Го преживеале и Аушвиц - семејството кое било разделено на три континенти конечно заедно

Девет членови на три генерации еврејско семејство, разделено на три континенти се вратија крај родното огниште. Битола откри уште една трогателна приказна од Холокаустот. Средбата организирана од Македонско- германската иницијатива за помирување… Девет членови од три генерации разделени на три континенти од еврејското семејство Калдерон се сретна во родниот град на нивните предци. Никогаш нема да го заборавам она што ми го пренесе мајка ми. Приказната како со татко ми пребегале преку Грција ден спроти кобната ноќ. Посебно на онаа кога по една година се обиделе, но за жал неуспешно да побарат ново пребежиште, вели ќерката на единствената преживеана македонска еврејка од логорот Аушвиц.

„По неуспешниот обид од Кожани, мојата мајка и нејзиниот брат беа одведени. Им беа ставени бројки и пренесувани во повеќе логори. Последниот беше Аушвиц, а голготата ја преживеаа само триесетина жени“, вели Сара Ле Гутман Калдерон.

При враќањето во Битола, најмалку очекувала средбата со својот сопруг да биде во разминување.

„Мајка ми од Австрија се враќаше со воз, а татко ми бил партизан кој патувал со друг воз, нивната средба се случила при самото разминување на возовите, а дотогаш не знаеја дали се живи“, раскажува Сара.

Со многу емоции и посетата на местата каде некогаш живееле нивните предци. Една од куќите веќе ја нема, но нивниот инстикт се чувствуваше, вели нивниот пријател и водич Владо Стојанов.

„Се расплакаа и постојано велеа- одиме по стапките каде некогаш одеа нашиот дедо, татко и останатите блиски роднини“, вели водичот Владо Стојанов.

Со цел да се создаваат нови вредности и заборават горчините од минатото, во настаните вклучени се и дваесетина млади германски исражувачи, преку Македонско- германската иницијатива за помирување.

„Посебно ни е драго што се сретнавме со семејството и овие приказни за младите ќе бидат исклучително важни за нашите истражувачи во мисијата за помирување“, вели свештеникот Ханс Јоаким Шолц.

Централната манифестација посветена на 75 годишнината од депортацијата на мекедонските Евреи е в недела. Дотогаш во Битола се предвидени уште низа настани со кои ќе се оддаде почит на над 3.000 сограѓани кои беа одведени и повеќе никогаш не се вратија.

„Се срамам од моите селски прости родители!“

„Се срамам од моите прости родители. Ме нервира како зборуваат, како селски се облекуваат. Ме нервираат јадењата коишто ги готват, како сркаат супа и шлапкаат додека јадат. Не можам да ги трпам, не сакам да ги гледам!“

Со горчина и пакосна омраза мојата пријателка ми објаснува како нејзините родители ѝ шетаат по нервите. Се обидувам да ја сослушам, но во мојата глава вреска внатрешен глас како аларм кој предупредува дека не е во право и дека треба да се разбуди од заблудата.

Ние сме практично цел живот заедно. Израснавме преку една куќа, откако знам за себе, знам и за другарка ми. Нејзините родители цел живот мака мачеа да врзат крај со крај. Но и тоа малку што го имаа беше само за неа.

Кога некој ќе ви рече – не јадевме ние да има за вас децата, верувајте дека cе во право. Точно, не се високо образовани луѓе. Факт е дека не можеме да бидеме сите, а и нема потреба.

Но тие беа и сè уште се многу вредни и чесни луѓе. И двајцата работеа по неколку работи за да ѝ го платат факултетот на другарка ми. Кога дипломиравме, толку беа среќни што мислам дека ќе заплачеа. Одвај ги сопираа солзите што им се тркалаа по лицето со изговорот дека многу силно пече сонцето, па на сите ни солзат очите.

Другарка ми не сакаше ниту да се слика со нив. Ѝ остана тој срам од родителите како некоја болест од која не може да се излекува. Ретко викаше луѓе дома, скоро никогаш.

„Види какво ни е дома, кого да викнам тука, во оваа кочина“. Од ништо не беше задоволна, ни од малку, ни од многу.

И покрај тоа што денес другарка ми заработува многу солидно, родителите ѝ се сè уште тука за помош. Селска им била бавчата во дворот, требало цвеќиња, борчиња и базен наместо домати и кромид, ама убаво е кога ќе си однесеш свеж зеленчук дома.

Родителите се веќе стари, болникави, но не се предаваат. Тие сè уште живеат само за неа. И за нејзините деца. Кога и да треба да се причуваат, тие се тука. Мислам дека срцето им се скрши кога не ги покани на првиот роденден на малечката со изговорот дека забавата е „само за млади луѓе“.

И тоа го премолчија. Ја проголтаа и таа навреда, бидејќи цел живот се во потрага по тоа мало одобрување од нејзина страна, тоа мало признание и благодарност за нивното жртвување и мизерување за сметка на нејзината среќа.

Се обидувам да ѝ предочам дека не е во право, дека родителите ѝ мислат сè најубаво, дека само тие ти се на светот и на крајот од денот само од нив ќе добиеш безрезервна љубов и поддршка.

Таа само мавта со главата како некоја себична и разгалена жена со жалбата зошто токму неа ѝ се погодиле такви селски родители?

Јас пак размислувам вака: има толку многу лоши родители, родители кои те навредувале, омаловажувале, не те поддржувале. Кои те малтретирале и физички и психички и наместо да се радуваат на твоите успеси, тие како да се ситат на твоите падови.

Тука горчината можеби е оправдана, но како може да не си ги сакаш родителите кои ти мислат сè најдобро?

Можеби си слеп за да ја видиш нивната љубов и посветеност. Можеби нивните гестови ти се смешни, по малку те нервираат.

Не знаеле да испратат слика на Viber, не знаеле да си ги префрлат контактите од еден во друг телефон… па што дека? И ти не знаеше да читаш и пишуваш, па те описменија кога тргна во прво одделение.

Повторуваат неколку исти работи една по друга, напорни се. Се сеќавам кога бев мала како секоја вечер се читаше една иста приказна, до снеможување. Пена да ти фати устата од истата досадна приказна.

Кога ќе видите колку се невешти за некои работи, само сетете се колку бевме ние несмасни и исто толку невешти како помали.

Во некој момент од животот може да имаш и повеќе пари, некое навидум пофино друштво, па твоите родители да ти изгледаат несоодветно и недостојно за твојот „гламурозен“ живот. Па така, забораваш на сите нивни жртви од минатото, на нивната љубов и разбирање, ги буткаш кон маргините, се однесуваш со непочит, покажуваш нетрпение и ароганција.

Кон оние кои те израснале од мрвка, кои се треселе за тебе, оние кои на крајот од денот те сакаат најмногу од сите. Немаш љубов за нив и домот чија врата и прегратки ти се секогаш ширум отворени.

Што се однесува до моите родители, тие може да облечат и вреќа од компири на нив, да сркаат шумно, да се смеат гласно. Имам трпение и 10 пати да покажам како се прикачува слика на Фејсбук, бидејќи и со мене некој имал трпение додека ми ги покажувал буквите од азбуката.

Никогаш нема да ги наречам селски, никогаш нема да речам дека ме срамат, бидејќи се гордеам со нив. И тие имаат мани, впрочем како и јас, како и сите луѓе. Најважно е да ми се живи и здрави уште долго и да се среќни.

Тие се моето сè.

Впрочем, сметам дека и не може да биде поинаку кога се работи за луѓето за кои денот е како без сонце, доколку не ја видат или слушнат вашата насмевка.

Извор: Црно бело

Мајка и татко од Њујорк решиле по секоја цена да го избркаат од дома нивниот 30 годишен син и да го натераат да живее самостојно.

Мајка и татко од Њујорк решиле по секоја цена да го избркаат од дома нивниот 30 годишен син и да го натераат да живее самостојно.

Кристина и Марк  го тужет синот Мајкл Ротондо поради тоа што не им плаќа кирија и не придонесува кон семејниот буџет иако има 30 години . Тие дури и му дале 1100 долари за да си замине од дома и да се смести на друго место .

Но, синот продолжил да живее со родителите. Мајката и таткото на неколку пати му испратиле и судски опомени за иселување , кои Мајкл ги игнорирал .

Кон крајот на месецот родителите ќе го дадат случајот на нивниот син на Врговниот суд и тоа на само неколку недели пред 31 роденден на нивниот син .

Секое второ дете во Македонија се воспитува со ќотек

Секој второ дете во Македонија се воспитува со ќотек, предупреди УНИЦЕФ. Според претставникот на организацијата во земјава тепањето им штети на нивниот психофизички развој. Почесто се разболуваат, а голем дел од нив стануваат криминалци, објави Сител.

-Тие деца во школо поспоро учат, вокабуларот им е послаб од децата кои доаѓаат од функционални семејства, изјави Бенџамин Перкс, претставник на УНИЦЕФ во Македонија.

Од ЕУ сметаат дека сериозна е состојбата со насилството врз децата во земјава. Министерката за труд и социјала признава дека многу често сите гледаме физичко малтретирање на деца од страна на родителите, но премолчуваме.

- Јас многу пати сум била сведок кога родител ќе го потчукне детето, ќе го потскубне, па дури и ќе го потклоцне и тоа се случува на јавни места, во училиштата и во градинките, истакна Мила Царовска, министер за труд и социјална политика.

Иако тепањето на децата е честа слика минатата година во полиција имало само 903 кривични пријави за семејно насилство.

- Во кои се евидентирани 976 жртви, жените се поголем дел или речиси две третини од регистрираните жртви. Евидентирани се над 90 деца жртви на семејно насилство, изјави Оливер Спасовски, министер за внатрешни работи.

Инаку само во последниот период јавноста беше згрозена од случаите како соученички тепаат малолетничка во Неготинско училиште. 13 годишно девојче од Домот “25 мај” беше сексуално злоставувана, а завчера наставник во училиште во Бутел со стап претепал ученик.

За да не се случува ова Извештајот кој беше промовиран денеска треба да биде поттик за надлежните институции да ја подобрат алармантата состојба.

Популарно