Мајтап: Типична македонска свадба

06:35 -Невестата стануе узбуџена од спиење мајка и и трпа дијазепамче у уста да се смири, комшиките ѕвонат на врата дојдени за да спремаат руска и кифлички уз мајката на невестата.

07:00 -Невестата оди на фризерај (у фЛизерница), нормално по могучност кај најскапиот фризер и обавезно паѓа некоја фризура од типот на банана, сарма или новогодишна елка.

08:30 -Невестата се враќа од фризерај, долази дома и со комшиките ги вежба уше еднаш сите ора и како да каже у црква – ДА, ГО ЗИМАМ, а притоа на попот да не му паднат перверзни мисли на памет  [🙂]

09:00 -Младоженецот стануе од спиење и обавезно со кумот дрмаат по едно ракииче, а ако е некој мутав седи и дреме, док кумот пие ракија.

10:00 -Невестата се заклучува у соба (по могучност спавацча, или дечја соба нали) и ко трнорушка чека да дојде зетот да ја спаси од аждаите (читај у превод: братучеди, браќа, комшии, комшики, тетки) што стојат на врата и бараат пари од зетот и неговата тајфа ако сакаат да ја земат невестата и да си ја носат при себе  [🙂]

11:00 -Кај младожењата почињаат да стигаат гостите (буквално цела родбина до 6 колено сосе пријателите што ги упознале мајка му и татко му пред 20 години на одмор у врњачка бања и од тогаш не се виделе).

Почиња да се вие коло, да се певаат песни од типот на 4 месеци свадба се спрема, обавезно има некоја тетка од страна на мајка му на младожењата со бркови и недепилирана мишка која е најжива од сите, лупа на дајре ко разулавена и вика ју ју ју, са са! У меѓувреме кај невестава се дешава истото, једина разлика е што невестава запаѓа у трансои у соба закључена док чека у неизвесност (леле абе ќе дое ли овој да ме земе или не).

13:30 -Од кај младожењата се трга по невеста… сите коли се украсени со пешкири, цвече, а кај патриотите и знамиња со лавови, сонца и Александар Македонски.

Обавезно пред куќа док не тргнат по невестава, се собира цело маало (читај: све од женски род и ќоро и сакато од 5 до 95 години, облечено у тренерка и летна влечка, најчесто марка – Лајнарки Чик Куманово, придружена

со вунена чорапа, нормално за да пукнат сеир, да видат кој шо носи, кој со кого ке иде у кола и тако даље и тако ближе). По пат обавезно се свири со аутата ко на утакмица Шкендија-Вардар (едино нема само извици од типот на уа судија).

13:45 Стигаат сватовите кај невестичето… и таму пред куќа е собрано цело маало и се дешава истото како и кај младожењата, само овдека комшиките имаат од Бога поклон да ги видат гостите и од невестинска и од младоженска страна. Се вие коло и се влага дома кај невестулево, а обавезно пред улазак едно моме им кити гранчиња од елка, бор, јавор и рузмарин на сватовите директива на сакич и на кошуља.

14:00 Пајташи од младожењата тргаат накај собчето кај што е закључена невестата и пола саат се расправа со аждаите што ја чуваат (ДАЈТЕ МИ ЈА, НЕ МОЖЕ, ДАЈ ПАРИ, НА ПАРИ, Е НЕ ТОЛКУ ДАЈ УШТЕ, АЈ ОВИЕ ДОСТА СЕ, АЈДЕ ДОБРО ВЛАГАЈ…) и од коа ќе влезат деверот и облака ципела на невестата.

Од коа ќе бидне драмава се влегува у дневна кај што е поставена храната, па таму свекорот и свекрвата и сватот и сваќата кршат леб и у меѓувреме со залак леб док го џвакаат меѓу зуби се бацуваат у уста (и маж со маж) по 3 пати и така се посватуваат. Пак се вијат кола и више време е да се трга у матично.

16:00 -У матично се потпишува завет (смртна казна) дека се зимаат младиве, а тука потпишува кумот и старосватицата, као еве демек им даваме на младиве суппорт да се земат. Од коа ќе се деси свечениот чин… обавезно сите 656 гости се љубат по три пути у образ со младожењата, невестата и сведоците, а најупорните баби директива У УСТА ШЛАПААТ и тоа онака сочно од дно душе и срца, али може да се начука и некој пијан сват кој ке и се џитне на старосватицата.

Обавезително една буцка дели по луѓе грижоте бонбони, или краш бајадери и од време на време си подлапнуе од истите.

На искачање од матично се праи групна фотка као у ДИНАСТИЈА и ти дотрчаваат 4-5 ромчиња што кунат – дај пари жити швалерката… и тука настануе фрка со суеверни жени, одма мислат дека Ромите се видовити па се караат со мужите околу нивниот швалерај.

17:00 Се иде у црква. Се редат сите низ црква, кој до Богоројца, кој до Исус, а младожењата, кумот, невестата и старосватот насреде заедно со поповите.

Тука почињаат да певаат попоиве небаре се на Макфест (све исти шлагери се пеат по свадби – И ТОГАШ ГОСПОД РЕЧЕ, ЗЕМИ ЈА ОВАА ЖЕНИЧКА ДА ТЕ ПРИЧЕСТВУВА И ТОЈ МУ РЕЧЕ ДА, ЌЕ ЈА ЗЕМАМ И ТАКА БИДНА РАЈ АМИИН).

Па се дегустира црвено вино уз леб, па се праат фори (демек попоиве шалајџии) и коа се мењаат круните од глава на глава, увек настануе драмотија прибидејќи невестата и старосватицата не може да си дојдат при себе пошо попот им ја уништил фризурката док им стаал круна на глава. Се фрлаат бомбончичи и ситни пари низ црква док невестата и младожењата три пати кружат околу попоите, верујте у тие моменти најбоље е да се склоните у ќош ако нејќете да се осечате као кога го бомбардираа Перл Харбор.

18:00 -На паркинг пред црква 2-3 жени им ги поправаат фризурите на невестата и старосватицата док овие уште бесно го пцујат попот.

19:00 -Прием у ресторанТ. Пак честитки и три пати цмокси цмокси цмок, примопредаја на поклони, поздрављање со далечна родбина.

20:00 -Играње кола (сите познати и непознати ора од Вардар, па до Триглав за да се запази вкусот на сите гости), пијани женички што цупкаат у место за да не се испотат, пијани женички што најватрено играат узичко коло и 6 напред 3 назад, док цицурајките (шо би рекла баба ни), им рипаат до небо, пишуење музички жељи на салфетка,

фрлање бидермаер (групна тепацка), па љубоморни жени на таа шо го фатила букетот и изјави од типот на – НЕКА МИ ГО ДАЕ МЕНЕ И ОНАКА НЕЈЗЕ НИКОЈ НЕМА ДА ЈА ЗЕМЕ, сечење торта, играње Бечки валцер и пијанчење с- док може да се остане у ресторанот.

02:00 -Свадба је завршила. Сите среќни, весели си одат по дома, освен најпијаните кои продужаваат кај младенциве дома да се дотрескаат.

04:00 -Фајронт… али двајцава млади шо се земаа, од прва брачна ноќ ќе видат… ОД ТРИТЕ ПОДУГАЧКОТО ЌЕ ВИДАТ. ПРАВАЦ УТЕПАНИ У КРЕВЕТ, ЌЕ САЊААТ КРУНИ, ПОПОИ, КОМШИКИ, ХАРМОНИКА, ФРИЗЕР И ТАКО ДАЉЕ!!!

Прави што ќе правиш, на слава, свадба и роденден во игротека мора да отидеш по секоја цена

„Што е Господ на небото, тоа е кумот на земјата. Не може да се одбие кумството сине, голем грев е“.

Стојам и молчам додека татко ми си проповеда и ми ја раскажува историјата за некоеси старо кумство кое започнало кога јас не сум бил ниту роден. Пред нас седи идниот среќен пар чии партнери сум ги видел максимум еднаш или два пати во животот.

Принуден сум да прифатам и да бидам кум на луѓе кои ми се практично странци. Му се чудам на татко ми со кој памет ме убедува дека ова кумство не смее да се одбие.

Им се чудам ним на паметот што, исто така, немаат ум и авторитет да изустат – кое е бре ова детиште, каков црн кум, си имаме ние другари, другарки или роднини кои повеќе ни одговараат за таа улога.

И секако, му се чудам на нашето општество како и покрај напредокот и современоста, сè уште нè држи заробени и врзани со синџирите на некои стари и по малку бесмислени обичаи и традиции.

Робови сме им на ваквите убедувања, воспоставени практики во кои најсилниот аргумент за нивното исполнување е – „Срамота е, што ќе речат или ќе си помислат другите“.

Срамота е, те викнале таму и таму, а ти не сакаш да одиш? Греота е, кумство е таква чест која не се одбива, а ти размислуваш да одбиеш?

Не, не е срамота. Не, не е ниту греота. Тоа што очигледно постарите генерации морале да следат некакви си утврдени правила на „коректно однесување“ по секоја цена не значи дека и ние треба да ги следиме. Можеби таквите правила им биле добри или им одговарале, нам не ни одговараат.

Не ми е јасно зошто постојано мора да патиме и да се расправаме на овие теми, во кои нема победник. Едноставно, после исцрпувачки долгата дебата, се потсредувате и еве ве – сите „тупнати“ на слава кај домаќините кои ви се безмалку никој и ништо во животот. Ама од дома рекле дека МОРА да се оди. И точка.

Вие нерасположени, тие нерасположени, домаќините по малку дезориентирани и збунети. Се прашувате дали толку беше неопходно вашето присуство и дали некој ќе забележеше дека ќе ве нема или ќе ѝ недостасувавте на оваа карма-каша од 60-тина и кусур гости.

Секако дека не. Секако дека не сте најбитни, ниту неопходни. Од дома упорно ни всадуваат колку ќе се навредиле луѓето, домаќините ако не возвратите на поканата со присуство, чиниш срцето ќе им препукне.

А слободно може да се констатира дека ним воопшто не им е гајле.

Парадоксално и по малку смешно, младите на коишто им кумував се разведоа по неколку месеци. Не сакам да мислам дека јас сум бил малерот, иако кога таквото кумство е принудно и по секоја цена оти е „старо“ и наследено па мораш да го истрпиш дава и вакви негативни резултати.

Сега сум повозрасен и ретко кога родителите може да ми командуваат како што тоа го правеа додека бев помлад и очигледно немав право на глас.

Единствениот облик на ваква тортура која е сега актуелна, а потсетува на задолжителното присуство од минатото е прославата на детски роденден во игротека.

По неколку такви родендени каде што навистина не ја сфаќате поканата и своето одвишно присуство (со исклучок на најблиските внуци или роднини секако), поентата е – што мислите дека би правел човек кој е неженет и без деца на детски роденден со 30-тина деца и нивните родители, а славеникот е второто дете на вашата колешка од работа?

Од тој момент па натаму сосема културно се објаснивме дека нема потреба да ме покануваат, ниту пак јас да одам на ваквите прослави, барем засега додека сум без обврски.

Испадна дека и ним им е така подобро и полесно, на моето место ќе дојде некој кој очигледно сака да дојде, со дечиња кои ќе се радуваат и ќе уживаат, наместо поканетиов гостин кој ќе се проѕева и ќе се досадува во некое ќоше, откако претходно неколку пати одговорил дека не, не планира да се жени набрзо, ниту да прави деца наскоро.

Што се однесува до старото кумство, помладиот брат на несреќникот кој се разведе под присила на родителите (познато сценарио, нели?) мораше куртоазно да ме праша дали сакам да му бидам кум.

Куртоазно одбив без размислување. Мислам дека и нему му олесна, секако дека тој човек има другари кои радо би ги видел во улогата на кумови, наместо непознатиов од „старото кумство кое не е вода“.

Сега е лето, слави и нема толку многу, може да се здивне додека не застуди. А тогаш, повторно ќе започне малата тивка војна со домашните и убедувањата како е „срамота да не се отиде некаде“ или „што ќе кажат другите“.

Кога ли конечно ќе престанеме со овој наш синдром, се прашувам само?

Источна Македонија се празни, цели села заминуваат зад границите

Источна Македонија се сели надвор од границите – причините се политичката нестабилност

Лошата економска состојба, политичката нестабилност и ниските плати се клучните фактори за иселување на младите во странство.

Истражувањата на невладината организација Ини покажуваат загрижувачки податоци – дури 20% од населението во Источна Македонија засекогаш ја напуштиле државата и заминале за странство.

Најалармантна е состојбата во виничко-беровскиот регион, каде што цели села се иселени во Италија и Словенија. Во италијанскиот град Канели благодарение на виничани повеќе се зборува на македонски отколку италијански. Млади речиси и да нема. Во овие градови останати се само оние кои успале да се вработат во државни институци додека сите останати својот напредок го гледаат надвор од границите.

Статистиката говори дека во Кочани, Виница, Каменица и Делчево на 120 жители се раѓа едно новороденче, а во Берово, Пехчево и Пробиштип на секои 150.

Иселувањето на младите во некој од европските држави е проблем и на останатите соседи. И таму причините за напуштањето на родните огништа се исти како и во Македонија.Се претпоставува дека во потрага за подобар живот изминатите неколку години се иселиле околу 1,5милион млади луге од Западан Балкан.

Нема деца за слободните училишни клупи

Во 11 општини од Источно-планскиот регион, има уште 44 отсто слободни места за запишување во средните училишта, откако за 3.130 места се пријавиле само 1.401 кандидат. Лидер во бројот на пријавени кандидати е средното медицинско училиште „Јане Сандански“ во Штип, единственото средно училиште во регионот кое примило повеќе пријави од понудените места: 280 кандидати за 240 места.

Недостиг од пријави бележи престижната штипска гимназија „Славчо Стојменски“, која досега се пополнуваше уште во првиот уписен рок. Оваа година, само 150 ученици пројавиле интерес за гимназиските насоки. Најмал интерес во „градот на текстилот“ завршените основци пројавиле за средното текстилно училиште „Димитар Мирасчиев“ – 12 пријави за 170 места.

Помалку пријавени кандидати од слободните места има и во останатите општини во регионот: во Виница, за слободните 340 места пријавени се 106 канидати, во Македонска Каменица 36 кандидати за 70 места, а во Кочани за 710 места пријави поднеле само 284 кандидати. Лоша е состојбата и во Делчево, кадешто само 90 основци се пријавиле за понудените 270 места.

Во Берово, каде што има само едно средно училиште за 137 места во 20 паралелки во овој град и за пет дисперзирани паралелки во Пехчево се пријавиле само 90 кандидати.

(ФОТО) САМО ВО МАКЕДОНИЈА: За народ што нема, прелуксузни поклони за полуматура

За народ што се жали дека нема, летаат луксузни подароци.

Освен што кај младите генерации, да речеме кај матурантие гледаме кич и невкус за матурските прослави, тоа се случува и кај уште помалите, а најстрашната работа е дека прво и основно  немаат воспитание и не ги ценат вистинските вредности, а за свои години добиваат автомобили за поклон.

Па луѓе, јас велам до родителите е, а вие што мислите?

Популарно