Петицијата на Фејсбук успешна - Законот за јазици падна!

Искрено, тешко ми е да го пишувам текстов. На ваков ден, предизвик е да се остане рационален и да се напише текст без емоци, но еве ќе се обидам.

Овој пат ќе одам со точки:

1. Не сум од оние кои се воодушевени од потегот на Груевски во собранието. Премалку и предоцна. Имаше кога тој да покаже дека уставот, законите, државата му значат нешто. Од моментот на првата објавена бомба, кога МВР под власт на ВМРО мораше да го уапси Заев за нелегално стекнати прислушкувани разговори, па се до 27ми Април. Можеше Груевски да докаже дека е патриот, но напротив, докажа дека личниот интерес му е пред се. Ова вчера беше уште една сцена од глумата на „големиот“ лидер.

2. Кога сме кај екс премиерот, вчера Фокус објави, а многумина споделија „наводен“ документ договор меѓу ДУИ и ВМРО ДПМНЕ, во кој пишува дека и партијата на Груевски се сложила на закон за двојазичност. Не дека текстот е било каков доказ, затоа што и јас сега тука можам да искуцам сличен, но еве да земеме дека е реален и дека договорот постоел. И? Како тоа го оправдува носењето на неуставен закон? Не ве разбирам сите вас кои го споделувате, која ви е поената? Како ако го донел Груевски мора да е добар? Или и сега не чини, ама и Груевски ќе го донел? Па што? Пак исто ќе беше неуставен!!! Разликата е што тогаш вие ќе баравте да биде повлечен, а сега го славите. Зошто е тоа така, тоа вие си знаете.

3. Ако сеуште има граѓани на кои не им е јасно дека законов е НЕУСТАВЕН ќе ви спомнам само три податок, а вие обидете се да излезете од партиско етничкиот балон и размислете.

- Овој закон, изгласан со просто мнозинство (значи 61 пратеник - иако во случајот се 64), менува членови во други закони за чија промена во УСТАВОТ пишува дека можат да се менуваат само со 2/3 мнозинство (80 пратеници)! Јасно е сега?

- Изминаа 30 дена одредени за повторно разгледување на законот. „Ако претседателот на Републиката одлучи да не го потпише указот за прогласување на законот, Собранието повторно го разгледува во фаза на трето читање, во рок од 30 дена од денот на донесувањето“ 

- На сето ова слободно додадете ја процедуарата, во забрзана постапка, без право на амандманска расправа и лажното европско знаменце.

4. Законот, освен НЕУСТАВЕН е непрактичен и неспроведлив, затоа што се коси со многу други закони!

5. Законот нема никаква врска со правата на Албанците, туку само со поени за ДУИ на следните избори. Сето ова од проста причина, дека овој закон никогаш нема да профункционира.

6. Законот е НЕПОТРЕБЕН! Дури и ваков каков што, НЕУСТАВЕН, истиот не е реално решение за потребите на Албанците кои живеат во Македонија. Знам дека албанските политичари го рекламираат пред својот електорат како голема победа, но обичнниот Албанец нема да добие ништо, напротив ќе изгуби.

7. Апсолутно е јасно дека овој закон во многу ќе ја влоши меѓуетничката состојба во Македонија и со тоа сите ќе загубиме, па и Албанците. Верувајте, колку и да им е јасно на Македонците дека сето ова е игра на политичките лидери на ДУИ и СДСМ, на крајот дел од негативната енергија ќе се заврти и кон обичниот Албанец. Не би сакал да е така. Би сакал сите да разбереме дека народот нема никаква врска со законот, без разлика на својата етничка припадност, но моето искуство вели дека поделбата ќе се продлабочи и тоа многу.

8. Законот НЕ може да стапи на сила без потпис на указот од страна на претседателот Иванов, кој веќе најави дека повторно ќе го стопира . Ок, „не може“ е силен термин. Не може ни претседател на собрание да се избере во сред сала без седница со гласање на жими мајка. Не може да се донесе закон без амандманска расправа за која се поднесени 35.000 амандмани. Не може да се направи влада со услов „Тиранска платформа“. Не може .... многу тоа „не може“ веќе видовме. Видовме и „добросодедски“ договор со Бугарија и преговори со Грција без црвени линии! Видовме шарени твитерџии кои се продадоа за ситни парички и фотељи. „Револуционери“ кои се бореа тие да бидат новото ВМРО. Видовме како истиот Иванов побара гаранции од Заев и.... Затоа и ова „не може“ не влева многу сигурност дека законот нема да стане официјален.

9. Ако и тоа се случи, последната бариера е Уставниот суд. Истиот оној кој 2 години не се изјаснува за неуставното СЈО.

10. Откако сите институции ќе потфрлат, народот може да ја земе правдата во своите раце. Во нашиов случај тоа би значело илјадници, ако не милиони статуси на Фб и твитови по Твитер! Има да се распишуваме ко луди за „предавниците“, за мајка Македонија, за погребот на татковината. На улица? На улица, вчера пред собрание, 200 луѓе! И да, атмосфера како за погреб! Седете си дома луѓе и попунувајте петиции на ФБ! Така се брани држава! Еве на пример Франција така го доби спорот со... Не, Грција така... Британија??? Сериозно мислите дека на некој му е гајле колку луѓе потпишале некаква петиција на Фејсбук? Озбилно? Као ако се собереме 100.000 потпишани, законот ќе се самозапали по автоматизам?!!! АААА не со ПЕТИЦИЈА!!!! Не сте ми  јасни. Само вчера прочитав мал милиони статуси против законот за јазици од моите ФБ пријателчиња. Сите бесни, повредени, гневни на Заев и компанија, но никого не видов пред Собрание. Сите им се закануваат на СДСМ и ДУИ со „народот“, но не сакаат да бидат дел од „народот“. Тоа ваљда некој друг треба да излезе на улица и да каже доста е?! Сите чекаат да се роди Гоце Делчев, да се врати Никола Карев, да тргне Даме Груев.... Зарем мислите дека и тие македонски историски великани ќе можеле се сами, без поддршка од месното население. Поддршка што некогаш значела и смрт или данок во крв! Што ќе изгубевте вие ако искочевте вчера пред собрание? Што ќе изгубите следниот пат кога нема да излезете на протест против рушењето на уставниот поредок во Макеоднија? Заев е „црпнат“, кое е вашето оправдување?

Автор: Пацифист

И да го претепате Сергеј, пак ќе сте лошо облечени

Пред некој ден за првпат ја погледнав емисијата на Сергеј Варошлија, за која досега читав разни коментари. Фатив како ги коментира посетителите од неодамна одржаниот Моден викенд во градов и можам да кажам дека речиси за сѐ беше во право.

Проблемот е што никој не сака да му ја плеснат вистината во фаца и тоа не јавно, но тоа е ризикот на кој се изложуваме сите што објавуваме фотографии на социјални мрежи или се сликаме по настани, излегувања и слично.

Пред да ја изгледам емисијата читав како е пропалитет кој сака да си ја врати кариерата, како сѐ е млатење празна слама, ваков бил, онаков бил, ќе јадел ќотек.. И некако негледав. Ми изгледаше премногу „драма“.

Но, каков и да е, единствено тој се осмелува да каже каде грешиме во облекувањето, па биле ние познати или не. Зошто некој друг не го направил тоа до сега? Не се сеќавам на емисија каде било посочувано како треба, па особено за јавни личности.

Она што можеби не ми се допаѓа во емисијата се „јавувањата“ на Мерилин Монро или Анџелина Џоли, но за друго човек треба да му симне капа. Во ова општество, каде никој не сака да слушне ниту да прифати критика, тој е истовремено веројатно и луд и храбар да коментира односно, да кажува што мисли.

И од она што се прикажува во неговата емисија, загрижувачки е како американските медиуми и ѕвезди извршиле грозно влијание врз нашата младина, па и оние во средовечна криза.

Можете да го претепате Сергеј, но тоа нема да го смени фактот дека не знаеме да се облечеме, уште помалку да слушаме. Без разлика дали овој човек ви се допаѓа како човек или не, изгледајте една негова епизода, размислете за тоа што го зборува. Можеби на крајот и ќе му речете – благодарам.

Никој не може да му оспори дека е паметен - прави забава, крева рејтинг, дава конкретни забелешки и решенија за тоа како сте/сме облечени и од тоа заработува.

Дали некој ќе прифати или не, останува на личноста и нејзината перципција на нештата.

Бети, од трети 😊

Името, идентиетот и историјата, носети ги, само Груевски не го чепкајте!

Тринаесети Ноември, денот на ослободување на Скопје од фашистите и денот кога Никола Груевски побегна од Македонија. Имаше и уште нешто друго врзано со датумов, ама ете не ми текнува сега.

13ти Ноември, денот кога бугарските и германски нацисти го напуштија Скопје, а на улиците на денеска главниот град со гордост парадираа партизаните. Оние кои неколку години живееја и делуваа по планини, против многу посилниот противник, славеа со светот и народот во Скопје. Не дека го победија големиот окупатор, но беа дел од победниците во најкрвавата војна што историјата ја памети.

13ти Ноември, денот кога како и Германците, Бугарите и Никола Груевски ја напушти Македонија. Груевски владееше подолго со Македонија од нацистите, а на крајот заврши неславно како нив. Човекот кој сакаше да биде запишан како најголемиот премиер на Македонија избга од татковината, токму кога битката се разгорува. Се предаде исто како што ја предаде и премиерската позиција, како што го потпиша пржинскиот договор... без борба и без жртви. Не се сите родени за партизани.

13ти Ноември, денот кога сите зборуваат за екс премиерот и неговото бегство, но има и нешто друго поврзано со датумов. 13ти Ноември и месеците, годините наназад, во Македонија се работи на промена на името и идентитетот. Издржување на затворска казна на Груевски или неговото бегство, никогаш нема да го промени тоа. Во историјата некаде со мали букви ќе пишува за Никола и неговото бегство, но промената на историјата, името и идентитето ќе се учи како главна лекција. Верувајте, нема да бидеме запомнети како генерација која го преживеала владеењето на Груевски, туку како генерација која го загубила единственото нешто за што се бореле сите пред нас. Сето ова денеска и изминативе денови, циркузот со проверување на возилата пред штабот на ВМРО ДПМНЕ е само цртан филм што треба да го оттргне вниманието од она што се случува во собранието на Р. Македонија. Додека ние се смееме на „продажбата на мерцедес С500, заради заминување во странство“, таму се продава нешто што не сме го заработиле ние, туку генерации пред нас, со многу крв.

Додека јавноста се потсмева на Грујо, ние го губиме македонското во нас. Пратениците ги усвоија нацрт амандманите за промена на уставот, одлуките на АСНОМ летаат од уставот, а рамковниот договор од 2001 година станува конститутивен дел од државноста на Македонија. По новиот устав АСНОМци и Илинденци се бореле за Северна Македонија, а Бугарија едвај чека да почне да брише во нашите учебници по историја. Малцинство никаде немаме, но тоа што избегал Груевски е веста! Пред Собрание секој ден протестира една мала група против смената на името, но пред некој ден пред судот за Груевски се собра солидна бројка на луѓе! Која е пораката? Името, идентиетот и историјата, носети ги, само Груевски не го чепкајте? Ете побегна човекот на безбедно, сега што? Мирно ли ќе спиете? Навистина не можам да разберам како е можно по се што минавме во овие 27 години, а посебно последниве 3-4 години, народот во Македонија сеуште да е под наредба на политичките партии. Зарем има меѓу вас луѓе кои сеуште им веруваат на политичарите? Не ли ни беше доволно? Сериозно луѓе, не ви е јасно дека е истиот политичар на власт веќе 27 години? Да, имиња и ликови се менуваат, но шемата е иста. Кради, дели тендери, билдај администрација за гласови на избори, заканувај се, зароби ги медиумите, слушај ги странците само кога твојот живот е во прашање и ЛАЖИ ЛАЖИ ЛАЖИ!!! Или не им верувате, но ги следите затоа што ви ветиле лична корист? Фино тоа, може и ќе го исполнат ветувањето, ама нема држава ако народот не го интересира општественото добро. Нема правна, функционална држава од општество опортунисти. Не оди едното со другото. Ако мислите само на себе, тогаш и не ни треба името, не ја залужуваме историјата, а идентитетот секако ни е променет. Сами одлучуваме, секој за себе. Секој сам ќе мора сам да ја плати цената на својот избор.

Тринаесети Ноември, денот на ослободување на Скопје од фашистите и денот кога Никола Груевски побегна од Македонија. Нема повеќе партизани на улиците по Скопје, а наскоро ќе го избришеме нивните одлуки и од уставот. Ќе се простиме и од Илинденци и секој еден Македонец од историјата богата со окупации и крвави војни. Ќе остане само бегството на „лидерот“ кој сакаше да биде запишан како најголемиот, но генерациите ќе го помнат како првиот премиер кој побегнал од татковината кога требало да се бори за неа.

Тринаесети Ноември денот на два разлини типови Македонци. Победници – партизани и поразени – груевисти/заевисти. Имаше и нешто друго, ама ете не ми текнува сега...

Автор: Пацифист

Доколку ви значи името, уставот, идентитетот, демократијата - „битка“ ќе има

Демократија или соборност е општествено уредување каде што врховната моќ му е дадена на народот и се извршува непосредно преку него или преку негови избрани претставници во услови на слободен изборен систем. Така вели дефиницијата, но реалноста е сосема поинаква.

Зборот демократија го слушаме секојдневно, бидејќи е единственото општествено уредување оправдано од светот и уредување кое го користат најбогатите и најмоќните држави на планетава. „Владеење на народот“, звучи убаво, но дали е така и што кога не е?

Еве уште една дефиниција: Референдумот претставува најзначајна и најраспространета институција на непосредната демократија во светот. Најзначајна!!! Што ако владата и собранието не го послушаат изјаснувањето на народот? Тоа не е предвидено во уставот, бидејќи уставотоврецот не помислил дека е можно на власт да дојде таква гарнитура која ќе оди против одлуката на својот народ, но и поради тоа што нема кој да превземе нешто против владата и собранието. Нема таква институција! Останува само народот! Да, може уставниот суд да ја бутне одлуката донесена од Собранието, но веќе е јасно дека и таа институција тргна против она што треба да го штити - уставот. Уставните судии повеќе од 2 години не се изјаснуваат за уставноста на СЈО и Пржинскиот договор, а дозволија сложено и тросмислено прашање да се појави на референдум. Нема институција во Македонија која си ја работи работата како што треба. Остана само народот, но без владеењето. Како да си го вратиме?

Можам сега да објаснувам на темава од историски апсект и примери од други државни, но тоа само ќе го развлече текстот, а поентата ќе биде иста. Секогаш и секаде, кога народот сакал да си го врати владеењето во своите раце излегувал на улица! Толку! Нема тука некои сложени дефининиции, социјални варијабли или друг пат. Јасно е се, освен можеби зошто нема народ на улица?

1. Народот е задоволен од Преспанскиот договор и менувањето на уставот и идентитетот на Македонците. Можеби и на народот потајно му пречат одлуките на АСНОМ во преамбулата на уставот, па сега сака место нив да стои „прогласот“. Можеби сите сакаме Рамковниот договор да стои рамен со АСНОМ, иако нема никаква врска со конституирање на Р.Македонија. Можеби и не ни пречи што нашата историја ќе почнува од СФРЈ и „одлуката“ на Тито „да ни даде држава“.

2. Народот е незадоволен, ама веќе не му е гајле. 27 години политичари (кои сами си ги гласавме) не доведоа до состојба на апатија и не направија себични. Сега само сопствената полза ни е важна, додека општественото добро и одговорноста за истото ги чувствуваме како терет.

3. Народот е сериозно незадоволен, но нема лидер кого би го следел. Над 5 века Турско ропство, безброј страдења на сите Македонци кои се дигнале против османлиите. Две страшни Балкански војни, две светски војни и комунизмот во СФРЈ го земаа данокот. Пишував пред неколку месеци дека Македонија денеска не може да роди нов Гоце Делчев, а дури и да се појави, нема да стигне далеку во хиреархијата на моќ во државава. Македонецот стана Македонче, а секој што барем малку ќе биде различен ќе биде обоен како националист, тврдокорен, заостанат.

Реалноста е дека над 600.000 граѓани гласаа за промена на името на Р. Македонија. Сериозна бројка, но ни од далеку доволна. Реалноста е дека пред тоа гласање владата ветуваше дека АСНОМ нема да се чепка од преамбулата, ама ете се шалеле. Дали бројката ќе беше дури и помала, ако Заев ги објавеше „нацрт амандманите“ за промена на уставот пред референдумот, можеме само да нагаѓаме, но сега тоа е неважно. Реалноста е дека референдумот падна, а вољата на мнозинството граѓани се гази. Реалноста е дека нема опозиција која ќе застане пред народот и ќе го сопре менувањето на македонскиот идентитет, туку имаме опозија што ќе ќарува политички поени за следните избори. Реалноста е дека сме оставени сами на себе, без лидер! Но, реалноста е дека владеењето на државата, иако одземено од нас, е само наше! Колку и да сме апатични, исплашени, потрошени, само еден помасовен, мирен протест, со барем 10.000-20.000 луѓе на улица, ќе ја смени играта во корен. Затоа не се откажувајте. Доколку ви значи името, уставот, идентитетот, демократијата... „битка“ ќе има, а се што вие треба да направите е да се појавите. Сега без Делчев, Сандански, без Карев и Гули, без големи лидери и славни војводи. Сами, но сплотени, бранејќи го своето, во име на нашата, но и на следните генерации.

„Никогаш Северна, секогаш Македонија“!!!

Автор: Пацифист

Популарно