Исповед на една Македонка: Бебето немаше срцева реакција, отидов манастир почувствував болка и се случи чудо

Имав преголема желба да останам бремена. Ми доцнеше 7 дена, зедов тест и беше позитивен. Закажав преглед кај д-р A. K., мојот матичен гинеколог во Кочани. Отидов на закажаниот преглед и најпрвин не покажуваше бременост, се договоривме за една недела пак да направиме преглед, бидејќи и да беше тестот позитивен, тоа беше рана бременост.

По една недела отидов (поточно во среда) кај докторката, ме прегледа и рече дека плодот не е добро оформен и дека нема срцева акција. Бев преплашена, не ќе можев да издржам уште еден прекин на бременоста. Докторката ме препрати кај уште еден доктор во Делчево заради поголема сигурност во дијагнозата, и тој доктор го потврди истото во однос на бебето. Му дадоа една недела шанса на плодот, а јас си дојдов, повеќе не знаев на кого да се обратам и во што да верувам.

Се молев на Бога дење и ноќе да биде сѐ во ред со моето бебе. Така седејќи дома, сѐ нешто ме тераше да отидам и да го посетам Лесновскиот Манастир.

Лесново – никогаш претходно немав отидено таму, отидов за првпат, си запалив свеќа, го замолив отецот да ми чита молитва за здравје покрај кивотот со моштите на светиот Гаврил Светогорец. За време на молитвата одеднаш почувствував силни болки во пределот на стомакот и солзи кои не запираат на моето лице, како некое чудо да влезе во мене.

Си отидов дома и наредниот ден почнав да чувствувам гадење и лошење, како што е нормално во раната бременост. На наредниот преглед кога докоторката ме прегледа, беше изненадена и многу зачудена, бидејќи плодот беше целосно оформен и со нормална срцева акција (да напомнам дека плодот на првиот преглед беше во 6-та недела без срцева акција, а после една недела плодот пак покажуваше дека е во 6-та недела со срцева акција и оформен, како таа недела воопшто и да не постоела). Докторката ме праша што се случило со мене, па тогаш ѝ раскажав за посетата на Лесновскиот манастир и за сѐ што таму се случи. Таа потврди дека е ова вистинско Божјо чудо и дека тоа бебе оживеало таму во манастирот.

Божјо чудо, за кое само Он го може тоа, бидејќи како Господ Бог – никој не е. Никој не може да ни помогне и да ни даде колку што може Он.

Сега сум веќе во седмиот месец од бременоста и сум многу радосна што со бебето е сѐ во ред и нормално расне и се развива. Чудото го споделив и го кажав на монасите во Лесновскиот манастир, кои ме поттикнаа да го запишам и споделам за утеха и поткрепа на многу идни мајки.

Ти благодарам, Господи, што секогаш си со мене и со моето семејство. Амин.

Текстот е превземен од фејбук статус на Ирена Милчева.

Што треба да направите на овој голем празник?

Македонската традиција за Прочка е богата и разновидна. Секаде се одбележува овој празник меѓу македонскиот народ. Прочка, всушност, може да се нарече и наш празник, празник на македонскиот народ затоа што овој народ најмногу проштевал и проштева. Ние сме со духот на Прочка, со дух на проштевање. Кому сè не сме му простиле и што сè сме претрпеле и пак сме простиле.

Така сме правеле низ вековите, а така правиме и денес. Тоа е нашата евангелска определба. Таква е нашата душа. Таков е нашиот дух. Такво е нашето трпение и љубовта кон сите. Ваквиот христијански однос е вграден во нас, низ нашата вера и традиција. Така е воспитуван и така се воспитува македонскиот човек, усовршувајќи се во доброто.

На Прочка, според традицијата, помладиот бара прошка од постариот. Синот приоѓа кај таткото, братот кај брата си, ќерка кај мајка си, снаа кај свекрва, сестра кај сестра си и секој секому му вели: „Прости ми“, а тој одговара: „Простено да ти е од мене и од Бога“. Така прави секој кон секого, и машко и женско, помладиот кон постариот, но и постариот кон помладиот.

Таа глетка е многу мила. Полнота на љубов и радост. Колку е благопријатно тоа чувство на проштевање и прегратка. Тоа ја облагородува душата и го поттикнува добродетелството. Тоа е рајска сцена и блажена состојба од душевната радост.

Проштевањето е духовно миење. Тоа е очистување на душата, односно, очистување на две души одеднаш. Се ослободува и оној што пришол кон другиот и оној што простил. Првиот, за да му пријде нему, веќе му простил и му приоѓа со љубов и покајание, а тој се топи од силата и топлината на љубовта и му ја дава сета своја љубов и прошка. Двајцата се духовно радосни и весели. Бог се радува и ги благословува да останат во взаемната љубов и радост, правејќи си добро едни на други, со збор, помисла и дело.

За Прочка се прави заедничка вечера во семејството на која се запокладува со сирење и јајца. Вечерата завршува со амкање јајца за децата, што претставува детска радост и добро расположение. А вистинската смисла на сето тоа е дека пред постот, на последното јадење, запостуваме и ја затвораме устата со бело јајце и потоа, на Велигден ја отвораме и замрсуваме со црвено јајце. Мрсењето завршува во Белата недела, со бело јајце и пак започнува со јајце, но црвено – велигденско, на Велигден.

Сите тие обичаи се добра семејна радост. Тоа го прави семејниот амбиент топол и мил. Другите, пак, забави по повод Прочка, кои претставуваат јавен настап и посебни претстави (маски и карневали), немаат црковна или верска порака. Тие содржат повеќе хумор и смеа кои се овосветски и земни, материјални димензии на човечкото празнување или испразнување.

Тие го празнат човечкиот дух, а не го полнат. Тоа се пагански остатоци од претхристијанското време, со некои нови примеси за забава. Убаво е и тоа и добра е таа традиција, ама не такваа каква што е, туку, ако претставува парада и промоција на нашата кутура, музика, уметност и вера.

Таа да биде јавен настап на улиците и плоштадите, со претставување на делата полни со мотиви од нашата вера и култура. Да се види тој израз во нашата преубава македонска носија, во уметничките ракотворби, во постигнатите дела, во преубавата песна и во нашето оро со народната инструменталност. Да биде тоа претстава на градската музика и облека, платформа за убавите костими и тоалети, подиум со делата на македонскиот гениј и сето исполнето со богатството на убавината.

Таквата полнота на амбиентот ја облагородува душата и го полни духот со убавина и со добрина. Ете, тоа ни треба и тоа е манифестација на Прочка. Тоа е што го издигнува човекот повисоко, а не што го валка и што го урива надолу. Тоа треба да претставуваат тие излегувања на Прочка пред очите на луѓето и пред очите на Бога.

Утредента, првиот ден по Прочка е чист понеделник кога постот веќе започнал. Тоа е првиот ден од големиот Велигденски пост. Чист понеделник е така именуван затоа што започнува нешето очистување со постот – духовно и телесно.

ФОТО: Станот изгоре а иконите останаа недопрени од пожарот

Од пожарот станот е уништен, а на пелосаниот ѕид недопрени останаа иконите на Јован Крстител, Исус Христос, Богородица и други…

Изгореа гредите, плафонот се сруши, изгорел целиот намештај како и целата покуќнина. Остана само пепел и прашина на сите страни, а недопрени од пожарот останаа само иконите на ѕидот.

Кога се вративме во станот, све беше во пепел, све оклу нас беше црно, све изгорело освен иконите кои што останаа недопрени од пожарот. Како да немало воопшто и пожар во станот. Застанавме пред иконите се крстивме и еднинствено знаевме дека Бог не не напуштил и дека има надеш за нас, раскаажал Душан Савиќ (59) од Сребреница.

Конечно разрешено: Грев или христијански чин?

Додека едни сметаат како механичко дејство кое нема никаква поврзаност со религијата или со Бог, други овој чин го сметаат како израз на почит спрема светоста и религијата.

Прашањето кое се наметнува е дали ова нешто е минливо, феномен прифатен од мнозинството или христијански чин?

„Мислам дека овој чин е тотално христијански. Оној кој ќе осети потреба на тој начин, дури и за момент да се приближи до Бог, не прави ништо лошо. Крстот има две „линии“. Хоризонталната и вертикалната ја претставуваат и симболизираат љубовта спрема Бога“, изјави свештеникот Ѓурѓевиќ.

Од друга страна, социологот Ратко Божовиќ смета дека ова дело е вид на невербална комуникација, навика и механичка реакција.

„Мислам дека тоа е форма на навика или механичка реакција. Младите порано тоа не го правеле, а сега ги гледаме масовно како се крстат на јавни места. Тоа сигурно го имаат научено од постарите. Сепак, сфаќам дека кај поединци, сево ова е од психичката состојба. На овој начин се манифестира многу љубов кон Бог. Тоа е некаква емпатија, сензуалност, емоција …“, објаснува социологот.

Популарно