Начинот на кој СДСМ дојде на власт, е истиот со кој сега се обидува да владее

Планот беше денеска да пишувам анализа за договорот со Грција. Чекав да биде потпишан, па мојата анализа да ја преточам во текст до јавноста, но случувањата пред собранието синоќа имаат предност и знак ИТНО. Анализата може да почека, секако има време до референдумот и изјаснувањето на народот. Сега за солзавецот и шок бомбите...

Кога пред 2-3 години СДСМ подржана од „шарената револуција“ излезе на улица да бара власт, пишував дека со тоа се крши уставниот поредок и предупредував дека власт освоена на улица се губи токму на улица. Како си дошол, така ќе си одиш. Секако, моите текстови не им се допаднаа на „прогресивците“, „револуционерите“, „борците против режимот“... Нема да им се допадне ни овој текст, но тоа е нивни проблем.

Не бев вчера на улица. Не бев пред собрание. Не можам од прва рака да ве информирам што се случи. Ги гледав сите видеа кои се појавија по медиумите и на социјалмите мрежи. Мојот впечаток од прегледувањето е дека дел од демонстрантите ја срушија оградата пред собранието и ја нападна полицијата, која одговорои на нападот. Секогаш сум стоел зад тоа дека ако полицијата е нападната, реакција мора да има. Стојам зад тие зборови и сега. Ако фрлите камен врз полицаец, макар само еден, полицијата мора да реагира. МОРА! Го пишував ова и кога „шарените“ напаѓаа полицајци, го пишувам и сега. Од таа причина, првичната реакција на полицијата на вчерашните протести пред собранието  потполно ја оправдувам. Ако се завршеше тука, сега ќе пишував анализа на дооворот, но полицијата реши да покаже прекумерена сила и да ги гони демонстрантите и во ГТЦ! Тука МВР покажа дека не се работи за самоодбрана и заштита на институциите или уставниот поредок, туку намера да ги заплаши демонстрантите. Да го заплаши народот решен да демонстрира вчера, но и во наредните денови. Потег сличен на оној при протестите на „шарените“ кога припадници на МВР влетаа во читална и преплашија и повредија студенти кои учеа таму. Полициска држва, режим, полициска бруталност , беа зборовите со кои се опишуваше тој чин. Се сложив тогаш, се сложувам и денеска со тие кои тврдат дека и вчера се случи истото. Разликата е што тогаш се сложував со едни, а денеска со други. Сите оние кои го осудуваа потегот на полицајците кои тогаш влетаа во читалната на Партизанска, денеска молчат или ја опрадвуваат вчерашна акција на полицијата. И обратно, оние кои ја оправдаа тогаш акцијата на полицијата, денеска ја осудуваат вчерашната. Така е тоа во Македонија. Не е важна акцијата, дејството, туку кој го превзема. Не се важни пендраците и шок бомбите, туку на кој му се удрени. Јавниот суд е поделен, како и општеството во кое едните се „прогресивци/предавници“, а другите „патриоти/фашисти“.  Не е важна содржината, ниту средствата, туку целта. Онаа на сопствената група  и  секако, личната корист. Затоа денеска „шарените“ кои во меѓувреме лапнаа позиции, од своите меки фотељи ја подржуваат вчерашната акција на полицијата. Ги исмеваат повредените и ги демонизираат сите кои протестираат. Од друга страна имаме вџашени „интелектуалци“ од вчерашната полициска бруталност, кои кога „шарените“ протестираа бараа гумени куршуми. Ретки се ликови кои останаа доследни на своите ставови. Ги има, но ретки се!

9 повредени и 25 приведени е официјалниот биланс од синоќешните немири, но штетата е многу поголема. Намерата на полицијата да ги уплаши демонстрантите не помина, па секој следен судир ќе биде многу пожесток.  Сега толпата ќе биде подготвена за судир, спремна за контра офанзива и многу побројна. МВР погреши и ќе ја плати грешката, на овој или на оној начин.

Можеби целта беше токму тоа. Да се испровоцира судир на улица, со цел да се демонизираат сите оние кои се против промена на името. Истите да бидат преставени како радикали кои сакаат немири, место ЕУ, но не помина. Некои медиуми отидоа до таму што објавија дека демонстрантите фрлале шок бомби, но заборавија дека не сме 17 век и дека секој човек со себе има мобилен со одлична камера. Никој веќе не чека вести на Тв, туку отвара ФБ, Твитер, портали  и гледа што навистина се случило. Народот виде дека полицијата претера. Виде повредени жени, виде шок бомби, созлавец, виде полицајци со извадени пендраци и чудни пушки во рацете! Виде мининстерство за внатрешни работи, а преку тоа и Влада, спремна со сила да го брани својот начин на работа. Или со зборови на „шарените“, виде РЕЖИМ. РЕЖИМ што потпиша договор за промена на име и Устав,  спремен да го брани истиот со ШОК БОМБИ и страв.

Сега на сите им е јасно дека на власт и околу неа имаме нов РЕЖИМ, кој во име на СОЖИВОТ и ЖИВОТ за СИТЕ, е спремен да ги демонизира, навредува и потценува сите оние кои не мислат како нив. Како и во времето на Груевски, така и денеска, секој кој не се сложува со Заев и заевистите е оцрнет и исмеан. Начинот на кој СДСМ дојде на власт, е истиот со кој сега се обидува да владее. Разликата е што тогаш методот го употребуваа на ВМРО ДПМНЕ, а сега на дел од народот кој е против промена на името на државата, промена на уставот и историјата. ВМРО не го издржа налетот и се сруши како кула од карти. Дали народот кој не се сложува со договорот со Грција ќе издржи и колкав е бројот на граѓаните решени да го бранат името, ќе видиме. Дали Заев ќе го дочека референдумот или ќе ја загуби власта, на истиот начин накој ја доби (на улица) набрзо ќе дознаеме.

Во меѓувреме, ги повикувам сите кои се решени да го бранат името, уставот и историјата на улица, да не дозволуваат или провоцираат судири со полицијата. Полицајците не се криви за нипто, Тие само си ја вршат работата за која се платени.

Автор: Пацифист

Ставот изразен во текстот е на авторот и не мора да се совпаѓаат со ставовите на редакцијата на Засе.мк.

И да го претепате Сергеј, пак ќе сте лошо облечени

Пред некој ден за првпат ја погледнав емисијата на Сергеј Варошлија, за која досега читав разни коментари. Фатив како ги коментира посетителите од неодамна одржаниот Моден викенд во градов и можам да кажам дека речиси за сѐ беше во право.

Проблемот е што никој не сака да му ја плеснат вистината во фаца и тоа не јавно, но тоа е ризикот на кој се изложуваме сите што објавуваме фотографии на социјални мрежи или се сликаме по настани, излегувања и слично.

Пред да ја изгледам емисијата читав како е пропалитет кој сака да си ја врати кариерата, како сѐ е млатење празна слама, ваков бил, онаков бил, ќе јадел ќотек.. И некако негледав. Ми изгледаше премногу „драма“.

Но, каков и да е, единствено тој се осмелува да каже каде грешиме во облекувањето, па биле ние познати или не. Зошто некој друг не го направил тоа до сега? Не се сеќавам на емисија каде било посочувано како треба, па особено за јавни личности.

Она што можеби не ми се допаѓа во емисијата се „јавувањата“ на Мерилин Монро или Анџелина Џоли, но за друго човек треба да му симне капа. Во ова општество, каде никој не сака да слушне ниту да прифати критика, тој е истовремено веројатно и луд и храбар да коментира односно, да кажува што мисли.

И од она што се прикажува во неговата емисија, загрижувачки е како американските медиуми и ѕвезди извршиле грозно влијание врз нашата младина, па и оние во средовечна криза.

Можете да го претепате Сергеј, но тоа нема да го смени фактот дека не знаеме да се облечеме, уште помалку да слушаме. Без разлика дали овој човек ви се допаѓа како човек или не, изгледајте една негова епизода, размислете за тоа што го зборува. Можеби на крајот и ќе му речете – благодарам.

Никој не може да му оспори дека е паметен - прави забава, крева рејтинг, дава конкретни забелешки и решенија за тоа како сте/сме облечени и од тоа заработува.

Дали некој ќе прифати или не, останува на личноста и нејзината перципција на нештата.

Бети, од трети 😊

Името, идентиетот и историјата, носети ги, само Груевски не го чепкајте!

Тринаесети Ноември, денот на ослободување на Скопје од фашистите и денот кога Никола Груевски побегна од Македонија. Имаше и уште нешто друго врзано со датумов, ама ете не ми текнува сега.

13ти Ноември, денот кога бугарските и германски нацисти го напуштија Скопје, а на улиците на денеска главниот град со гордост парадираа партизаните. Оние кои неколку години живееја и делуваа по планини, против многу посилниот противник, славеа со светот и народот во Скопје. Не дека го победија големиот окупатор, но беа дел од победниците во најкрвавата војна што историјата ја памети.

13ти Ноември, денот кога како и Германците, Бугарите и Никола Груевски ја напушти Македонија. Груевски владееше подолго со Македонија од нацистите, а на крајот заврши неславно како нив. Човекот кој сакаше да биде запишан како најголемиот премиер на Македонија избга од татковината, токму кога битката се разгорува. Се предаде исто како што ја предаде и премиерската позиција, како што го потпиша пржинскиот договор... без борба и без жртви. Не се сите родени за партизани.

13ти Ноември, денот кога сите зборуваат за екс премиерот и неговото бегство, но има и нешто друго поврзано со датумов. 13ти Ноември и месеците, годините наназад, во Македонија се работи на промена на името и идентитетот. Издржување на затворска казна на Груевски или неговото бегство, никогаш нема да го промени тоа. Во историјата некаде со мали букви ќе пишува за Никола и неговото бегство, но промената на историјата, името и идентитето ќе се учи како главна лекција. Верувајте, нема да бидеме запомнети како генерација која го преживеала владеењето на Груевски, туку како генерација која го загубила единственото нешто за што се бореле сите пред нас. Сето ова денеска и изминативе денови, циркузот со проверување на возилата пред штабот на ВМРО ДПМНЕ е само цртан филм што треба да го оттргне вниманието од она што се случува во собранието на Р. Македонија. Додека ние се смееме на „продажбата на мерцедес С500, заради заминување во странство“, таму се продава нешто што не сме го заработиле ние, туку генерации пред нас, со многу крв.

Додека јавноста се потсмева на Грујо, ние го губиме македонското во нас. Пратениците ги усвоија нацрт амандманите за промена на уставот, одлуките на АСНОМ летаат од уставот, а рамковниот договор од 2001 година станува конститутивен дел од државноста на Македонија. По новиот устав АСНОМци и Илинденци се бореле за Северна Македонија, а Бугарија едвај чека да почне да брише во нашите учебници по историја. Малцинство никаде немаме, но тоа што избегал Груевски е веста! Пред Собрание секој ден протестира една мала група против смената на името, но пред некој ден пред судот за Груевски се собра солидна бројка на луѓе! Која е пораката? Името, идентиетот и историјата, носети ги, само Груевски не го чепкајте? Ете побегна човекот на безбедно, сега што? Мирно ли ќе спиете? Навистина не можам да разберам како е можно по се што минавме во овие 27 години, а посебно последниве 3-4 години, народот во Македонија сеуште да е под наредба на политичките партии. Зарем има меѓу вас луѓе кои сеуште им веруваат на политичарите? Не ли ни беше доволно? Сериозно луѓе, не ви е јасно дека е истиот политичар на власт веќе 27 години? Да, имиња и ликови се менуваат, но шемата е иста. Кради, дели тендери, билдај администрација за гласови на избори, заканувај се, зароби ги медиумите, слушај ги странците само кога твојот живот е во прашање и ЛАЖИ ЛАЖИ ЛАЖИ!!! Или не им верувате, но ги следите затоа што ви ветиле лична корист? Фино тоа, може и ќе го исполнат ветувањето, ама нема држава ако народот не го интересира општественото добро. Нема правна, функционална држава од општество опортунисти. Не оди едното со другото. Ако мислите само на себе, тогаш и не ни треба името, не ја залужуваме историјата, а идентитетот секако ни е променет. Сами одлучуваме, секој за себе. Секој сам ќе мора сам да ја плати цената на својот избор.

Тринаесети Ноември, денот на ослободување на Скопје од фашистите и денот кога Никола Груевски побегна од Македонија. Нема повеќе партизани на улиците по Скопје, а наскоро ќе го избришеме нивните одлуки и од уставот. Ќе се простиме и од Илинденци и секој еден Македонец од историјата богата со окупации и крвави војни. Ќе остане само бегството на „лидерот“ кој сакаше да биде запишан како најголемиот, но генерациите ќе го помнат како првиот премиер кој побегнал од татковината кога требало да се бори за неа.

Тринаесети Ноември денот на два разлини типови Македонци. Победници – партизани и поразени – груевисти/заевисти. Имаше и нешто друго, ама ете не ми текнува сега...

Автор: Пацифист

Доколку ви значи името, уставот, идентитетот, демократијата - „битка“ ќе има

Демократија или соборност е општествено уредување каде што врховната моќ му е дадена на народот и се извршува непосредно преку него или преку негови избрани претставници во услови на слободен изборен систем. Така вели дефиницијата, но реалноста е сосема поинаква.

Зборот демократија го слушаме секојдневно, бидејќи е единственото општествено уредување оправдано од светот и уредување кое го користат најбогатите и најмоќните држави на планетава. „Владеење на народот“, звучи убаво, но дали е така и што кога не е?

Еве уште една дефиниција: Референдумот претставува најзначајна и најраспространета институција на непосредната демократија во светот. Најзначајна!!! Што ако владата и собранието не го послушаат изјаснувањето на народот? Тоа не е предвидено во уставот, бидејќи уставотоврецот не помислил дека е можно на власт да дојде таква гарнитура која ќе оди против одлуката на својот народ, но и поради тоа што нема кој да превземе нешто против владата и собранието. Нема таква институција! Останува само народот! Да, може уставниот суд да ја бутне одлуката донесена од Собранието, но веќе е јасно дека и таа институција тргна против она што треба да го штити - уставот. Уставните судии повеќе од 2 години не се изјаснуваат за уставноста на СЈО и Пржинскиот договор, а дозволија сложено и тросмислено прашање да се појави на референдум. Нема институција во Македонија која си ја работи работата како што треба. Остана само народот, но без владеењето. Како да си го вратиме?

Можам сега да објаснувам на темава од историски апсект и примери од други државни, но тоа само ќе го развлече текстот, а поентата ќе биде иста. Секогаш и секаде, кога народот сакал да си го врати владеењето во своите раце излегувал на улица! Толку! Нема тука некои сложени дефининиции, социјални варијабли или друг пат. Јасно е се, освен можеби зошто нема народ на улица?

1. Народот е задоволен од Преспанскиот договор и менувањето на уставот и идентитетот на Македонците. Можеби и на народот потајно му пречат одлуките на АСНОМ во преамбулата на уставот, па сега сака место нив да стои „прогласот“. Можеби сите сакаме Рамковниот договор да стои рамен со АСНОМ, иако нема никаква врска со конституирање на Р.Македонија. Можеби и не ни пречи што нашата историја ќе почнува од СФРЈ и „одлуката“ на Тито „да ни даде држава“.

2. Народот е незадоволен, ама веќе не му е гајле. 27 години политичари (кои сами си ги гласавме) не доведоа до состојба на апатија и не направија себични. Сега само сопствената полза ни е важна, додека општественото добро и одговорноста за истото ги чувствуваме како терет.

3. Народот е сериозно незадоволен, но нема лидер кого би го следел. Над 5 века Турско ропство, безброј страдења на сите Македонци кои се дигнале против османлиите. Две страшни Балкански војни, две светски војни и комунизмот во СФРЈ го земаа данокот. Пишував пред неколку месеци дека Македонија денеска не може да роди нов Гоце Делчев, а дури и да се појави, нема да стигне далеку во хиреархијата на моќ во државава. Македонецот стана Македонче, а секој што барем малку ќе биде различен ќе биде обоен како националист, тврдокорен, заостанат.

Реалноста е дека над 600.000 граѓани гласаа за промена на името на Р. Македонија. Сериозна бројка, но ни од далеку доволна. Реалноста е дека пред тоа гласање владата ветуваше дека АСНОМ нема да се чепка од преамбулата, ама ете се шалеле. Дали бројката ќе беше дури и помала, ако Заев ги објавеше „нацрт амандманите“ за промена на уставот пред референдумот, можеме само да нагаѓаме, но сега тоа е неважно. Реалноста е дека референдумот падна, а вољата на мнозинството граѓани се гази. Реалноста е дека нема опозиција која ќе застане пред народот и ќе го сопре менувањето на македонскиот идентитет, туку имаме опозија што ќе ќарува политички поени за следните избори. Реалноста е дека сме оставени сами на себе, без лидер! Но, реалноста е дека владеењето на државата, иако одземено од нас, е само наше! Колку и да сме апатични, исплашени, потрошени, само еден помасовен, мирен протест, со барем 10.000-20.000 луѓе на улица, ќе ја смени играта во корен. Затоа не се откажувајте. Доколку ви значи името, уставот, идентитетот, демократијата... „битка“ ќе има, а се што вие треба да направите е да се појавите. Сега без Делчев, Сандански, без Карев и Гули, без големи лидери и славни војводи. Сами, но сплотени, бранејќи го своето, во име на нашата, но и на следните генерации.

„Никогаш Северна, секогаш Македонија“!!!

Автор: Пацифист

Популарно