ЧАДОРОТ стана симбол на отпорот против промената на името, идентитетот и уставот

Конечно дојде и тој ден. Македонскиот народ искочи на улица без политичка партија, во одбрана на своето! На снег, на студ, ЧАДОРОТ стана симбол на отпорот против промената на името, идентитетот и уставот.

Не сакам да шпекулирам со бројки, никогаш тоа не бил мој фазон, но вчера во Скопје најмалку 10.000 Македонци го изненадија светот, ги изненадија нашите политичари, па дури и медиумите. Никој не очекуваше ваков одзив. Дури ни организаторите не очекуваа толку народ на такво невреме. Но, на бурата со бура се одговара, а токму тоа вчера се случи. Мирно, достоинствено, без партиски пароли ... црвено жолто, со љубов и верба, Македонците порачаа дека нема предавање без борба, а борбата до прва следува. Следната рунда е веќе во недела, на 4ти Март (13:00 часот), во 14 светски метрополи и повторно во Скопје. Овој пат на плоштадот Македонија под „Воинот на коњ“. Воинот кој пред 3 века ја покори Грција, сега може да биде метафора за нова победа на Македонците. Од нас ќе зависи. Од оние 10.000 Македонци од вчера, но и од другите кои вчера не можеа да помогнат. Битката е започната, исходот ќе го решиме самите. Секој за себе, секој од себе. Без лидери, без политика и партии. Заедно, обединети под едно знаме. МАКЕДОНСКОТО.

И додека Грција и Европа изненадено пренесуваат за новата ситуација на терен, додека збунето го гледаат нашиот измачен народ како излезе од апатија во одбрана на своето, македонските политичари останаа сами. Од другата страна на преговарачката маса, без никаков допир со оние кои ги гласаат и чии интереси мора да ги застапуваат. Не е тоа ништо ново. 27 години на политичката сцена во Македонија не се појави ниту еден политички субјект кој имаше храброст да застане пред и со народот! Затоа сме каде што сме. Дури и оној кој постојано се фалеше со подршката од народот и кој добиваше и по 63 пратеници, кога дојде моментот да застане во одбрана на Македонија, го потпиша „Пржино“. Одби да сноси одговорност за сите свои грешки и го остави народот сам да си ја брани државата. Но, секој ќе си ја добие својата казна или награда. Така ќе биде и со сегашните лидери на државата, затоа што на крајот, народот решава кој е патриот, а кој предавник. Не помагаат ПР спинови, не помагаат ниту тапкања по рамо од странци, ниту деманти. Рекол премиерот за Ројтерс дека предлозите се негови или на Нимиц, сеедно е. Искрено, со неговиот англиски и не би зачудило ако не се разбрал со новинарот. Ја не знам како тој воопшто преговара со Грците и Нимиц, ако воопшто некој нешто го прашува. Едно е да не ти текне некој збор, но да измислиш нов, е тоа е веќе ново ниво на антилингвистика. Дрскоста оди до таму што истиот тој „Енглез“ во истото интервју ни го објаснува значењето на англискиот збор „nationality“. На истиот ден кога Македонците сами излегоа на снегот да се борат за опстанок, Заев лаже дека промена на националноста значи промена на државјанство и сето тоа без промена на Уставот?!!! Истиот ден градоначалникот на Струга со помош на СДСМ го крши Уставот со промена на статусот на општината, со што Албанскиот станува втор официјален јазик! Неколку дена претходно вицепремиерот Османи решава да не ја преставува Македонија на балсканска средба, затоа што Косово не е покането на истата, а Заев го подржува во истото! Поминаа 27 години, а Албанија не ја признала Македонија под уставно име, но Османи нема проблем со тоа. Немал ниту еден политичар од албанскиот блок во Македонија, но за Косово срце даваат. Во Македонија живаеат, работат, земаат плата, но името одма би го смениле без референдум, а за Косово ако треба и во војна би влегле! И ова е ок за Заев (Груевски)? Како што е во ред да го земе во коалиција човекот кој го исмеваше на секој предизборен митинг. Амди со себе носеше морков и зајак, за да се подбива со Заев, но на Зоран тоа не му пречи кога е во прашање ВЛАСТ и поголемо мнозинство во собранието. Бајрам барем си призна, дека неговата цел секогаш е власт и ништо друго. Која е целта на Заев? Веќе е очигледно и ќе стане уште појасно, дека целта на премиерот не се поклопува со онаа на народот. И тогаш ли ПР тимот ќе спинува и демантира? Тоа ли е планот Б, кога планот А вчера тресна од земја?

Колку само нашите политичари живеат во некој паралелен свет, без никаков допир со реалноста, зборува и денешната изјава на оној кој го ословуваат како претседател на Собранието, Џафери. На неполни 24 часа по протестот, на кој народот кажа дека нема апсолутно никаква доверба во ниту еден политичар или политичка опција, тој денеска зборува за меѓупартиски средби со меѓународно посредство! СДСМ и ВМРО ДПМНЕ ќе се договореле за законот за јазиците (албанскиот јазик)! Ќе се договореле да го дополнат деловникот во собранието! Истиот оној при чиј „избор“ се поништи деловникот, сега ќе го дополнува?! ДПМНЕ да се врателе во собранието и што? Во чие име ќе решаваат сите 120 таму? Уште ли не им е јасна пораката или глумат дека не се случило? Ајде во недела да им објанисме. Повторно мирно и достоинствено, без инциденти и само под едно знаме! Сите заедно, без партии, без политичари, без сендвичи, без скриена добивка и профит. СЕКОЈ за себе и сите за Македонија!

П.С. Иако, директна поврзаност во настаните нема, сепак сето ова започна со двестате интелектуалци и нивниот проглас. Ви благодарам што му покажавте на народот дека некогаш и 200 се доволно за да почне лавината.

Автор: Пацифист

Дали би купиле Левис од Заев

Паметам како вчера да беше: пред самиот распад на Југославија, по локалните пазарчиња на таа земја нагло се расшетаа сомнителни типови што шиткаа лажњаци на статусниот симбол на мојата генерација - славните фармерки „петсто кец”.

Ги нудеа по петодупло помала цена од оригиналот, но се колнеа во деца дека „ова ти је левис оригинал, сто посто гарантирам!”. И наспроти тоа што измамата им беше од авион видлива, секогаш имаше наивни што ќе се прелажеа и ќе купеа, тешејќи се: „А бе може стварно се оригинал, ама ги даваат евтино оти се крадени...”. Иако единственото што на нив беше крадено беше дизајнот, логото – и името. Набргу оваа „петсто кец” пиратерија почна да добива пропорции на епидемија, па овластениот увозник на фармерките „левис” за Југославија реши да преземе нешто: лансираа рекламна кампања со која апелираа директно на здравиот разум на лековерните. Се сеќавам, на влезот на секоја нивна продавница поставија плакат од кој весело се кезеше ликот на пиратот, прилично налик на оние ликови што ги среќававме во сопственото секојдневие: небричен, со пожолтени заби, со накривен шешир, со нападна вратоврска разврзана околу раскопчаната кошула, со еден број покусо сако под кое висеа разни ѓоа-златни ланчиња и синџирчиња, со влакнести рачишта на кои беа нанижани пола дузина рачни часовници, преку кои беа префрлени неколку пара фармерки... Кога го гледаш, си викаш не дај боже таков по дома да ти влезе! И токму на таа инстант-аверзија се надоврзуваше рекламниот слоган што прашуваше: „Дали од ваков човек би купиле левис?”. Одговорот се подразбираше - бидејќи само будала би одговорила со „Да”. На ова духовито срочено прашање ми текнува секој пат кога ги гледам Северно-Македонциве како мака мачат да ни продадат производ што оддалеку смрди на фалсификат! И исто како и некогашните пирати, така и овие во деца се колнат дека нивните намери се чесни, дека стоката не им е бофл туку оригинал, дека имаат лиценца и од Брисел, и од Берлин и од Вашингтон дека само тие се овластените увозници и дистрибутери на светлата наша иднина, дека по петодупло помала цена ќе ни шитнат норвешки стандард, германски плати, француска софистицираност, италијанска мода, шведска маса, финска бања, полско ве-це... Само аман-заман ние да излеземе да гласаме, еве не мора да биде „ЗА”, може и „ПРОТИВ”, може и нешто трето да заокружиме, и онака не е битно се додека тие ги полнат кутиите и ни ги бројат гласовите, ама наша граѓанска должност е да се појавиме, не мора ни многу да се задржиме доколку имаме некоја побитна работа тој ден, мада ни гарантираат дека денот ќе биде максимално сончев и топол, да ти е мерак да излезеш надвор наместо дома да се легачиш пошто и онака во недела нема ништо интересно на телевизија, а ајвар може и од самопослуга да се купи... И како времето им лета, така тие се понападно ги убедуваат потенцијалните муштерии: „Ова ти је оригинал Европска Унија, господине, ја лично ти гарантирам сто и два посто, пипни како е мека, ако сакаш може и две за сто ќе ти дадам... Изволте, госпожа, да видите што НАТО имаме денес, мртва уста да го крка... Ајмо народе, европска Македонија, мајка да проба, на ќерку да не да!”. Рака на срце, барем не изгледаат како оној пиратон од плакатот: пицнати се во скапи костумчиња, зачешлани и тенирани, со избелени заби развлечени ко шибер-врати во широки насмевки, по разноразни семинари истренирани манирите на улични кибритчии да ги заменат со елегантни гести на продажни агенти од луксузни авто салони... Сè додека не зинат уста. А кога ќе зинат, оттаму испаѓаат саде нушиќевски монолози. Додуша, и понекоја навреда за оние што им го бојкотираат мерчандајзот: „Што бе не ми е оригинал? Од кај се разбираш ти во оригинал, бе ропак еден, до вчера на нива си седел... Дој на триести да видиш миљон души пред моја тезга – ко да не е блади сандеј него блек фрајдеј!”. И наивно веруваат, пустите, дека не им се забележува комичната нервоза и стравот дека изгледа нема да успеат на своите газди да им го испорачаат дневниот пазар кој им го ветиле. Почнаа секојдневно да нè засмејуваат со слепстик гафови, јавните настапи и говори им заличуваат на скечеви од „Топ листата на надреалистите”, паниката им станува видлива ко да се Пепелашка на секунда пред полноќ, ги губат и оние две нацртани овци што им се доверени на чување, ветуваат будалаштини, дрндаат пред празни амфитеатри, забрануваат филмови, го навредуваат и омаловажуваат секого што патецот си го тера на спротивната страна од нивната, се перчат ко мали деца дека татко им е посилен од татко ни, губат битки со комарци, исклучуваат микрофони на неистомисленици, грешат знамиња, побркуваат имиња на држави, ги оставаат скапите гости да дремат по аеродромски писти... Просто жал да ти падне за газдата што има вакви неспособни слуги! Во меѓувреме дрпаат и лево и десно ко да не ги чека ветената европска иднина, ами студена и гладна сибирска зима! Од вториот и третиот нивен ешалон можеш едно пет Алкатраза да наполниш, а од првиот – да снимиш римејк на „Гангстерска хроника”. Луѓето со кои тие се ракуваат потоа прстите си ги бројат – да видат да не фали некој. Страв ми е да ги загледам овие кутри нивни следбеници што ги шетаат по митинзи – рацете им се гарант ко во пилана да работат! Ама ете, така е тоа кај народот на кој арамбаши и ајдуци му биле историски јунаци... Но да скратам: сте носеле некогаш фармерки „левис”? Ако да, тогаш знаете дека има огромна разлика меѓу оригиналот и фалсификатот. А сте биле некогаш во Европа? Сте ја учеле европската историја? Сте ѝ се восхитувале на европската филозофска мисла? Сте ја читале европската книжевност? Сте уживале во европското сликарство? Сте биле љубител на европскиот филм? Сте поминувале часови и денови студирајќи ја европската архитектура? Сте се вознесувале слушајќи ја европската музика? Сте пробале различни европски кујни? Сте учеле некој од европските јазици? Сте биле можеби вљубени во некој маж или некоја жена од Европа? Ако да, тогаш знаете дека помеѓу европските вредности и убавини и она што овие шарлатани се обидуваат да го продадат стои непреминлив и длабок кањон. Тие шверцери на сопствените животи, со својата простачка ароганција, со своето плитко знаење, со својата незаситна лакомост и отсуство на секаква етика, се негација на европскиот сон. И затоа да ве прашам, онака најискрено: дали од овие луѓе очекувате да ви ја испорачаат Европа? Одговорот се подразбира – бидејќи само будала би одговорила со „Да”. Односно би заокружила „За”. Дарко Митревски

Продадени души

Со години, во времиња кога сатирата се сметаше за облик на отпор кон неправедната власт и за храброст, Македонија ги имаше „К-15“ како свои јунаци. Кога не сакавме да кажеме дека самите сме виновни за состојбата во која се наоѓаме, или дека сме слепи пред неправдите што ги чинат оние на кои на избори сме им дале доверба, се шегувавме на своја сметка, велејќи „сега Цацко (ли) ни е крив“. Во таа фраза, Цацко беше невиниот и наивниот, жртвеното јагне (обичниот граѓанин), кој секогаш го извлекуваше подебелиот крај. Денес (вистинскиот) Цацко е владин службеник.

И не само што зема државна плата како дел на Министерството на вистината туку денес популарниот Бубо Каров е дел и на „платена јавна пропаганда“, како што стои на телевизиските пораки со кои се убедуваат граѓаните дека треба да гласаат „за“ на референдумот. На јавната сцена дефилираат толку многу луѓе, кои за мнозина се непријатни изненадувања и разочарувања, но овој лик го издвојувам поради симболичката вредност што ја имаше и како најилустративен пример за степенот на моралната, јавната и политичката корупција. Тоа што на трибина премиерот Заев (на начин што е вицкаст толку за да прилега на спот на некогашните „К-15“) повикува на отворена корупција и купување гласови на граѓаните е помалку тажно, бидејќи за власта секогаш и сме знаеле дека корумпира. Апсолутната власт корумпира апсолутно, а оваа можеби не е апсолутна (засега), ама е дрска, бескрупулозна и бесрамна. Моралниот пад на Цацко е нераскинливо поврзан со начинот на владеење, со клиентелизмот, кронизмот и непотизмот што виреат со години. Единствената разлика е што тој досега претставуваше симбол на отпор, макар и преку хумор, а сега и тој ореол е симнат.

Кога на трибина во Крива Паланка (во камера) премиерот кажа дека странски бизнисмени ветиле дека ќе им платат нешто екстра на работниците само за да излезат на референдумот, зашто тоа било во нивен интерес, тој истовремено повика примерот да го следат и домашните газди, кои сега треба да го одврзат ќесето и да ги поттикнат гласачите. Присутните на трибината ни да трепнат, како хипнотизирани слушаат, несвесни дека се сведоци на кривично дело. За обичниот народ, кој страдал и од едни и од други, кој е сведен на Граѓанинот покорен, и да не се чуди човек. Но каде е ДИК, каде е Јавното обвинителство? (Антикорупциска комисија фактички и немаме, а и кога ја имавме беше само фасада.) Тоа е јавен повик за кршење на гласачкото право и јавен рекет со кој се бара соучесништво од домашните бизнисмени. Нашите гласови се сведени на стока за купопродажба и веројатно ако досега се мислеше дека за Ромите е типично да ги продаваат своите гласови за кило брашно и масло, сега сите сме Роми – без оглед дали ќе го примиме поткупот или не; така нѐ третира премиер што е еднаш аболициран, а неодамна и ослободен во судски случај за поткуп.

Веќе подолго време по домовите на врата чукаат луѓе што се претставуваат како волонтери, а носат полни раце „подарочиња“ и сѐ што бараат е да им кажеме дали и како ќе гласаме. Се прават списоци, семејни, од работно место, од соседство; треба да достават во штабот ако се сака да се задржи работното место или евентуално да се добие. Градоначалник во училница, пред дечиња, им се заканува на учителките дека ќе ги следи и држи на око како постапуваат деновиве. Министер за полиција учествува на пропагандни трибини, а тој е само еден од владината свита што со државни средства патува низ земјава за да учествува во кампања, иако официјално Собранието е организатор на кампањата. Кога Косово стана држава постави споменик со симболичен назив „Новородена“ (Newborn), нашава поставува споменик на „Еврото“ („Новопродадена“). Сега можеме да му се поклонуваме на златното теле, она поради што се тресат темелите и опстанокот на ЕУ. Буквално сѐ што се однесува на референдумот е непоимливо и забрането и со нашите закони, но и со сите европски и демократски стандарди и добри практики, во кои божем се крстат. Им се подбивавме на Груевски, Вучиќ, Ердоган, Орбан – а спаднавме на Заев? Кажете, во што е разликата (ако се занемари IQ=33)? Сето ова се алармантни докази за системскиот гнилеж на државата, но ако тоа досега требаше да се разоткрива со опозициски ангажман, бомби, свиркачи, анализи и сл., истиот тој сега се продава како скап парфем. Наводно, така мирисале демократијата и европската/натовската иднина.

Во низата скандалозни појави е и учеството на странските амбасадори во кампањата, почнувајќи од Жбогар. На билбордите во земјата прикажуваат слики на дечиња, што е злоупотреба на деца во политичка кампања. Но најцинична е онаа порака во која се вели дека со прифаќањето на референдумот ќе сме ја зајакнеле правната држава! Која правна? Која држава? Онаа што ја направија пуздер и ја згазија за да ја изградат постара и поубава од урнатините? Што се однесува на промените на Уставот, велат дека намерно не ги кажуваат решенијата за ревизија на Илинден и АСНОМ, затоа што тоа ќе правело „непријатно влијание врз граѓаните, а граѓаните навистина треба слободно да одлучат!“. Блажено незнаење, слепа доверба и целосна покорност – тоа е она што го бараат од нас во име на „слободно одлучување“ за сопствениот идентитет и државност! А Пендаровски, како кафански човек, ќе чести пијачка ако нешто се „избоксува“ bona fide барем за анусот на МАНУ (ги пишувам овие редови и имам чувство дека сум во кошмар, а не дека бележам сегменти од оваа стварност).

Според таткото на американскиот устав и демократија, Томас Џеферсон, кога неправдата ќе стане закон, отпорот е обврска. Во случајов веќе нема одредба или стандард што не е прекршен – од нератификуваниот договор што ни се поттура како единствена опција до каприциозното референдумско прашање и незаконската кампања, застрашувањето на опонентните и уцените што ни висат над главата како Дамоклов меч. Колку е притисокот посилен, толку е обврската да не се биде соучесник во ова организирано злосторство поголема. Кампањата е „перење мозок“ со наши пари, бидејќи е еднонасочна – само ЗА, каде што води Вождот излезен од романите на Домановиќ! Од сите небулози, меѓу кои и таа дека во ЕУ има бесплатно здравство и образование, лежи неверојатен парадокс. Ваква кампања е посоодветна за комунистички режим, а не за систем што ветува демократија, и тоа во капиталистички, компетитивен систем (за империјалистичката алијанса и да не зборувам). Заев и неговата свита на продадени души им се закануваат на сите што ќе ја исполнат обврската за која зборува Џеферсон; сите што не се со нив се државни непријатели.

Ова е смрт и за елементарното поимање на демократијата. Ако вака се закануваат сега, можете да замислите што ќе прават кога насила ќе треба да го спроведуваат Преспанскиот договор и да ја бришат „именката“ македонски/македонско од јавниот простор? (Ова со „именката“ не е моја грешка, туку е најновиот бисер на професорката-пратеничка што се восхитува на Микеланџело Бонапарта, па не е чудо што не знае што е придавка, а што именка.) Дека следува полициска, орвеловска држава кажав одамна, а сега тоа само се потврдува. За жал, и во оваа работа, како и многупати порано, на челните места се универзитетски професори и „интелектуалци“. Тие не чекаат власта да им ги запали книгите на плоштадите; самите се одрекуваат од нив. Симболички ги палат, сакајќи да се прочистат, самолустрираат, пред да се положат пред олтарот на „новото време“. На сиромавиот и неукиот немаме зошто да му се лутиме дури и кога ќе потклекне; но кога овие од „научниот и интелектуалниот“ Олимп ќе паднат, продавајќи си ја душата, дозволувајќи да бидат убедени, ама и да убедуваат во (правни и политички) апсурди, поради славољубје или среброљубје, поради позиција или моќ – тоа е тешко да се прости.

Останав занемена и од објавата на Независниот академски синдикат (наследник на Професорскиот пленум) дека побарал покачување на платите од премиерот. Како „газда“ можеби ќе потфрли некој сребреник, но несфатливо е професори што наводно се бореле против режим сега да не гледаат дека се проституираат и се продаваат за „кикиритки“, во време кога треба да се најгласни во критиките на општата корупција среде референдумски процес. Не е никаков изговор да кажат дека не се правници: непознавањето на законите не ги ослободува од вина оние што ги кршат! А тие како професори мораат да предничат и со моралната позиција и со критичкиот глас. Освен ако не склучиле фаустијански пакт во замена за бескрајното знаење – кое никому нема да му донесе ни добро, ни еманципација, а најмалку самопочит. Во време кога е модерно да се пишуваат (вистински, а не преносни) пофалби на глупоста и лудоста, кога дефилираат на спотови фаустијански ликови, сепак да почекаме до среда – да видиме дали оваа земја има барем една правна институција, дали Уставниот суд ќе се издигне над ова дно и ќе одигра улога каква што му ја додели уште Ханс Келзен.

Автор: Проф. Билјана Ванковска за НоваМакедонија.ком.мк

Мицковски: Кој сум јас да му кажам на Христијан Мицковски дали да гласа или да БОЈКОТИРА?

По долго чекање, конечно синоќа на полноќ го добивме официјалниот став на ВМРО ДПМНЕ за референдумот, преку обраќањето на Христијан Мицкосвки до јавноста. Како и што се очекуваше, Мицковски не кажа ништо ново, ништо драстично, едноставно не кажа! ВМРО ДПМНЕ не застана со народот, не превзема лидерска одговорност што се очекува од партијата која на последните парламентарни избори освои најмногу гласови (посебно кај македонското гласачко тело), туку го повика народот сам да си го понесе товарот. Сличен потег како оној на Груевски по потпишувањето во Пржино и предизборната кампања во која бараше 63 пратеника од народот кој тој го изневери.

Сепак, да бидеме реални, исходот, односно ставот на Мицковски и раководството на ДПМНЕ беше очекуван и тоа од неколку причини.

1. Судските процеси против голем дел од „бившото“ раководство на партијата. Бившото е во наводници, бидејќи по вчерашмниот говор на Мицковски, јасно е дека тој не е лидер на најголемата македонска партија во државава. Освен судските постапки против Груевски и другарите, постојат и шпекулации за отварање на нови, па дури и за Мицковски. Ретко се случува, но ете и Заев некогаш ја зборува вистината. Премиерот, по преговорите со ВМРО ДПМНЕ, неколку пати кажа дека единствено барање на Мицковски било амнестија на обвинетите од прислушкуваните материјали. Односно слобода за „бившото“ раководство.

2. Притворените пратеници обвинети за тероризам на 27 Април.

3. Силниот меѓународен притисок. Сите знаеме дека посетата на Меркел не беше само за да се убеди народот да излезе на референдум, туку и да се притисне Мицковски.

Затоа Мицкосвки половина час зборуваше колку договорот со Грција е лош, штетен, противуставен, за на крајот да не повика на бојкот. Не рече дури ни дека тој ќе бојкотира. Еве не мораше да го повика членството или народот да бојкотира, можеше само да каже дека тој на 30ти Септември ќе си седи дома. Ќе прави ајвар. Ќе оди на планина. Ќе бере детелинки.... само нема да гласа. Но, Мицковски и ДПМНЕ не го направија тоа. Оставија народот сам, без нив, да донесе одлука и сам, без нив, да ја понесе одговорноста. Исплашени за својата слобода, иднината на партијата и веројатноста никогаш да не дојдат на власт, Мицковски и ДПМНЕ ја донесоа единствената МУДРА ОДЛУКА за ПАРТИЈАТА. Можеби кобна за МАКЕДОНИЈА, но се надеваат мудра за ДПМНЕ. Каков ќе биде исходот од референдумот ќе дознаме за 20 дена, но уште денеска е јасно дека политичката кариера на Мицковски заврши вчера. Ако референдумот помине, ДПМНЕ на следните избори ќе доживее дебакал, а ќе ја загуби и позицијата претседател на државата. Ако референдумот падне, Мицковски ќе ја загуби лидерската позиција во партијата пред следните избори. На негово место, најверојатно ќе дојде оној кој ја напушти седницата на партијата при изборот на Мицковски. Во моментов едиснтвениот пратеник на ДПМНЕ кој јавно го бојкотира референдумот.

Лидерот на ДПМНЕ потфрли и во уште еден сегмент, во кој потфрла уште потпишувањето на договорот во Преспа. Не кажа што ако референдумот падне. Да и ДПМНЕ е за во НАТО и ЕУ, но како? Ова прашање му го постави Заев на минатиот дуел на МРТ и Мицковски немаше одгвор, но вчера собра сила да побара нов дуел?! Зошто? За да пак нема одговор? А што ако премиерот го праша дали ќе гласа на 30ти? Математички прецизно ќе му одговори дека народот ќе реши? Дека тој (Христијан Мицковски) гласал или не, не решава за референдумот? Кој сум јас да му кажам на Христијан Мицковски дали да гласа и ако гласа како да гласа? Тоа ли ќе му каже? Јас да сум на место на Заев веднаш би прифатил дуел. ВЕДНАШ! Со или без камшикар.

„Слобода или смрт?“ е паролата на ВМРО. „А може нешто измеѓу? Може протекторат?“ е одговорот на Мицковски. Така Комита не бива, господине Христијан. Тоа не е ВМРО! Сега сте само ДПМНЕ.

И покрај ставот на ДПМНЕ, во кој се осудува договорот, но не се повикува на бојкот, секој од пратениците на оваа партија и секој кој во минатото или сега има некаква функција, секој повиден член, во наредниве 20 дена има шанса да го каже својот став. Повторно, не да повика на бојкот, но да каже дека тој бојкотира или дека ќе гласа. Ова реално не е само шанса, туку и обврска. Сите пратеници, бивши или сегашни, министри, функционери, сте биле избрани од овој народ да ја водите оваа држава. Сега кога државата се наоѓа пред преименување, за што и самите сте свесни, ваша обврска е да го кажете својот личен став и својот личен избор на 30ти.

Сепак, има и нешто добро од вчерашното обраќање на Мицкосвки. Не, нема да читам меѓу редови за неговата порака, како најзагрозените симпатизери и членови на партијата. Нема зошто. Човекот имаше микрофон и вниманието на целата македонска јавност. Ако сакаше да повика на бојкот требаше јасно, а не меѓу редови. Позитивното е всушност токму тоа, што не повика. Што сега е јасно дека  #БОЈКОТИРАМ е чисто, неполитичко, граѓанско движење. Зад него не стојат ДПМНЕ. Целта не е спас на обвинетите за криминал членови на ДПМНЕ на чело со Груевски, туку поништување на спогодбата со Грција! Сега БОЈКОТОТ значи БОЈКОТ и за ВМРО ДПМНЕ и Христијан Мицковски.

Кај ќе ви биде крајот ако/кога референдумот ќе падне? А „Комити“?

Автор: Пацифист

Популарно