Коментаторот на Арена најави крај на кариерата?!

Репортажа на „Телеграф„ со коментаторите Сретен Рашковиќ и Стеван Стевановиќ:

Коментаторите на Арена: Наместо во Белград завршивме како херои во Скопје

– Дами и господа, по втор пат во својата историја, Вардар е шампион на Европа, иако тоа никој не го очекуваше! Овој тим го заслужи овој  неверојатен успех за оваа генерација што се простува од големата сцена, но која мора да продолжи да живее! Таквиот карактер, енергија и знаење е само Вардар “, рекоа Сретен и Стеван, не знаејќи дека ќе ги разбудат таму каде што никогаш не сонувале да бидат.

Кога пристигнавме во Келн во четвртокот, моите долгогодишни пријатели Сретен Рашковиќ и Стеван Стевановиќ, ракометни коментатори на Арената, стоеја пред мене. Кога ги сретнав пет дена подоцна во Белград, не знаев дали се Рашковски и Стевановски или ги задржаа нивните презимиња.

Некои приказни ве удираат сред срце и не можете да останете имуни на она што се случува. Тоа е токму она што се случи со овие момци, кои живеат и дишат ракомет .

Во германскиот град ги тргнавме сите тројца водени од ракометот: работиме, известуваме, коментираме и пред се – ние се бориме за нашите играчи од цело срце.

Првиот ден се се’ изгледаше сосема нормално. Дружење со играчите, интервјуа, шпекулации за тоа кој ќе се искачи на тронот оваа година.

Следниот ден, по првата полуфинална игра во која се сретнаа Веспер и Вива Кјеле, Стеван ми вели да не го прашувам ништо, бидејќи останал без глас.

Еден час подоцна, тој се врати на своето место и со многу емоции го коментираше Вардар-Барселона. И тоа тркало на судбината (некои би рекле и среќа) почнува да се врти.

За оваа коментаторска вцојка се зборуваше во текот на целата сезона. Срцата на Македонците ги освоија толку многу пати што дури и не може да се брои. Но, срцата на Македонците во сабота вечерта, беа освоени до крајот на нивниот живот. Се вели дека нема навивачи на Вардар кои не ги слушале Сретен и Стеван таа вечер поради врескањето (простете го изразот, но тоа е тоа) за секој постигнат гол на црвено-црните.

И потоа, по тој натпревар, Стеван го прочита статусот што се појави на Фесбус, кој ќе предизвика лавина коментари.

– Српските коментатори заслужуваат медал, стан во Скопје, живот и право на глас во Македонија – напиша еден навивач.

Шегите во нивната сметка траеја само неколку минути, додека не стигна друга порака. Па, трета. Четврта. Па, одеднаш,  сто барања за пријателство …!

Се сеќавам дека ги гледав и велев: “Луѓето се луди по вас”.

Сè уште беше нереално, дури и се шегувавме да отпатуваме во Скопје, ако Вардар ја освои шампионската лига. Само што ден подоцна, тоа повеќе не беше шега.

Во исто време како и најдобрите европски играчи, како претставници на една мала нација, кои ја прославуваа Лигата на шампионите, почна живототнаата бајка на Стеван и Сретен. Оваа титула на Вардар беше нивниот стаклен чевел, меч во каменот, што нив, и само нив ги вивна во невидени височини.

Утредента, наместо да се вратат дома во Белград (како што беше планирано), тие беа на чартер-летот со играчите на Вардар. И тој ден, наместо во нивната матична компанија, Арена, да го коментираат добредојдето на европски шампиони (како што е планирано) – тие се лично се најдоа на иста сцена со играчите, заедно со играчите се поклонија, и двајцата го кренаа пехарот, а нивното име го скандираа повеќе од 100.000 Македонци.

Почнаа понудите. Македонците им нудеа хотели, куќи, апартмани. Се разбира, и државјанство.

– Во тој моментот беше малку непријатно. Стеван имаше сцена во која на фудбалски навивач му објаснува дека играчите се херои. Ние само си ја вршевме својата работа, но ним изгледа им се допадна тоа што бевме искрени. Тие  сметаат дека ние како коментатори немаме причина да го воздигнуваме Вардар бидејќи е од соседната земја, иако Арена има политика која клубовите од регионот се смета за свои – вели Сретен по враќањето во Белград.

– Сè уште не добив викендичка во Охрид, па останав Стевановиќ, не го сменив презимето во Стевановски – додава Стеван со насмевка и се сеќава на она што го поминал во Скопје.

Тој вели дека луѓето барале автограми, се фотографирале со нив, а на Фејсбук има над 1.000 нови барања за пријателство. За бројот на добиени пораки не кажува.

Сепак, тој истакнува дека вистинските херои се играчи, а не тие двајцата.

– Ги оставија двете раце и нозе на земја. Некои игра со скршени нозе, со напукнати ребра, со ‘рскавицата во колената, кои беа од клучно значење, повреда на рамото … кога таквите играчи пристигнуваат на терен и да го покажат тој  вид на знаење на ракометот вид таква срдечност и враќање на -7 против Барселона во победа и влез во финалето, тогаш не можете да го зачувате гласот. Молчев на крајот од натпреварот. Бев на границата да заплакам, а можеби и плачев.  Ме понесоа емоциите и сум среќен што сè заврши како бајка. По сето ова, можам да ја завршам кариерата”, вели Стеван.

Јошко со остри критики кон одбојкарите

Поразот на македонските одбојкари и во второто коло од Европското првенство не наиде на добра реакција кај селекторот со најдолг стаж во историјата на нашата репрезентација, Joшко Миленковски.

Тој имаше улога на стручен аналитичар во студиото на Македонската радио телевизија, давајќи оцена за случувањата на натпреварот. Веднаш откако го заокруживме поразот од 0-3, рече дека ова е големо разочарување.

„Не вреди ни да се коментира овој натпревар, беше големо разочарување од секој аспект. Прво како мотивација, како желба за играње...имавме голема немоќ, два сета губиме со голема разлика. Направивме само еден директен поен во три сета, а противникот осум, на пример, нападот нашиот 40 посто, нивниот 50 посто, тие имаат седум болка, ние три блока, нивниот коректор 60 отсто во напад, нашиот 35 итн. Тоа се тие показател, не ни вреди да ги дискутираме“, помина Миленковски низ статистичките показатели.

Потоа продолжи да додава тежина на поразот, затоа што е од репрезентација, која нема да дотурка далеку на првенството, според него.

„Значи тотално сме надиграни, но не од еден квалитетен противник, Турција нема тим за високи дострели. Тие имаат одредени подмладувања во составот, најдобриот среден блокер и техничар преседоа на клупата, значи тие имаа уште резерви, но дури и покрај тоа не верувам дека се екипа која ќе може да се замеша во втора фаза. Ќе видиме дали ќе ги мине и Финска и Белорусија. Значи сега доагаме до прашањето, дали вчера Финска не беше многу квалитетна, па ние можевме да ги добиеме или денеска Турција беше пресилна за нас или, пак, ова ја отсликува на нашата одбојка. Пласманот на ЕП од аспект на пласман на едно првенство да, треба да бидеме задоволни. Арно ама на ова ЕП  се 24 репрезентации тоа е пола Европа, тука се и средните репрезентации, ги нема само некои си Гибралтар, Кипар.... Значи не е и некој успех да се пласираш на ЕП. Ама ајде да речеме дека тоа е некаков успех, а се најавуваше дека ќе одиме до вториот круг, значи имаме одредени проблеми“, продолжи Миленковски.

На крај се задржа на изјавите на одбојкарите уште пред да заминат за Љубљана. Според него е недозволиво да се најавува пласман во осминафиналето, а потоа да се губи лесно на овој начин.

„Ако играчите се задоволни од ова што го прикажуваат таму, тогаш јас немам причина критички да бидам настроен, зашто не знам кои им се целите и задачите кои ги поставиле. Меутоа од нивните изјави, имаше најава за да одиме во втората фаза, зашто сме биле подобри од Финска, од Белорусија.... Ама излезе дека не е така, овој третиов сет со Турција, можеби е и вистински показател. Едноставно нè надиграа, ете рече селекторот падна моралот, ќе анализираат што се случи. Јас разбирам дека нашиот квалитет е лимитиран и потешко е да направиме некоја победа, но затоа мора изјавите да бидат пореални, за да сфати јавноста дека самиот пласман на ЕП е успех. А ако ние најавуваме шанси за висок пласман, а тука се покажуваме поинаку, тука е малку нереална ситуацијата. Тешко се игра, сите репрезентации овде ќе бидат многу посериозни од она што досега имавме можност да го гледаме во Европската Б-лига и слично“, се изјасни Миленковски.

Тој беше селектор на Македонија во периодот од 1997 до 2008 година, а забележителни успеси имаше и како тренер на Работнички Фершпед, од 1994 до 2007 година. Сепак, со Македонија не успеа да се најде на едно големо првенство. Најголемите успеси ги постигна во екипата на Мили Пјанго во Турција.

Мертенс постигна два гола ама цел Неапол пишува за – Елиф Елмас

Eлиф Елмас пред два месеци за сума од 16 милиони евра се пресели од Фенербахче во Наполи.

Уште на стартот медиумите во Неапол имаа големи очекувања од македонскиот бисер кој важи за еден од најпреспективните играчи во најсилните првенства. Елмас вчера за прв пат беше стартер во Серија А во натпреварот против Сампдорија.

Наполи тој натпревар го доби со 2:0, двата гола ги постигна Белгиецот Дрис Мертенс. Елмас не се запиша во листата на стрелци и не асистираше, но и покрај тоа во Неапол за неговиот настап се пишува со воодушевувањe.

Едни од најпознатите италијански имиња после вчерашниот настап на големо го фалеа Елмас.

„Дрис Мертенс постигна два гола, но навивачите веќе се навикнати на такво нешто од Белгиецот, па затоа сцената ја украде момчето кое за 20 дена ќе наполни 20 години. Елмас е роден 24-ти септември 1999 година, но воопшто не изгледа така на теренот. За него тоа беше прв старт во Серија А пред домашната публика, меѓутоа кај него не можеше да се забележи некаков притисок или страв. Може да игра на сите позиции во средината, во репрезентацијата го користат и како напаѓач. Тој е играч каков што посакува секој тренер“, пишува новинарот од Неапол, Виторио Пероне.

Енрико Вариале кој работи во државната телевија „РАИ“ во извештајот за натпреварот кратко го прокоментира и настапот на Елмас.

„Сигурна победа на Наполи кај Сампдорија. Мертенс постигна два гола и обезбеди триумф, но тој не беше најдобар на теренот. Тој епитет од мене оди за Елиф Елмас. Има 20 години и фантастични предисопозиции“, стои во делот за Вариаеле за Елмас.

Пофалби за Елмас стигнаа и од новинарот кој важи за експерт на трансфер пазарот Алфредо Педула. За Педула Елмас не е обично засилување за Наполи.

„Тој не е обично засилување има се зада биде големо засилување. Елмас го освојува Неапол уште сега, а има само 20 години. Анчелоти знаеше каков играч е и затоа притискаше клубот да му го доведе. Големо браво и за него и за Елмас. Наполи има модерен фудбалер кој може се на средината од теренот“, пишува Педула.

ФОТО: Тимот на „златните момци“ од 2010 година

Пред девет години беа најавени како големи таленти на кои им се предвидуваше блескава кариера. Некои навистина и се пробија, но некои ги снема од фудбалската карта.

Во 2010 година беше направен тим од единаесетмина таленти, по еден на секоја позиција, од кои се очекуваше во наредните години да станат едни од најдобрите играчи на светот. Еве каде се сега и што постигнаа изминативе девет години.

Давид де Хеа (Шпанија)

Токму летото 2010 сѐ уште како тинејџер премина во Манчестер Јунајтед каде ден денес е број еден. Ја освои Премиер лигата во 2012/13, еднаш ФА купот, Лига купот, Суперкупот, како и Лига Европа во 2016/17. Се зацементира и како голман број еден на шпанската репрезентација откако претходно триумфираше на У21 ЕУРО во 2011 и 2013. Денес е најскап голман во светот.

Мамаду Сахо (Франција)

Откако со ПСЖ ја освои Лиг 1 во 2012/13 замина во Ливерпул каде во трите сезони не ги оправда очекувањата за на крај да заврши во Кристал Палас. Го изгуби местото и во репрезентацијата на Франција, не го земаа на ниту едно ЕУРО, а на Светско замина само во 2014 во Бразил.

Матео Мусакио (Аргентина)

Уште непробиен во Ривер Плејт беше скаутиран и донесен во Европа од Виљареал. Стана и репрезентативец, но таа авантура му траеше кратко бидејќи заглави во Виљареал цели осум сезони пред да дојде во грогираниот Милан каде одлично се вклопи во сивилото. Капак беше повикот да игра за Албанија кој го одби, а имаше право бидејќи има потекло по таткова страна.

Жоел Матип (Камерун)

Камерунскиот Германец импресионираше во одбраната на Шалке па направи трансфер во Ливерпул во 2016. Честите повреди не му дозволија да се истакне во Англија, на пример лани воопшто не играше во Лигата на шампиони кога Ливерпул стана шампион.

Јан М'Вила (Франција)

Блескаше во дефанзивната средина на Рен по што го направи погрешниот чекор, во 2013 замина да игра за руски Рубин. Му заврши и репрезентативната кариера, а во тимот од Казањ за шест сезони одигра само 80 натпревари, а две ги мина по позајмици. Сега е во Сент-Етјен.

Тони Крос (Германија)

Крос е еден од ретките кои успеаја. После третата бундеслигашка титула во 2014 со Баерн замина во Реал Мадрид каде стана еден од најдобрите. Три титули во Лигата на шампиони, една Ла Лига, еден шпански суперкуп, два суперкупа на УЕФА и четири светски клупски првенства. Со Германија стана светски шампион во 2014.

Миралем Пjаниќ (Босна и Херцеговина)

Како бегалец од југословенската војна кариерата ја почна во Луксембург каде брзо беше откриен неговиот талент па преку Мец заврши во Лион. Во 2011 го ќари Рома, стана еден од најдобрите играчи на „чизмата“ па од 2016 е во Јувентус. Трипати ја освои Серија А со Јуве, двапати купот и еднаш суперкупот, а Босна ја одведе на Мундијалот во Бразил 2014.

Адем Љајиќ (Србија)

Бисерот од Нови Пазар во 2010 дојде во Фиорентина од Партизан. Набрзо ги освои срцата на љубителите на калчото па по три години замина во Рома. Во 2015 беше позјамен во Интер кога почна и падот на неговата кариера. Следуваа три години во Торино, а сега е веќе втора во Бешикташ.

Матија Дестро (Италија)

Како талентиран голгетер излезе од младинската школа на Интер кој никогаш не му даде шанса во првиот тим. Во 2010 го прати во Џеноа како дел од трансферот на Андреа Ранокија, потоа беше во Сиена, а блесна во Рома кога стана и репрезентативец. „Волчицата“ сепак се откажа од него, прво праќајќи го на позајмица во Милан, а потоа следуваше и трансфер во Болоња каде е и сега.

Едуардо Салвио (Аргентина)

Крилото на Ланус во 2010 дојде во Атлетико како голема надеж. Не се снајде па беше пратен во Бенфика каде се пронајде себеси пред годинава да се врати во родната земја, во Бока Жуниорс.

Популарно