Не ми е жал за Кире Лазаров, за вас ми е жал!

На само еден ден пред крајот на Европското првенство во ракомет, кое се одржува во Хрватска, откако страстите кај нас смирија, решив да го споделам со вас мојот став за настапот на Македонија во Загреб и Вараждин.

Без дополнителен вовед:

Доброто

Загреб и првата група во која нашите ракометари остварија 2 победи и еден нерешен резултат. Водени од Раул Гонзалес, пред многубројната и пред се гласна македонска публика, момците во црвено жолта боја го подигнаа нивото на игра и добија менталитет на победници. Квалитетот и талентот, секогаш биле присутни во нашиот национален колектив. Борбеност не недостасувала, но фалеше дрскост и самодоверба во клучните моменти. Ел Команданте тоа им го даде на ракометарите, па во 3 тесни натпревари, кои се одлучуваа во последните секунди, само Германија се спаси.

Во доброто, мора да се споменат и игрите на Талевски и Кузмановски, кои повеќе не се само таленти, туку играчи од висока класа, иако зад нив имаат само по 21 лето. Секако и дебито на големите натпреварувања на Велковски и на уште помладиот Поповски. Ова се момци кои ќе имаат многу повеќе шанси да се докажуваат на некои следни големи турнири.

Несреќното

Повредата на капитенот Кире Лазаров. Дури најголемите екипи страдаат кога ќе им се повреди најдобриот играч. Репрезентации како Франција или Данска, не се исти ако во составот го немаат Карабатиќ, односно Хансен, иако во ростерот имаат многу повеќе избор на квалитет од нашиот селектор. Уште при самиот доскок на Кире, беше јасно дека првенсвото за нас е речиси завршено.

Лошото

По несреќното, следеше лошото, односно 3ти порази во последните три меча и место шанса за посакуваното полуфинале или битка за повисок пласман, Македонија остана на бодовите од првата група, кои ни донесоа 11то место. Не дека пласамнот е многу полош од оние на претходните ЕП, но ваков старт никогаш не сме имале. И не беа само победите, туку и играта ветуваше. Сепак, без Кире, па дури и со Раул на клупата, Македонија е многу предвидлива во нападот и го нема менталитетот на победник. Не дека само постариот Лазаров е победник, но без него, Миркуловски, Стоилов, Манасков, младите Талевски, Кузмановски, Велковски... на моменти ја губат самодовербата. Во моменти кога се крши мечот, нема кој да повлече, кој да биде дрзок, да викне, да мотивира... Тоа е работа на Кире, но овој пат тој не можеше да им помогне, иако седеше на клупата против Чешка. По мечот, ракометарите признаа дека добиениот меч замина за Чешка, затоа што се блокирале и застанале.

Иако не сакам да критикувм поединци, во лошиот дел од нашиот настап во Хрватска, морам да ја споменам формата и лошата одлука за својата кариера на Гоце Георгивски. Момчето што пред само неколку сезони беше во најдобрите десни крила во Европа, по својот ангажман во романското првенство назадува во својата игра. Гоце, не што не е, играчот што беше, уште помалку играчот што можеше да биде, туку веќе не ни потсетува на него. Реализација под 30% од реално добри позиции, многу промашени зицери, го натераа селекторот во игра да го внесе младиот Поповски. На ЕП првенство на кое Македонија се надеваше на ½ финале, тоа е голем удар за плановите. Не знам дали во моментиве Георгиевски има понуди од некој тим од посилна лига, но да сум на негово место, веднаш би ја напуштил Романија. На Македонија и треба стариот Гоце, ако не оној од француското првенство, барем оној од Металург.

Бедното

Кога Македонија освои 5то место на ЕП во Србија пред неколку години, ракометарите добија пречек во Скопје каков што до тој момент имале само кошаркарите. Дочек за кој зборуваше цела ракометна Европа. Но, и тогаш имаше ликови кои негодуваа. Нешто не им беше по мерак. „Па не освоија медал“, „не се шампиони“, „ајде доста само за ракомет се збори“ итн итн. Истото се случи и лани кога Вардар ја покори Европа. „Што им се радувате кога нема Македонци“. „Платеници на Самсоненко“... Камионот што пропадна во фонатаната на плоштад беше поинтересен за нив од прославата на титулата. Јасно ми е дека како и секаде и во Македонија има луѓе на кои животите им се толку мизерни, а самопочитта им зависи само од неуспехот на другите, па мораат да се обидат да го повлечат остатокот од светот со нив. Прв овој пат беше мојот омилен лик од СДСМ, Мухамед Зекири. Ликов оддамна ми е јасен. Човек полн со национализам и омрза кон се што е македонско, па ете и кон Кире Лазаров. Веројатно затоа што капитенот лани порача да го зачуваме нашиот идентитет и интегритет, да го зачуваме она што е наше и што ни припаѓа! Секако ова не му е прв ваков излив на Мухамед, а знам дека нема да му биде ни последен. Ограничен е малиот и секако предвидлив. Албанскиот Саше Политико. Она што е бедно, барем за мене, е што на статусот на Муки, кој подоцна го избриша, се налепија многу Македонци, па удрија по Кире. Човекот кој зад себе има 20 годишна приказна во репрезентацијата, светскиот ракометар кој се надева дека ќе игра ракомет за Македонија до 40тата, само за да ја оснесе својата репрезентација на Олимписки игри. Десниот бек кој е најдобриот стрелец во историјата на европските и светските првенства. Момчето од Свети Николе кое на светското во Хрватска пред 10тина години за време на напорното првенство изгуби 10 килограми од непоштедна борба.... Ете тој Македонец, на некого му беше крив затоа што се повредил! За прв пат во својата кариера во црвено жолтиот дрес Кире не беше во можност да помогне на теренот на своите другари и макеончињата решија дека тој од секогаш бил таков! Тоа се истите оние кои по секое промашување на Лазаров бараат тој да биде изваден, но истите кои се би дале да се Кире. Ете видовме колку Лазаров значи за Македонија, видовме и дека Кире е сериозно повреден и НЕ глумел, но и Кире ги виде нивните коментари упатени до него. За среќа, знае капитенот дека многу поголемиот дел од Македонците го носат во срце и секогаш биле и се на негова страна. Знае дека ги цениме сите негови напори и жртви што тој ги прави за знамето и грбот под кој игра. Знае и дека македончиња постојат и ќе постојат, а секој обид за дискусија со нив е залудно потрошено време. Кој се разбрал со Саше Политико или Муки, па Кире да се разбере со нивните истомисленици?

На крајот, знае Кире дека секој негов успех е радост за цела Македонија. Секој пораз може да го подели со нас. Заедно ќе плачеме, но и заедно ќе славиме, се надеваме и пласман на Олимпија на преполн плоштад.

На вас другите, Муки и компанија.... вас што ве радува? Кога последен пат сте биле среќни? Не, озбилно ве прашувам, вие за што плачете, а на што се смеете? Дајте луѓе да ви помогнеме, ако е можно, додека не е прекасно.

Автор: Пацифист

Името, идентиетот и историјата, носети ги, само Груевски не го чепкајте!

Тринаесети Ноември, денот на ослободување на Скопје од фашистите и денот кога Никола Груевски побегна од Македонија. Имаше и уште нешто друго врзано со датумов, ама ете не ми текнува сега.

13ти Ноември, денот кога бугарските и германски нацисти го напуштија Скопје, а на улиците на денеска главниот град со гордост парадираа партизаните. Оние кои неколку години живееја и делуваа по планини, против многу посилниот противник, славеа со светот и народот во Скопје. Не дека го победија големиот окупатор, но беа дел од победниците во најкрвавата војна што историјата ја памети.

13ти Ноември, денот кога како и Германците, Бугарите и Никола Груевски ја напушти Македонија. Груевски владееше подолго со Македонија од нацистите, а на крајот заврши неславно како нив. Човекот кој сакаше да биде запишан како најголемиот премиер на Македонија избга од татковината, токму кога битката се разгорува. Се предаде исто како што ја предаде и премиерската позиција, како што го потпиша пржинскиот договор... без борба и без жртви. Не се сите родени за партизани.

13ти Ноември, денот кога сите зборуваат за екс премиерот и неговото бегство, но има и нешто друго поврзано со датумов. 13ти Ноември и месеците, годините наназад, во Македонија се работи на промена на името и идентитетот. Издржување на затворска казна на Груевски или неговото бегство, никогаш нема да го промени тоа. Во историјата некаде со мали букви ќе пишува за Никола и неговото бегство, но промената на историјата, името и идентитето ќе се учи како главна лекција. Верувајте, нема да бидеме запомнети како генерација која го преживеала владеењето на Груевски, туку како генерација која го загубила единственото нешто за што се бореле сите пред нас. Сето ова денеска и изминативе денови, циркузот со проверување на возилата пред штабот на ВМРО ДПМНЕ е само цртан филм што треба да го оттргне вниманието од она што се случува во собранието на Р. Македонија. Додека ние се смееме на „продажбата на мерцедес С500, заради заминување во странство“, таму се продава нешто што не сме го заработиле ние, туку генерации пред нас, со многу крв.

Додека јавноста се потсмева на Грујо, ние го губиме македонското во нас. Пратениците ги усвоија нацрт амандманите за промена на уставот, одлуките на АСНОМ летаат од уставот, а рамковниот договор од 2001 година станува конститутивен дел од државноста на Македонија. По новиот устав АСНОМци и Илинденци се бореле за Северна Македонија, а Бугарија едвај чека да почне да брише во нашите учебници по историја. Малцинство никаде немаме, но тоа што избегал Груевски е веста! Пред Собрание секој ден протестира една мала група против смената на името, но пред некој ден пред судот за Груевски се собра солидна бројка на луѓе! Која е пораката? Името, идентиетот и историјата, носети ги, само Груевски не го чепкајте? Ете побегна човекот на безбедно, сега што? Мирно ли ќе спиете? Навистина не можам да разберам како е можно по се што минавме во овие 27 години, а посебно последниве 3-4 години, народот во Македонија сеуште да е под наредба на политичките партии. Зарем има меѓу вас луѓе кои сеуште им веруваат на политичарите? Не ли ни беше доволно? Сериозно луѓе, не ви е јасно дека е истиот политичар на власт веќе 27 години? Да, имиња и ликови се менуваат, но шемата е иста. Кради, дели тендери, билдај администрација за гласови на избори, заканувај се, зароби ги медиумите, слушај ги странците само кога твојот живот е во прашање и ЛАЖИ ЛАЖИ ЛАЖИ!!! Или не им верувате, но ги следите затоа што ви ветиле лична корист? Фино тоа, може и ќе го исполнат ветувањето, ама нема држава ако народот не го интересира општественото добро. Нема правна, функционална држава од општество опортунисти. Не оди едното со другото. Ако мислите само на себе, тогаш и не ни треба името, не ја залужуваме историјата, а идентитетот секако ни е променет. Сами одлучуваме, секој за себе. Секој сам ќе мора сам да ја плати цената на својот избор.

Тринаесети Ноември, денот на ослободување на Скопје од фашистите и денот кога Никола Груевски побегна од Македонија. Нема повеќе партизани на улиците по Скопје, а наскоро ќе го избришеме нивните одлуки и од уставот. Ќе се простиме и од Илинденци и секој еден Македонец од историјата богата со окупации и крвави војни. Ќе остане само бегството на „лидерот“ кој сакаше да биде запишан како најголемиот, но генерациите ќе го помнат како првиот премиер кој побегнал од татковината кога требало да се бори за неа.

Тринаесети Ноември денот на два разлини типови Македонци. Победници – партизани и поразени – груевисти/заевисти. Имаше и нешто друго, ама ете не ми текнува сега...

Автор: Пацифист

Доколку ви значи името, уставот, идентитетот, демократијата - „битка“ ќе има

Демократија или соборност е општествено уредување каде што врховната моќ му е дадена на народот и се извршува непосредно преку него или преку негови избрани претставници во услови на слободен изборен систем. Така вели дефиницијата, но реалноста е сосема поинаква.

Зборот демократија го слушаме секојдневно, бидејќи е единственото општествено уредување оправдано од светот и уредување кое го користат најбогатите и најмоќните држави на планетава. „Владеење на народот“, звучи убаво, но дали е така и што кога не е?

Еве уште една дефиниција: Референдумот претставува најзначајна и најраспространета институција на непосредната демократија во светот. Најзначајна!!! Што ако владата и собранието не го послушаат изјаснувањето на народот? Тоа не е предвидено во уставот, бидејќи уставотоврецот не помислил дека е можно на власт да дојде таква гарнитура која ќе оди против одлуката на својот народ, но и поради тоа што нема кој да превземе нешто против владата и собранието. Нема таква институција! Останува само народот! Да, може уставниот суд да ја бутне одлуката донесена од Собранието, но веќе е јасно дека и таа институција тргна против она што треба да го штити - уставот. Уставните судии повеќе од 2 години не се изјаснуваат за уставноста на СЈО и Пржинскиот договор, а дозволија сложено и тросмислено прашање да се појави на референдум. Нема институција во Македонија која си ја работи работата како што треба. Остана само народот, но без владеењето. Како да си го вратиме?

Можам сега да објаснувам на темава од историски апсект и примери од други државни, но тоа само ќе го развлече текстот, а поентата ќе биде иста. Секогаш и секаде, кога народот сакал да си го врати владеењето во своите раце излегувал на улица! Толку! Нема тука некои сложени дефининиции, социјални варијабли или друг пат. Јасно е се, освен можеби зошто нема народ на улица?

1. Народот е задоволен од Преспанскиот договор и менувањето на уставот и идентитетот на Македонците. Можеби и на народот потајно му пречат одлуките на АСНОМ во преамбулата на уставот, па сега сака место нив да стои „прогласот“. Можеби сите сакаме Рамковниот договор да стои рамен со АСНОМ, иако нема никаква врска со конституирање на Р.Македонија. Можеби и не ни пречи што нашата историја ќе почнува од СФРЈ и „одлуката“ на Тито „да ни даде држава“.

2. Народот е незадоволен, ама веќе не му е гајле. 27 години политичари (кои сами си ги гласавме) не доведоа до состојба на апатија и не направија себични. Сега само сопствената полза ни е важна, додека општественото добро и одговорноста за истото ги чувствуваме како терет.

3. Народот е сериозно незадоволен, но нема лидер кого би го следел. Над 5 века Турско ропство, безброј страдења на сите Македонци кои се дигнале против османлиите. Две страшни Балкански војни, две светски војни и комунизмот во СФРЈ го земаа данокот. Пишував пред неколку месеци дека Македонија денеска не може да роди нов Гоце Делчев, а дури и да се појави, нема да стигне далеку во хиреархијата на моќ во државава. Македонецот стана Македонче, а секој што барем малку ќе биде различен ќе биде обоен како националист, тврдокорен, заостанат.

Реалноста е дека над 600.000 граѓани гласаа за промена на името на Р. Македонија. Сериозна бројка, но ни од далеку доволна. Реалноста е дека пред тоа гласање владата ветуваше дека АСНОМ нема да се чепка од преамбулата, ама ете се шалеле. Дали бројката ќе беше дури и помала, ако Заев ги објавеше „нацрт амандманите“ за промена на уставот пред референдумот, можеме само да нагаѓаме, но сега тоа е неважно. Реалноста е дека референдумот падна, а вољата на мнозинството граѓани се гази. Реалноста е дека нема опозиција која ќе застане пред народот и ќе го сопре менувањето на македонскиот идентитет, туку имаме опозија што ќе ќарува политички поени за следните избори. Реалноста е дека сме оставени сами на себе, без лидер! Но, реалноста е дека владеењето на државата, иако одземено од нас, е само наше! Колку и да сме апатични, исплашени, потрошени, само еден помасовен, мирен протест, со барем 10.000-20.000 луѓе на улица, ќе ја смени играта во корен. Затоа не се откажувајте. Доколку ви значи името, уставот, идентитетот, демократијата... „битка“ ќе има, а се што вие треба да направите е да се појавите. Сега без Делчев, Сандански, без Карев и Гули, без големи лидери и славни војводи. Сами, но сплотени, бранејќи го своето, во име на нашата, но и на следните генерации.

„Никогаш Северна, секогаш Македонија“!!!

Автор: Пацифист

Тоа се патриотите од ДПМНЕ! Модерните „војводи“

Еден ден историјата ќе пишува за овој бурен период во Република Македонија. Можеби ќе се сними и филм, барем документарен, па и ние кои денеска ги анализираме и коментираме секојдневните сучувања да видиме што точно се случило зад затворените врати. Можеби тогаш ќе дознаеме која е цената на еден пратеник, на еден политичар... колкава е цената за македонскиот идентитет кој е пред заминување во историјата. До тогаш, можам само да пишувам и предупредувам. Би рекол и анализирам, но потезиве се толку отворени што никаква анализа не е потребна.

8 пратеника од опозицијата се премислија за 24 саата и гласаа за. Деветта рече дека не знаела што зборува пред една година и дека и паднало тешко за оние 8! Девојчево со шишките на политичката сцена за прв пат го сретнав при протестите во општина Центар. Не дека се сеќавам што зборуваше младата плавуша од ДПМНЕ, туку ја памтам дека носеше кошула помала 2 броја,  со цел да истакне дел од своето тело. Си помислив, види ја сеа па сиротава, вака ли планира да напредува во кариера. И да, напредуваше. Стигна да биде претседател на жени во ДПМНЕ и секако пратеник во Собранието на Р. Македонија. Народ гласал за неа!!! Некој од нас сакале таа ди ги преставува во парламентот. Значи, имате плавуша со siski во партија. Ај некако да ги разберам оние над неа во партијата, зошто имаат „мерак“ таа да „напредува“. Ама луѓе, зошто бе вие ја гласате? Мислевте дека баш таа најдобро ќе ве претсавува во Собранието и ќе се бори за вашите права? Озбилно? Туку, доволно за неа. Еве за година дена очекувам пак да каже дека не знаела што зборува денеска.

Сите тие кои гласаа ЗА промена на уставот од ДПМНЕ, беа веднаш набркани од паритијата, а потоа следеше уште „посериозна“ чистка. Па така, Мијалков од браникот, излета на суво или барем надвор од ДПМНЕ. Моето мислење за тој лик во моментов не е важно. Ок, ниско е, пониско и не може да биде, ама да се задржам на темата, односно на писмото што како одговор на неговото протерување од ДПМНЕ тој му го напиша на Мицкоски. Немам намера да го коментирам целото, затоа што изобилува со глупости и лични напади, туку само делот каде „Началникот“ јавно го прашува Мицкоски што тој и „новото“ ДПМНЕ планираат да превземат и како ќе го бранат Уставното име и идентитетот.  Поминаа неколку денови, а одговор на тоа прашање НЕМА! Всушност тезата која ја поставува Мијалков во обраќањето до Христијан, дека ДПМНЕ само ќе глуми жртва и патриотска партија, се додека не се промени се што треба да се промени, со цел потоа лесно да ја освои власта, е постара од сите овие глупости денеска. Истото се случи и во 2006 година, кога ДПМНЕ со новиот лидер Груевски ги изгази на избори СДСМ, токму по територијалната поделба на Македонија и неуспешниот референдум во 2004 година. ДПМНЕ и тогаш глумеше, се жалеше, демек делуваше, но не превзема ниту еден радикален потег и референдумот не помина, а Груевски си стана премиер! Истата стратегија ја гледаме и денеска. Погледнете ги само обраќањата на Мицкоски и се ќе ви биде јасно. Тој зборува само за избори. Не бара избори сега, ниту па споменува датум, туку ветува победа на следните избори! Не зборува за борба СЕГА! За спречување на менувањето на името, историјата идентитетот, само ги осудува и посакува избори(потоа). ТОЛКУ! Тоа се патриотите од ДПМНЕ! Модерните „војводи“. Оние кои се рекламираат како наследници не Делчев, Груев, Гули, Сандански... Џабе е дечки, нема така да ве запише историјата. Него дај тоа ВМРО избришете го од името на партијата. Стварно не е коректно вака.

Вчера, конечно министерката за правда призна дека од преамбулата ќе се брише добар дел од АСНОМ. Односно, сега во уставот ќе се повикуваме само на одредени одлуки од АСНОМ, не на целиот проглас! За ова веќе пишував неколку пати. Јасно беше како ден, дека не е можно АСНОМ да остане, исто како што е јасно дека и Илинден ќе го заборавиме како наше востание. Не знам зошто воопшто и се мачи Заев да не лаже волку, кога само неколку дена подоцна (некогаш часови) вистината мора да излезе. Еве сега уште не лажат со некаков амандман со кој ќе се гарантира македонскиот идентитетет! Како идентитетот да е нешто што произлегува од правен документ. Запишан и гарантиран на лист, но со избришана историја и сменето име. Дури и да е тоа можно, а не е, како Грција би го прифатила тоа? Зарем сериозно некој верува дека Грција дозволила ние сами да си ги формулираме амандманите во уставот при промена на името, а веќе потпишала договор? Се е ова оддамна напишано, Заев сега само глуми демократија.

Автор: Пацифист

Популарно