Милан Станковиќ: Мојот татко уби човек па умре во затвор!

Таткото на Милан Станковиќ, Горан Станковиќ, служел повеќегодишна затворска казна. По пет години робија тој починал под неразјаснети околности.

Милан на почетокот од кариерата говореше за овој болен период од неговиот живот и изјави дека се сомнева дека неговиот татко навистина загинал во затвор.

„Имав само пет месеци кога мојот татко отиде во затвор. Затоа и не се сеќавам на него, но низ глава ми минуваат слики од посетите во затворот. Никогаш не сум имал чувство дека имам татко, туку некој чичко кој повремено сум го гледал.

Мојот татко поради долг убил некој човек со кого работел во пекара. По пет години во затворот ни соопштија дека паднал од скеле и загинал, но не верувам во тоа. Мислам дека се работи за крвна одмазда.

Не знам каков би бил да растев со татко, но секогаш се чувствував инфериорно. Кога во друштво ќе кажев дека немам татко предизвикував сожалување, како јас да сум виновен што тоа е така. Најтешко ми паѓаа писмата кои ги праќаше од затворот. Еднаш случајно ги најдов и бев целосно изгубен. Знаев дека не можев да го вратам. Почувствував колку секое писмо му е поинакво, во некои препознавав очај, а понекогаш оптимизам.

Мајка ми и покрај се ме издржуваше и се бореше за мене и сестра ми. Работеше во трафика, пеглаше, чистеше по куќи. Често позајмуваше пари, изјави Станковиќ пред 10 години за медиумите.“

Дозволил девојка му да спие со другимажи, но сега....

„До неодамна имав  убава и цврста врска од три години. Реков „до неодамна“ затоа што мојата девојка се заинтересира за полигамија - а мене тоа не ми се допаѓа“, - вака го започнува своето писмо еден збунет, но искрен маж.

Свесен во што се впуштил, сега сака да се извлече од се, но не знае како. Затоа решил да побара стручна помош.

„После секс со некој друг, мојата девојка станува многу љубезна со мене, но често и возбудена. Се гледа дека убаво се чувствува. Но, понекогаш ни е многу тешко да оствариме однос - поточно мене. Би сакал повторно да „договориме“ моногамија, но не знам како да почнам“, - прашува овој човек, кој сака да биде се како претходно.

„Се сомневам дека повторно договарање на моногамија е полесниот начин да се извлечепш од ова. Но, многу е важно да го кажеш своето мислење. Ако си сфатил дека полигамијата не е за тебе, тогаш и таа мора да го знае тоа.Со самото тоа што си прифатил еден таков договор значи дека си љубопитен и ги слушаш желбите на својот партнер. Затоа сега би било паметно да и кажеш за што се работи. И понатаму сум возбуден и љубопитен за таа идеја, но моментално не сум спремен да учествувам. Иако сакам и понатаму да истражувам, моментално сум за некоја едноставна варијанта, помалку ексклузивна. Дали можеш, те молам, да се обидеш да ме сфатиш“, - со овие зборови би требало да и се обратиш.

„Исто така, би било добро да ја разбереш нејзината желба за полигамија и што точно значи тоа за неа. Дознај дали тоа може да биде причина поради која би те оставила. И, никогаш не заборавај дека имаш опција да ја оставиш.“ - добил одговор.

Дали вие се согласувате? Дали некогаш би прифатиле полигамна врска?

Исповед на млада Србинка која го посетила Острошкиот манастир

Моќта на Острошкиот манастир е позната на сите праволсавни верници ширум баланот. Оваа исповед на млада белграѓанка, само ја потврдува чудотворната моќ.

Имав чуство дека цел свет ми се руши. Се гушев во проблмеи, но никој не бшее тука да ми погмоне. Бев несреќна и незадоволна. Секогаш бев нервозна. 

Животот ми се промени кога одлучив да го посетам Острошкиот манастир, ја започнува својата приказна М.Б (27) од Белград.

Се ми беше преку глава! На работа беше ужасно, а ни дома не беше нешто сјајно. Поради секојдневна нервоза си го уништив своето здравје. Сакав да се остварам во улога на мајка и да имам деца со момчето со кое живеев три години, но кога му кажав, се промени.

Отворено ми кажа дека не сака деца, дека тоа е губење на време. Често се каравме околу тоа.Секој ден ме пречекуваше нервозен. Родителите често ме прашуваа дали има нешто ново, со надеж дека ќе им кажам дека наскоро ќе станат баба и дедо. Се сеќавам на тој 20ти август, имав ужасен ден. Шефот на работа ми викаше пред сите бидејќи направив грешка која не смеев да си ја дозволам. Додека се враќав од работа плачев во колата. 

Не сакав да се вратам дома, сакам да побегнам од се. Седнав во автомобилот и тргнав кон манастирот СВ „Василиј Острошки“. Рано изутрина стигнав во Никшиќ. Со оглед  на тоа што првпат доаѓам на свето место не знаев што ме чека. 

Ја оставив колата пред манастирот и трачајќи тргнав кон ова свето место. Луѓето ме гледаа чудно. Монахињата која во тој момент излегуваше од малиот пролаз застана до мене и ме фати за рака.

Плачи, немој да се срамиш. Сега ќе влезес внатре и сите проблеми ќе исчезнат, јас ти гарантирам. Замоли го свештеникот да ти прочита молитва и се ќе биде во ред, прешепоти монахињата.

Пред малата просторија каде што се наоѓаат моштите на Св. Василиј Острошки стоеше еден монах кој ги пушташе луѓето внатре. 

Кога влегов внатре почуствував некоја силна болка, немоќ. Свештеникот им покажа на луѓето да не влегуваат внатре. Не можев да зборувам. Паднав на колена и се фатив за стомак. Имав неподносливи болки. Свештеникот почна да чита молитва, а јас врескав на целиот глас. 

Сега ќе биде подобор, ми рече. Не можев да станам. Монахот кој беше надвор влезе и ми помогна. Ме однесе во една просторија и ми помогна да седнам. Почнав да плачам, а во исто време и неконторлирано да се смеам.

Останав во манастариот две недели. Секоја вечер спиев под отворено небо. Кога се враќав назад во Белград, се чуствував многу подобро. Првпат во животот знаев дека се ќе биде добро.

Ја раскинав врската со своето момче и го сменив работното место. Се тргна на подобро, секоја вечер го сонував Св „Василиј Острошки“, па секое утро се будев со насмевка на лицето. Сега имам маж и син Василиј кој ми го промени животот.

Популарно