Ова е последниот напис од планинарскиот дневник на Калина

26 годишната Калина Велевска, член на планинарскиот клуб ,,Трансверзалец“, прерано го заврши својот млад живот на врвовите на Кајмакчалан…таа вчера целосно им се предаде на планините…

Калина Велевска, по пад во бездна, загина на Кајмакчалан заедно со уште еден вљубеник во планинините 35 годишен маж, чиј идентитет се уште не е објавен.

Калина и самата беше дел од екипата и сведок на драмата која се случи при нивното патешествие одејќи кон Титов Врв на Шара во 2016 година, кога дел од нејзините другари го грееа со своите тела  17 годишното момче кое падна во бездна, додека да дојдат спасувачите.

Калина Велевска тогаш напиша:

,,Планината не прави среќни, ни ги трга секојдневните грижи, прави да се чувствуваме убаво, ни буди најубави емоции.Сепак, не смееме да заборавиме на нејзината моќ, на нејзината големина и никако не смееме да и водиме инает“…напиша таа по повод овој немил настан. Што од сето ова се случи вчера на Кајмакчалан, знаат само Калина и нејзиниот сопатник на патот кон бесконечноста.

Калина Велевска, во својот кус, но исполнет со бројни доживувања и авантури живот, ќе остане запаметена по својата нескротлива природа и љубов кон природата и планините. Своите доживувања ги бележеше во серија написи ,,Од дневникот на една планинарка“. Нека почива во мир.

Клепа

Кога во четвртокот на состанокот со ,,Трансверзалец” разбрав дека за акцијата на Клепа се пријавени преку 200 луѓе од голем број градови од Македонија, знаев дека тоа е единственото место каде што ќе одам во недела. Бев многу среќна, еден месец паузирав од планините и бескрајно ми недостасуваа и во саботата како по шаблон се спакував и си легнав рано, со доза возбуда за тоа што не чека утредента. Седнав во автобусот во 6 часот наутро и веднаш заспав.

Кога се разбудив, имав што да видам. Ние последни стигнавме, а во селото Сирково веќе се пристигнати нашите пријатели од ,,Бистра”и ,,Кораб”, тука се и планинарите од Велес, Кавадарци, Неготино, Валандово, Гевгелија, Прилеп, Куманово и нека не ми замери некој ако го изоставив  [🙂]  Сепак, и покрај големиот број луѓе, највпечатлив беше пречекот кој ни го приредија жителите на Сирково, предводени од нашиот пријател и планинар Веле Коцев. На две големи маси имаше оставено храна и освежување, а две девојчиња облечени во носии делеа лепче и кисело млеко. Сите бевме позитивно изненадени и овој гест навистина ни се допадна, па со убава мисла и најадени и напиени тргнавме натаму по патот.

Времето не ветуваше многу, беше облачно и со голема веројатност да заврне, иако сите потајно се надевавме на сонце. Одев со секој по малку, да се видам со моите другари и другарки, па патот неосетно го поминував. На едно место Зоки ни кажа да застанеме и да засадиме дрвца, па среќа успеав и јас да земам и засадам едно, на што многу се израдував и си го обележав со три камења за наредниот пат кога ќе одам на ова место да видам колку пораснало ,,моето” дрвце.

Ете го и сонцето почнува да излегува, денот се разведрува, ние стасуваме до село Подлес каде од големата чешма полниме вода. Забораваме на уморот и калта насобрана на нашите чевли и одиме кон вештачкото Подлешко Езеро (Марио подоцна ми кажува дека езерото е формирано од потокот Марјаница и уште неколку помали поточиња). Долу има видиковци и местото е навистина убаво, но ние имаме уште одење до целта и не можеме да си дозволиме подолга пауза од неколку направени фотографии.

Во далечината веќе се наѕираше врвот на планината, па со брз чекор започнавме да се искачуваме по тие прекрасни предели каде вирее жолто цвеќе и има разгранети дрва, а небото над нас, сино и чисто уште толку ни ја даваше силата што ни беше потребна. Скршнав кратко од патеката и тргнав по друга, нешто што редовно го правам за да ја истражам дополнително околината, а по мене тргна мојот нов другар планинар Петар, со кого заедно си баравме и наоѓавме други траектории на движење (со постојан поглед кон остатокот од групата и врвот, со цел да не се изгубиме). ,,Ајде уште малку. Ене го кај е. За десетина минути сме горе,” одевме и си зборувавме со Петар, а кога конечно се качивме на Клепа (1.150 метри), беше првиот со кој сe ракував и си честитав.

Горе беше идилично. Седнавме да одмориме и да се освежиме, уживајќи во силното сонце над нас. Сите бевме весели и расположени и коментиравме дека Клепа иако ниска, не е врв за потценување.  [🙂]  Во околината се гледаа другите планински врвови и масиви и имавме прекрасен поглед. Го спомнавме Перо Стрела кој не напушти минатиот викенд на Антени на Шар Планина и другите другари кои прерано си заминаа. Заклучокот од тие муабети секогаш е еден – да се шета, ужива и истражува додека се може, тоа е единствената работа што го забавува стареењето и му дава вистинска смисла на животот.

Се симнувавме надолу од другата страна на планината, па одејќи забележав рушевини и знаев дека на ова место порано имало живот, иако сега имаше само неколку објекти во фаза на распаѓање. Подоцна, Ѓоре Јовановски ми кажа дека ова е селото Двориште и дека: ,,С.Виничани подоле и с.Водоврати исто така подоле во “рамното” биле претежно турски села со ниви и имоти, а с.Двориште православно,угоре во планината претежно сточарство и работа во туѓина и одамна иселено,додека с.Виничани во пеесетите со турскиот закон за сите муслимани од Македонија да можат да се преселат во Турција се иселуваат и се населуваат Македонци од Кривопаланечките села и селата околу Калиманско езеро,додека с.Водоврати и многу други села се населуваат Бошњаци за да добијат документи за резиденти од Р.Македонија и заминат за Турција,но Турците го укинуваат законот и тие остануваат во Македонија…останатото е историја.”

Одејќи по патот, започна и да роси, па така турата ја поминавме низ неколку годишни времиња, што и не е невообичаена појава кога си на планина. Забележавме табла св.Архангел Михаил, а во далечината и манастирот, за кој знаевме дека е последната точка на акцијата. А таму, повторно прекрасен пречек како на почетокот. Мојот другар Драган Миленков од Велес уште еднаш не увери во своите кулинарски способности и ни спреми прекрасно гравче, заедно со останатите луѓе од манастирот кои беа дојдени да помогнат. Луѓето беа насмеани и ведри, и весело ни тураа јадење и по некоја чашка вино за оние што сакаа. ,,Колку малку е потребно за среќа”, си помислив.

Седевме тука во дворот на манастирот, на ова прекрасно место, средувајќи впечатоци од турата и зборувајќи за некои изминати тури и правејќи планови за идните. Ова беше уште еден ден поминат со топлина и полно срце, драги луѓе со кои поделив збор, насмевка, прегратка. Благодарност до сите кои учествуваа во организацијата на настанот, за сите планинарски друштва кои ни се приклучија, за сите добронамерници за убавиот пречек во Сирково, Подлес и Горно и Долно Чичево, за луѓето од св.Архангел Михаил и моите ,,Трансверзалец” и Марио Шаревски за идејата ,,12 врвови”.

Додека одев по патот, си размислував колку километри имам поминато низ нашата земја и колку предели, планини, села, мостови, манастири и џамии имам поминато во овие наши прошетки. А потоа помислив и на луѓето кои ги среќавав по патот, кои ми станаа другари од првото ,,Здраво” и кои кога и да ги видам чувствувам радост и среќа, зашто ме потсетуваат на најсреќните и најбезгрижни денови. Ве сакам и ви благодарам на сите.

Можат ли кучињата да го заразат човекот со грип и обратно?

Оваа сезона како и секоја претходна, грипот заде замав, а луѓето се во паника бидејќи се забележани случаеви и зарази на животни со истиот вирус. Кучињата исто така многу лесно можат да се разболат. Во помалку од еден месец, во САД се пријавени повеќе од 100 лица заразени од куче.

Иако досега никогаш не се случило вирусот да премина од куче на човек и обратно, тоа не значи дека не е возможно. Кучешкиот грип е сличен на некои видови на вирус кој го инфицираат човекот и имаат идентични симптоми, вклучувајќи течење на носот, кашлица, замор и губење на апетит.

Сериозноста на кучешкиот грип може да се движи од оној без симптоми до сериозна болест која резултира воспаление на белите дробови, а понекогаш и смрт. Меѓутоа, поголемиот дел од кучињата се опоравуваат за две до три недели. Кучешкиот грип лесно се шири помеѓу другите кучиња во парковите и одгледувалиштата по пат на кашлање, кивање или допирање на контаминиран материјал. Според податоците од Универзитетот Корнел, 72 кучиња се заразени со вирус на грип во Калифорнија, 22 во Кентаки, 14 во Охајо и 1 во Мичиген.

Постојат два различни видови на кучешки грип: еден е вирусот H3N8, а другиот H3N2 – и двата се разликуваат од човечкиот вирус. Два видови се одговорни за епидемијата на кучешки грип која го зафати 1000 кучиња во Чикаго во 2015 година.

Меѓутоа, сопствениците на кучиња не треба да се грижат бидејќи за разлика од историјатот, оваа сезона не носи полоши последици, вели Ејми Глејсер, директор на Лабораторијата за молекуларна дијагностика при Универзитетот Корнел.

Степенот на смртност од кучешки грип е низок, со помалку од 10% заразени кучиња со фатален исход, според Американското здружение на ветеринари. Кучињата заразени со грип можат да заразат други кучиња во рок од 3 до 4 недели – тврдат научниците од Универзитетот во Флорида. Со цел да се спречи пренесувањето на вирусот, секое куче со дишни болести треба да се изолира од други кучиња.

“Не постои начин да се утврди дали болката што ја доживува кучето е предизвикана од грип, бидејќи респираторните заболувања кај кучињата се последица од многу причини”, објаснува Глејсер.

Исто така нема докази дека луѓето можат да се заразат од своите домашни миленичиња, но тоа не значи дека ризикот не постои. Според центрите за контрола и превенција од полести, вирусот на грип постојано се менува, а можно е кучешкиот грип да се промени со што би го заразил човекот и лесно да се шири помеѓу луѓето. Меѓутоа, Глејсер смета дека тоа најверојатно нема да се случи бидејќи кучињата имаат поинакво генетско покритие. Всушност, поголема е веројатноста дека човекот ќе пренсе грип на својот миленик отколку обратно.

“Треба да бидеме свесни дека кучињата и мачките понекогаш можат да бидат заразени од човечки грип”, вели Глејсер. Сепак, други експерти велат дека ваквите случаи се навистина ретки. Сопствениците на кучиња можат да го заштитат нивното домашно милениче од други кучиња, со тоа што ги вакцинираат против двата видови на вирусот.

Го натерала сопругот да се ожени со најдобрата пријателка, бидејќи и дијагностицирале рак, но....

35 годишната мајка на две деца, Махтаб, добила дијагноза дека е болна од рак, па му кажала на сопругот да се ожени со нејзната најдобра пријателка пред да умре.

Новата сопруга набрзо останала бремена, а веднаш потоа се утврдило дека на првата сопруга и била згрешена дијагнозата.

Таа веднаш побарала од семејниот суд, да го присили нејзиниот сопруг Мухамед, да се разведе од неговата нова сопруга, но тој не сакал.

Таа тврди дека го сакала најдоброто за своето семејство, а сега според неа време е втората сопруга да си замине.

Со ваков па и сличен случај иранските адвокати се немале сретнато.

Мухамед кажал дека не сакал да се ожени со нејзината другарка, но инсистирајќи на Махтаб тој прифатил, а сега вели дека не сака бремена жена да остави на улица.

Тој се согласува да живее и со двете жени, а тоа според исламскиот ирански семеен закон е можно, но неговата прва сопруга не го сака тоа.

Судијата Бехрис Мохадшери кој го води случајот вели дека поради специфичноста на случајот ќе им треба време за да донесат одлука околу целата ситуација.

ВИДЕО: Кога шминкерот завршил, солзите сами потекле

Анар Агакишјев има веќе 18 години во шминкање на познатите личности.

Меѓутоа, овој пат, модел била девојка која никогаш во животот не се нашминкаа. На само 11 години, таа доживеала тешка несреќа поради која ги загубила првобитни контури на нејзиното лице.

Погледнете ја нејзината емотивна реакција кога за прв пат го видела своето лице нашминкано:

Популарно