(ВИДЕО) На 42 годишна возраст стана мајка на 11 бебиња

Марија Фернандез, на 42-годишна возраст на свет донесе 11 здрави бебиња. Таа открила дека имала проблеми со забременувањето, што била главната причина зошто таа и нејзиниот сопруг одлучиле да пробаат ин- витро оплодување. Но,за нивно изненадување добила повеќе од едно бебе. Родила единаесет бебиња, без царски рез. Родила 11 момчиња, од кои шест биле идентични близнаци.

– Докторите беа среќни што имаа „лесна“ испорака на бебиња без царски рез, што ги остави во неверување затоа што вакво нешто не виделе досега, открила сестра која присуствувала на породувањето.

-Тие буквално излегуваа еден по еден. Поминаа само 17 минути откако првото бебе излезе на светот до последното, додава таа.

Марија Фернандез е регистрирана во Гинисовата книга на рекорди за овој неверојатен зафат.

Што кријат раселените села низ Македонија? Приказна за селото Страцин и неговите мистерии

Кога си свесен дека во Македонија постојат места што допрва треба да се истражат, не ти преостанува ништо друго, освен да собереш добро друштво и со ранци на грбовите да заминете во едно необично, да не речам македонско патешествие. 

Едно неделно утро, заедно со тројца другари со автомобил се одвезовме до селото Страцин, кое се наоѓа во североисточниот дел на Општина Кратово.

Немав никакви очекувања за она што точно се наоѓа таму. Оддалеченоста од 31 километар од Куманово ја поминавме во пријатно расположение, уживајќи со музиката на Pink Floyd.

И кога стасавме во селото од разбиен тип, сфативме дека направивме вистински избор. Прво, нè пречекаа група од неколку деца, кои кога нè здогледаа со камери в раце, почнаа да нè доживуваат како некои дојденци што вознемируваат, барем таков израз им стоеше на лицата.

Мотивирани да го започнеме истражувањето, се напивме вода од селската чешма, која истовремено имаше улога на спомен-плоча и беше посветена на загинатите партизани за време на Втората светска војна. Веројатно означените имиња беа жители на Страцин и околните села.

Освежени поминавме покрај селската кооперација, или еден од двата супермаркети што ги имаше во околината. Како и обично, налетавме на неколку мештани кои пиеја пиво и се сладеа со колбаси и вегета. Слика што секогаш се сретнува во помалите села.

Искрено, никој од нас не очекуваше дека пријателски ќе бидат поставени, па еден од нив, самоволно прифати да не прошета наоколу и подетално да ни ги открие знаменитостите.

 

Денеска патот ме одведе во селото Страцин. За време на Југославија биле поставени противтенковски барикади за да се спречи можна инвазија, која никогаш не се случила. Масивните челични триаголници сé уште стојат и зборуваат името на минатото. Продолжувам да ја истражувам #македонија ° Пријатели ако знаете некоја интересна локација споделете ја со мене, па може и да ја посетиме ✌ __________________________ #goprooftheday #iamtb #outside_project #rebornphoto #vscomacedonia #skopjeinfo #madeinmacedonia #ig_macedonia #instagraphy #vscobalkan

A post shared by Evgenij Houp (@evgenij.houp) on

Прво нè однесе да ги посетиме противтенковските барикади, кои наредени на ридот оддаваа една пост-воена атмосфера, барем нешто слично што имам видено на видео-игри.

Низ муабет дознавме дека Страцин отсекогаш бил стратешка точка, токму поради таа причина се изградени и бункери под ридовите и дека челичните триаголници биле донесени за да се спречи можна инвазија од Исток, која за среќа, никогаш и не се случила.

Потоа човекот ни го покажа патот до напуштената воена база, која на сите ни овозможи незаборавно искуство. Моравме низ еден тесен премин да се „пикнеме“ во внатрешноста на земјата ако сакавме да влеземе во мрежите на подземните тунели кои се простираа под двата рида.

Внатре немаше никакво осветлување, благодарение на телефонските блицеви успешно почнавме да се движиме низ мувлосаните и влажните тунели, полни со лилјаци. Ги видовме и просториите каде што на времето престојувале војниците, чии врати се затворале одвнатре во случај на опасност.

Во таква ситуација немале друг избор, освен да останат под земја со вградена вентилација и буриња со вода.

„Раштркани“ низ околните ридови, постојат неколку излези и токму на ова место се воделе борби меѓу македонските партизани и окупаторите за време на Втора светска војна.

Се сеќавам дека дедо ми ми има зборувано дека неговиот татко, кој бил поштар, бил убиен во Страцин. Толку многу приказни од тоа време имам слушнато за околината.

 

Кога ќе посетите некое нетуристичко село имате неколку можности. Да зборувате со мештаните, да провалите во напуштени куќи, да пиете пиво и да јадете колбаси со вегета во коперација или да скокате од карпа и да го истражите секој милиметар од природата. Е па јас го избрав последното 🌠 _________________ #инстаграмџии #фотонателефон #фотонаденот #reborn #vscomacedonia #skopjeinfo #madeinmacedonia #macedonia #ig_macedonia #македонија #instagraphy #jumping

A post shared by Evgenij Houp (@evgenij.houp) on

Кога излеговме на површина, оставајќи ги зад себе воените сведоци се упативме до црквата Свети Димитрија, ни требаше пешачење од дваесет минути за да стигнеме до религискиот објект.

Попатно од мештаните дознавме дека црквата била изградена уште во 1847 година и кога пристигнавме во пространиот двор немаше никој. Не успеавме да влеземе внатре, но доволно беше што ја обиколивме црквата во правоаголна форма за да го почувствуваме протокот на енергија, која речиси сите нè смири.

На само педесетина метри од црквата се наоѓаат селските гробишта, и навистина привидот не беше пријатен. Се чувствуваше една напнатост помеѓу нас, посебно што атмосферата и околната пустелија потсетуваше на некаков сет од евтин хорор филм.

Обраснати споменици, исушени венци и недогорени свеќи заедно со готските форми - сликата што ја оставивме зад себе кога решивме да продолжиме понатаму.

Како последна точка од патешествието ќе го издвојам природниот резерват што се наоѓа таму, на надморска височина од 804 метри, кој по напорно искачување го најдовме.

Интересен е феноменот што камените плочи изрешетани со локви вода, претставуваат домови за самовилските ракчиња, вид на безрбетници од слатководните екосистеми кои се класифицирани како загрозени видови.

 

Сакам да се преселам на некој остров и токму таму да ја најдам својата припадност, помеѓу сите тие издигнати дрвја, во друштво на островјани, разочарани од изопаченоста на урбаното општество, на целиот човечки лошотилак и неморалност, убитачните навики, големите трошкови кои наместо да го направат животот пријатен, луѓето ги третира како скотови. Сакам да бидам со оние луѓе кои заминале од сета политичка корупција, криминал, конфликт на моќ, и ред други непристојности, со таа мала група кои се одврзале себеси од болестите на модерното време и запоседнале еден таинствен свет, недостапен за сите. ______________________ #goprohero5 #goprooftheday #instagraphy #instagraphytk #rebornphoto #outside_project #vscomacedonia #фотонаденот #инстаграмџии

A post shared by Evgenij Houp (@evgenij.houp) on

Иако немавме можност да ги видиме ракчињата, кои едвај се гледаат со голо око, сепак задоволни од целата авантура се вративме на почетната точка.

Пред заминување, седнавме со мештаните на по едно пиво и опуштени од напорното пешачење се упативме спрема Куманово, сфаќајќи дека и нашите македонски краеви кријат богатство и мистерии за кои воопшто не сме свесни дека постојат.

Сода бикарбона и мед лек кој ја уништува и најопасната болест

Доволно е да јадете три порции на ден во текот на месец дека и ќе ви биде подобро.

Идејата за мешавина на сода бикарбона со јаворов сируп или мед се чини бизарна затоа што клетките на рак ги храните со шеќер.

Но овде шеќерот делува поинаку.

Клетките на ракот не успеваат да го искористат шеќерот за раст затоа што содата ги убива. Јаворовиот сируп оди кон клетките на рак кои трошат 15 пати повеќе гликоза од здравите клетки а а со помош на сирупот содата влегува во клетките на ракот.

Подготовка

Помешајте го делот на содата со три дела на јаворов сируп и загрејте а потоа мешајте на многу тивок оган околу 10тина минути. Земајте по три лажички на ден месец или пак два. За време на оваа терапија избегнувајте месо шеќер и бело брашно.

Свештениците за Задушница: За покојниот молитва – за сиромашните храна

Црквата и свештените лица, особено овие денови, посебно апелираат за тоа како треба верниците да се однесуваат за Задушница и што е потребно да се носи кога се оди на гробишта.

На Задушница да се носи само лепче, пченица, црвено вино и свеќи, тврдат свештениците. Тие велат ако сакате да носите храна, тогаш истата да ја дадете на сиромашни.

Со ваков апел излегоа свештениците на ден пред Задушница раководени од искуството дека луѓето со изговорот „да се најде пред покојниот“ носат големи количини на храна на гробовите и прават помпезни настани од самата Задушница. Покојните имаа потреба само од молитви, велат свештениците.

-Здраворазумно е дека покојните немаат потреба од храна, а знаеме дека на овие денови изобилно се носи храна и се раздава. Нашиот апел е не да се дава храна на оние кои се најадени, туку на оние кои што се гладни и економски слаби. Покојникот има потреба единствено само од молитва, велат свештениците.

Популарно