, бидејќи овој термин „Мајка Црква“ нема никакво значење кога е во прашање автокефална црква. Се согласувам со Владиката Наум, кој неодамна напиша „Мајка Црква“ може да ни биде само онаа Црква која прва и безусловно ќе ја прифати и признае автокефалноста на МПЦ – ОА, т.е. автокефалноста на Охридската Архиепископија во лицето на Македонската Православна Црква.

„Мајка Црква“ е, всушност, онаа Црква, што прва ќе го признае нашиот посебен црковен идентитет (а не дека претходно не сме постоеле, па сега некој нѐ раѓа), односно тоа е Црква што прва ќе ја увиди и признае оправданоста на нашето посебно автокефално пастирско делување во рамките на нашата црковна јуриздикција, во државните граници на Република Македонија. Затоа, „Мајка Црква“ е само поетски израз на огромна и незаборавна благодарност за Црквата која би нѐ заштитувала, застапувала и претставувала пред другите помесни Православни Цркви, за нејзиниот љубовен и личносен однос кон нас“.

ЈУРИЗДИКЦИСКО ПРАВО

Има ли Бугарската црква канонско право да признае автокефалност на МПЦ?

Полагањето на правото на таквата одлука обично се влече од јуриздикцијата што некоја црква ја имала врз територијата на која се создава таа црква. Но, тоа прашање е пред се политичка одлука отколку пак, прашање засновано на канони. Ако се гледа од позиција на тоа дали МПЦ и БПЦ имаат или не разлики во учењето, дали тие цркви се на истиот православен пат, (а МПЦ во ништо не се разликува од општото православно учење, туку напротив) тогаш од канонски аспект нема никаква пречка за заедничко сослужување. Јас знам многу такви примери што владици на голем дел од православните цркви го правеле и го прават со владици на МПЦ, но тајно надвор од јавноста, што укажува на уште една потврда дека зад одлуката да не се признае МПЦ стои политика, а не некакви разлики во верското учење.

Ако објективно се гледаат состојбите во поглед на правото на полагање јуриздикција на територијата на која денес функционира МПЦ-ОА, тогаш тоа право и припаѓа на СПЦ, иако сосема јасно е како таа јуриздикција е стекната (купена од Вселенската Патријаршија за 1.5 милиони франци во 1920 година). Од друга страна пак, фактичката јуриздикција на СПЦ врз епархиите во Македонија трае само 21 година. Почетокот на Втората светска војна значи и комплетно повлекување на СПЦ од оваа територија, а епископските позиции ги пополнуваат бугарските владици се до 1943 година.  Потоа, се што се случува на оваа територија е одлука на иницијативите за создавање Македонската Православна Црква. СПЦ нема никакво влијание се до 2002 година, кога успева по долги години, своето влијание да го врати преку создавањето на паралелната црковна ерархија на Јован Вранишковски.

Враќањето назад во историјата во потрагата по јуриздикциското право врз епархиите на денешна Македонија води до Бугарската егзархија и Вселенската Патријаршија. Односно во последните 30 години на XIX  век и првите 20 години на XX век, во Македонија има една превласт за јуриздикцијата. Иако, јас не сум голем поборник за идеализирање на Егзархијата, сепак македонската историографија треба многу работи отворено да ги претстави за периодот на дејствување на Бугарската Егзархија во Македонија, која има големо влијание на овие простори.

Оваа Егзархија се раѓа како движење за возобновување на правото на служење во црквите на словенски јазик, наспроти дотогаш службата на свештеници и владици од Вселенската Патријаршија на грчки јазик и секако идеја за возобновување на Трновската Патријаршија … внимавајте Трновска, не Охридската Архиепископија.

Во првите години на создавање на оваа егзархија, (како резултата на раскол со Вселенската Патријаршија, а од 1870 со ферман на Султанот), нејзината јуриздикција не била во Македонија, но поради потребата од литургија на словенски јазик, оваа егзархија станува прифатлива за македонското население, кое на референдумското изјаснување организирано од турските власти, во над 85 % ја прифаќа оваа црковна јуриздикција, иако таа официјално тогаш е непризнаена од Вселенската Патријаршија. Во таа Егзархија владици биле и многумина кои биле по род Македонци, а живееле со идејата за возобновување на Охридската Архиепископија, како митрополит Теодосиј Гологанов и многу други.  Со текот на годините таа егзархија имала и други пропагандистички цели, но сепак за се тоа мора македонската историја отворено да пишува.

Но, што друго е важно во целата оваа приказна и зошто ја споменувам егзархијата?  Не треба да се заборави дека овој период на функционирање е во време кога Отоманската империја е тотално разнишана и пред распаѓање, истовремено на север и на исток има две кралски држави, а и една монархија на Југ, (зошто е потенцирањето на терминот монархии? Затоа што тоа политичко уредување прво што создавало е влијание преку своја црква). Во тој период формално на територија на Македонија практично има двовластие на црковно поле. По губењето на позициите на Вселенската (грчка) Патријаршија и заземањето на се поголем простор од Егзархијата (бугарска), српскиот кралски двор се обидува да го наметне своето влијание во Македонија на тој начин што бара од Вселенската Патријаршија да назначи владици по род Срби, кои на еден начин би го задоволиле македонското население со литургија на словенски јазик, а од друга страна би го ширеле своето српско политичко влијание. Тоа за прв пат се случува во 1899 година, (период од само 15 години по експанзијата на Егзархијата во Македонија) кога Вселенската Патријаршија го назначува Фирмилијан Дражиќ за митрополит Скопски, кој во тоа време е клирик на Српската Патријаршија, а не на Вселенската. Белград и Цариград имаат една цел, да го спречат влијанието на тогаш се уште непризнатата Егзархија. По него, следува уште еден митрополит, Севастијан избран 1903, па уште еден Викентије Крџа, избран 1905, кој СПЦ годинава одлучи да го прогласи како Светец, токму како жртва на Бугарската Егзархија.

КАДЕ ВОДИ ОВОЈ ПАТ?

Идејата дека признавањето на автокефалноста на МПЦ-ОА треба да дојде преку Бугарската Црква не е нова, ниту непозната за црковната јавност (бараме за онаа која ги следи постојано настаните). Напротив, тоа како опција постојано била разговарана и дебатирана и за волја на вистината кај многумина оценувана како добра идеја.

Меѓу погласните застапници на таа идеја беше некогашниот епископ Дремвитцки, сега Архиепископ Српски во Македонија Јован Вранишковски. Од времето кога беше активен во МПЦ отворено ја застапуваше идејата дека МПЦ треба да добие признавање од БПЦ, дури и организираше средби со бугарските владици и ги убедуваше во исправноста на тој пат (Во прилог архива).

Како и да е, овој предлог на МПЦ, сега веќе и јавен, може да резултира како еден неуспешен дипломатски обид, или историски момент кој ќе биде забележан како тектонско поместување во историјата на Православната црква.

Во моментов, според моите информации, многу поголеми се шансите БПЦ да не одговори позитивно на овој предлог на МПЦ, освен ако зад ова не стои некое друго поголемо сценарио, за кое јас не знам.

Сепак, првичните реакции кои можат да се видат покажуваат дека оваа вест во „Црковен Белград“, а особено кај нивната црковна испостава во Македонија – Јовановата ПОА предизвикала голема вознемиреност. Дека има страв, оти нешто може да се случи, покажува и набрзина лиферуваниот текст на грчкиот портал „Ромфеа.гр“ кој треба да го сврти вниманието на православната јавност и евентуално да испровоцира реакции за да се спречи позитивен исход од оваа иницијатива.

За познавачите на состојбите е сосема јасно дека овој текст на „Ромфеа.гр“ е поради блиските релации на еден од владиците на Јован со главниот уредник на сајтот (инаку, многу влијателен сајт во православниот свет).

Стравот кај ПОА лесно се чита и кај нејзините медиумски мегафони, кои во овој случај се затечени, не знаејќи кој пат да го фатат, особено што ова се случува во период на политиките на новата влада за градење добрососедски односи со Бугарија.

Реакцијата која се очекува е онаа која треба да дојде од Москва, особено што Бугарската Православна Црква, барем до сега покажуваше дека е под тотално влијание на Руската Православна Црква. Еден вид нејзин инструмент во конфликтите со Вселенската Патријаршија.

Од друга страна стравот кај „Црковен Белград“ е и поради последната одлука од Соборот на СПЦ, да покренат постапка за канонизација на Викентије Криџа, вест која предизвика остри реакции во круговите на БПЦ, дури и иницијативи пред другите православни цркви таа канонизација на СПЦ да не биде прифатена.

Реално Бугарската православна црква, тешко дека би се одлучила на ваква „хазардска игра“, ако зад ова нема поддршка од некој моќен православен центар, затоа што тоа би повлекло големи реперкусии по нејзе, што не исклучува и општа екскомуникација во православниот свет, но за тоа да се случи ќе треба консензуална одлука на сите православни цркви, што е малку веројатно дека би се случило.

Но, доколку во играта има и некој друг, тогаш позитивен исход од вакво сценарио не е невозможен. Тој веројатно би предизвикал пресметан ризик на прекин на литургиското единство со СПЦ и веројатно за почеток остра осуда од Руската црква, која сепак би се обидела оваа позиција да ја искористи за да се наметне повторно како еден нов фактор за медијаторство во состојбите во Православниот свет, во обид да спречи исто сценарио со Украинското црковно прашање.

Што може да биде позитивно, а што негативно во ваква ситуација? Самото признавање на автокефалноста на МПЦ-ОА од БПЦ, без некаков продолжен ефект на други признавања би бил уште еден од во празно. Но, прифаќање на тој чекор од страна на Вселенскиот Патријарх би значело една нова реалност во Православниот Свет, за очекување е дека таа одлука може да ја следат барем уште осум православни цркви, кои во моментов имаат безрезервна поддршка кон Константинопол, на пример трета црква која би ја признала МПЦ би била Албанската Архиепископија.

Со таков расплет на настаните СПЦ исто така најверојатно ќе биде приморана да влече потези.

Иако јас малку верувам во таква опција, сепак не исклучувам можност дека во таква ситуација на хаос во православието,  СПЦ може да одлучи и да признае автокефалност на Јовановата ПОА. И тогаш …

Автор: Марјан Николовски за Религија.мк

ЈЕБАЛА ТЕ ВОЉАТА НА НАРОДОТ!

Нема поедноставен популистички рецепт на телевизија да излезеш и да се повикаш на ‘‘ вољата на народот‘‘ додека и кучињата скитници ти псујат и племе и се по список, а да изгледаш како херој! Добро де, дека си убав на телевизија убав си, ама подјебуеш интелигенција на цела популација. Имаш ли ти попис у дуќан бе да видиш колку крастајци имаш на лагер! Немааш!  Е кој клинац планираш да праиш таратур кога не знаеш! Не ми се повикувај на тие миљон и двеста што не искочиле на референдум ( демек, бојкотирале и биле против). Против е да излезеш и да кажеш – ПРОТИВ. Овака, жалим случај ама јас тоа не можам поинаку да го толкувам освен како – МОЛК! А, народ што молчи, значи дека – НЕМА СТАВ! А ако нема став, значи и дека НЕМА ВОЉА! И затоаке вриснам јако во етерот со едно кратко.

ЈЕБАЛА ТЕ ВОЉАТА НА НАРОДОТ!

Ке се пребројаваме ли бе? Ке има ли ‘‘итен попис‘‘? Ке има стап. На никого не му одговара уште затоа што сите ке се шашардисаме коа ке видиме дека сме правеле ‘‘ рачун без крчмара‘‘. И турско и каурско. Ама кјути сеа, не таласај дур не положиме испит кај јабанџиите, па после од кога ке ни речат дека сме убај, ке се повлечеме у соба и ке си псуеме мајка броејки се по системот на маалски касап со калемот зад увце, демек, ‘‘ колку сме, толку сме, за у курац сме‘‘. Ама ќути си, зашто ако се дознае дека не сме тие што сме, и колку сме, го ебавме ежот.

Ултранационалистите милуваат да се повикаат на вољата на народот како фраза која се помалку има тежина за целиот нормален свет. Лудилото на повикот дека Македонија е бездруго ‘‘ поробена‘‘ и дека повторно треба ВМРО да ја ослободува од клетите предавници го гледа цел свет и не си верува на сопствените очи што се случува. ПР принципот во кој се растураат фрази дека Македонија е повторно онаа од времето на Солунските атентатори, веќе не проааѓа ни кај пијаниците пред самопослуга кои ждригаат од ‘‘златен Даб‘‘ и се гребат цигара.

‘‘ А КОЈ ГО ТОА РЕЧЕ‘‘,… ВОЉАТА НА НАРОДОТ! А НА ГРАЃАНИТЕ?

Па и албанците ( е де, шиптарите нали) се народ! И шупрајме? За кој народ збориме? За делот на македонците кои заедно со албанците, србите, турците, ромите и останатите гради современа европска Македонија, кои покажуваат историска зрелост и доблест и позитивна еволуција, или за оние кои сметаат дека ако не заличиш така на средновековен рицар кој повикува на покољ ти не си човек. Ако само два грама зборуваме за искреност, ке приметиме дека позицијата на власт ( вклучувајки ги албанците) фразата ја преформулира во ‘‘ вољата на граѓаните‘‘! Тоа е сосема поинаква и посодржајна дефиниција која кореспондира со вистината. Како?! Еве како! Дали ке бидеме искрени и реални ако кажеме дека,…

Пишува: Агим Јонуз

Целиот текст прочитајте го на Либертас.мк

Миленко Неделковски: Сашо Мијалков - Шиптар

Најнапред, без шокирање.

Сите новонастанати тазе дојдени скопјани треба да знаат дека од тинејџерски години, уште од дискотека Технометал, Сашо Мијалков си имаше прекар Шиптар. Тоа тој ниту го криеше, ниту се срамеше. Напротив сметаше дека е ОК.

Толку околу насловот.

Сега за суштината:

Како се раскурца државата, парламентот и системот, така луѓето се повеќе се охрабруваат да ги пишуваат работите со име и презиме.

Секој просечен следач на социјалните мрежи може да види дека се избиструваат имиња и настани што подоцнежната историја ќе ги обработи и класифицира во графата национално предавство.

Без навивачка еуфорија и со трезвени глави мора да се признае дека “од нашите си патиме”.

Не ни е виновен Заев! Виновни се оние што се преправаа дека се патриоти, кои се ословуваа со сердаре и комито, кои беа нарекувани началници – а глатко му ја предадоа власта и државата на Зоран Заев.

Јас, како Миленко Неделковски Македонски, нема да дозволам да се заборават имињата и “делата” на оние што не пуштија низ вода.

Постојано ќе ги преобјавувам за да имаат перманентно реметење.

Еве, за вечерва, можам да извадам заклучок дека најверните кадри на Никола Груевски, избрани и безрезервно поддржувани од Никола Груевски, на нас МАКЕДОНСКИОТ народ најдлабоко ни го зачукаа.

Зоран Јолевски кој во ташна однесе 2 милиони долари за донација за кампањата на Хилари Клинтон. Нај антипатичен створ кој се што одработи го направи тоа на штета на државата. Кој за сметка на своите синови измислуваше американски консултантски фирми што Кирил Божиновски дебело ги плаќаше.

Нино Тодоров перманентниот министер во труд и за здравство, откако ја урна државата со двата Пржински договори, со образ ѓон излезе да каже дека ќе гласа на референдум. Му беше интересно 10 години да е министер, ама му се здосади 3 месеци да е пратеник. Немаше доволно тендери и рушвет.

Елизабета Камчевска Милевска која во Москва си шопингуваше во дуќанот за Харли Девидсон со кредитната карта на министерството што го водеше. Откако 11 години беше неорикосновена министерка, откако децата и се расфрлаа со пари во елитни локали во друштво со комуњарчиња, реши да се спасува себе си и своето азно.

Крајно, Сашо Шиптар кој беше апсолутна власт во државата, се сведе на нивото да ги притиска, убедува и уценува пратениците да гласаат во корист на Зоран Заев. За возврат може да си го задржи хотелот Мериот, СЈО да ги повлече доказите против него и АКМИС системот да не му ја додели Кацарска за судија. Ах да, и да го жртвува за таа цел својот братучед Груевски

Да не заборавиме, овие сите беа несменливи. А се покажаа најголеми промашувања во селекцијата што ја правеше “шефот”.

Дудинка.орг

Зоран Заев е првиот премиер на Република Македонија што го погазил народот!

Уште пред 30ти септември и историскиот референдум пишував дека неуспехот на истиот ќе биде само првата битка, големата борба следи. Јасно беше дека референдумот ќе падне, но исто така јасно дека Заев и СДСМ ќе продолжат со замислената идеја – да го сменат името на Република Македонија. Еве не сега, недела дена подоцна, токму таму, во битката.

Владата, која дојде на власт рушејќу режим, сега јасно покажува што значи РЕЖИМ. Дури ни Груевски во своите најлуди денови, кога имаше мнозинство пратеници во Собранието на Р. Македонија (63) не влечеше волку автократски потези. Не дека нешто го фалам, но ваков режим Македонија досега не видела. Никој, во овие 27 години, апсолутно НИКОЈ, не се осмелил од позиција на власт  да оди директно против оние кои му дале моќ, да оди против народот. Зоран Заев е првиот. Тој е првиот премиер на Македонија кој самиот реши кого ќе брои, а кого нема. Законот е јасен и референдумот официјално паднат, но премиерот без срам кажува дека се бројат само оние кои излегле на гласање. И додека денеска има поддршка од своите фанови, ме интересира кој ќе биде нивниот став, ако утре некоја друга влада реши да не ги брои гласовите на оние кои гласале за СДСМ на некои наредни избори. БОЈКОТОТ е став и тоа легитимен! Референдумот е уреден со закон и нема тука простор за свои желби! 36.5% не се доволни, без разлика како се изјасниле! ТОЛКУ! Секое различно толкување од ова е намерно кршење на законот и одење против ЈАСНАТА волја на мнозинството од народот! Ова не се избори и секоја споредба на бројки од минати парламентарни или претседателски избори е беспредметна! За РЕФЕРЕНДУМОТ законот е ЈАСЕН! 50% излезност или ништо! Исто така јасно е дека референдумската одлука, во овој случај, важечка останува онаа од референдумот во 1991 година, може да се смени САМО со НОВ РЕФЕРЕНДУМ! Собранието нема право да ја прегази или да ја менува! Без разлика дали 60, 80 или сите 120 дигнат рака, притиснат копче, тајно напишат под маса, одлуката е ТАА од референдумот во 1991 година. Но, ете човекот кој побара камшикар, реши самиот да го земе камшикот во раце и да носи одлуки во име на целиот Макеоднски народ и сите други народи што живеат на ова парче земја. Еден ден ќе му се врати, но до тој ден, борбата ќе биде тешка.

По самиот референдум и киселите фаци на лидерите на СДСМ, владата продолжува да го турка договорот со Грција, па денеска достави предлог кон измена на уставот на Република Македонија до Собранието. (Целиот предлог го имате ТУКА.) Седницата е веќе закажана на 16ти Октомври, а засега е непознато дали Заев „убедил“ 8 пратеници од опозицијата да го дадат својот глас за промена на името на државата. До 16ти нема да знаеме, па затоа ќе се задржам на кратка анализа на понудените НЕЦЕЛОСНИ измени на уставот што ги предлага владата.

 ДОДАВАЊЕ НА ПРИДАВКАТА СЕВЕРНА ВО ИМЕТО НА РЕПУБЛИКА МАКЕДОНИЈА

Не бе другари, не е додавање, МЕНУВАЊЕ Е! Менување на името на Република Македонија!!! Јасно ми е дека Зоки и другарите не сакаат да го употребат вистинскиот термин, затоа што знаат каква гадост прават. Додавање придавка на името Република Македонија, значи менување на истото, посебно што во договорот со Грција јасно пишува дека ние понатаму нема да смееме да го користиме името Република Македоија. Ако беше „само“ придавка, ќе се оставеше простор ние да ја користиме кога сакаме, но НЕМА простор за избор! Ние секогаш и секаде ќе си ја носиме „придавката“ и таа секогаш ќе биде стои пред Македонија. МЕНУВАЊЕ на име по секоја можна дефиниција!

ИЗМЕНИ ВО ПРЕАМБУЛАТА НА УСТАВОТ

Во овој дел од предлогот на владата кој се однесува на преамбулата на уставот се вели:

„...ќе се внесе повикување на Прогласот од Првото заседание на АСНОМ до македонскиот народ за одржаното заседание на АСНОМ, со неговите конститутивни одлуки.“

Звучи убаво. Премногу убаво за да е вистина. Веќе погодувате, НЕ Е ВИСТИНА!!! Не постојат никакви шанси Грција да го дозволи ова. Зошто? Еве дел од прогласот на АСНОМ:

„МАКЕДОНЦИ ПОД БУГАРИЈА И ГРЦИЈА

Обединението на целиот македонски народ зависи од вашето участие во гигантскиот антифашистички фронт. Само со борба против подлиот фашиски окупатор ќе го спечелите правото на самоопределуење и обединение на целиот македонски народ под покровот на Титова Југославија, која стана слободна заедница на слободни и равноправни народи. Нека борбата на македонскиот пиемонт ве одушеви за посмела борба против фашискиот поробувач! Нека патот на овој дел на Македонија стане и ваш пат, оти само тој води кон слободата и обединението на целиот македонски народ! Нека вашето участие во свеошптата антифашиска борба им даде живот на принципите прокламирани на првото македонско Народно собрание и нека ги збрише искуствените граници који разделија брат од брат, Македонец од Македонец.“ (Извор)

Мислам дека не треба да објаснувам повеќе за вторава точка. Јансо е дека владата на Заев повторно лаже!

ПОЦВРСТА ГАРАНЦИЈА НА ГРАНИЦАТА

Во овој член од предлогот за промена на уставот (член 3), нема ништо спорно, освен можеби потребата истиот да се менува. Со сите досегашни глупости на оваа влада, искуството не учи дека и тука ќе има некоја промена во неочекуван правец. Но, од засега понуденото, нема проблем.

ГРИЖА ЗА МАКЕДОНЦИТЕ И ДИЈАСПОРАТА ВО СТРАНСТВО

Во предлогот за промена чланот 49 од сутавот на Република Македонија се предлага следново:

„Со уставниот амандман кој се предлага ќе се декларира грижа за културните, економските и социјалните права на припадниците на македонскиот народ и сите наши граѓани во странство, без тоа да значи мешање во суверените права на други држави и во нивните внатрешни работи, во било каква форма и заради било каква причина.“

На прв поглед изгледа речиси исто со сегашниот текст од уставот, но има разлика. Мала разлика во текстот значи голема разлика во праксата, а тоа од владата многу добро го знаат. Сега во уставот стои:

„Републиката се грижи за положбата и правата на припадниците на македонскиот народ во соседните земји и за иселениците од Македонија, го помага нивниот културен развој и ги унапредува врските со нив. Републиката се грижи за културните, економските и социјалните права на граѓаните на Републиката во странство. Републиката притоа нема да се меша во суверените права на други држави и во нивните внатрешни работи. “

Разликите на појасно:

Устав сега: Макеоднија ќе се ГРИЖИ

Промена: Македонија ќе ДЕКЛАРИРА ГРИЖА

Устав сега: Републиката притоа нема да се меша во суверените права на други држави и во нивните внатрешни работи.

Промена: ..без тоа да значи мешање во суверените права на други држави и во нивните внатрешни работи, во било каква форма и заради било каква причина.“

Знаќи ќе ДЕКЛАРИРА, со други зборови ќе покажува грижа. Нема да се ГРИЖИ, туку ете ќе покажува грижа, но нема да се меша во внатрешните работи (тоа е и сега така) ВО БИЛО КАКВА ФОРМА и ЗАРАДИ БИЛО КАКВА ПРИЧИНА. Значи, ако утре некоја држава (не мора Грција), каде живеат Македонци, реши да ги убие сите нив, Македонија може само да ДЕКЛАРИРА грижа! Со прост пример, Заев ќе изрази жал! ТОЛКУ! Тоа е декларативно! Не  е практично, не е реално, туку декларативно! Не е битна причината, Македонија нема да има право во никаква ФОРМА да се меша во внатрешната работа на една држава. А убиство на свои граѓани е секако внатрешна работа, па Македонија може само да жали! Наједноставно кажано, со прости зборови, Македонија се откажува од својот народ надвор од државата. Дома го преименува,  надвор го нема.

Дали сето ова ќе пројде, ќе зависи најпрво од ВМРО ДПМНЕ и нивните пратеници. Секој од нив ќе треба да донесе лична одлука. Јасно е дека Мицкоски ниту имал, ниту ќе има моќ во партијата. Всушност затоа е тој лидер. Ако ДПМНЕ попушти, ситуацијата ќе биде значително влошена. Тогаш името, идентиетот и достоинтсвото ќе може да го брани само Иванов и тоа до завршување на неговиот мандат или импичмент. Потоа целата тежина ќе падне на народот. На сите нас кои бојкотиравме и јасно кажавме дека сме против договорот со Грција. Ако ДПМНЕ истрае и не изгласа уставни промени, тогаш следуваат избори, на кои народот повторно ќе реши. Реалноста е дека во никаков случај СДСМ со сите албански партии нема да успее да собере 80 пратеници, но за тоа кога ќе дојде време. Сега го чекаме 16ти Октомрви и тестот на интегритет на пратениците од ВМРО ДМНЕ.

Се читаме наскоро, Пацифит

Популарно