Ќе се формира СЈО во САД – Американците ни ја „крадат“ Јанева?

Последната од трите дебати меѓу кандидатите за претседател на САД, Доналд Трамп и Хилари Клинтон, се случи утрово во 3 часот по полноќ по Македонско време. Америка ги виде репрезентите на Републиканците и Демократите и уште еднаш и се слоши.

zaev-grujo5-620x330

Изборите преку барата се закажани за 8ми Ноември, месец и некој ден пред нашите, но кај нас кампањата сеуште официјално не е започната, иако трае повеќе од две години. Во Македонија најверојатно ќе нема дебата или како што ние милуваме да речеме, дуел, но сличностите меѓу двете кампањи се и премногу големи за да ги игнорирам.

Во САД едниот кандидат е на позиција доооолго време, а другиот важи за успешен бизнисмен. Начинот на кој бизнисменот се стекнал со имотот и успех се постојано доведувани во прашање од политичарот, кој пак има проблем со прислушкувани, простете - украдени мејлови. За Хилари веќе има неколку обвиненија и реално самата нејзина кандидатура за претседател е преседант, но и покрај тоа води според анкетите. Нејзиното водство е пак во огромна мера заслуга на Трамп. Човекот не знае што зборува во 50% од времето, а во другите 50% лаже. Најмалку 20 пати во изборната кампања даде контрадикторни изјави на изјавите што ги дал претходниот ден или на претходната дебата. Ве потсетува на некого? Во моментите кога не лаже, или барем кога нема докази за тоа, тој е толку контраверзен, што дел од Американците е плашат од него. Бизнисменот искочи со идеја за „Ѕид кон Мексико“, протерување на имигранти од САД, вети сериозно бомбардирање на Сирија и користење на нафтата.... двојазичност, јадење луѓе по улица... последниве две можеби и не беа од кампањата во САД. И додека тој секојдневно ги повторува идеите и ја засилува љубовта на неговите подржувачи, остатокот од гласачкоо тело го губи интересот. Фатен во небрано типов мртов ладен утрово пред цела Амерка реши да каже дека е можно да не ги признае резултатите од изборите, бидејќи можен е фалсификат, потпомогнат од медиумите кои постојано лажеле и заземале страна, т.е. биле небалансирани! Мислам дека во тој момент ми се деси дежаву. Очекував уште да сврти на струмички акцент. Но, најјакото следеше. Веднаш по завршувањето на дебатата, новинарка која дуелот го гледала заедно со шефицата на кампањата на Трамп, се јави со изјава од неа. Женава, иако очигледно затечена од одговорот на Доналд кој бил спротивен од договореното во неговата подготовка за дебатата и во спротивност со нејзината вчерашна и неколку негови претходни изјави, се обиде да го извади!!! Па зборуваше како тоа Трамп имал одлична дебата и како тоа ќе ги признаел резулатите бидејќи секако ќе победи! Оххх туго. И тогаш следи врвот на се. Во главното студио имате десетина стручњаци, кои треба да дадат проценка кој победил на дебатата, пред да излезат резултатите од анкетите. И види чудо, како да гледале различна дебата. Едни тврдат дека Трамп избришал под со Хилари, други дека сенаторката му одржала лекција на бизнисменот. Едните запрепастени од тоа како Трамп со изјавата за непризнавање на изборните резултати ја прешкршувал демократијата во САД и ги потценувал институциите, а контрашиве вадат бројки за 4 милиони мртви на избиричакиот список и речиси милион гласачи кои не можат да извадат легитимација за гласање заради сложените процедури и мрзливата администрација! Ма не е можно! Зарем и таму проблеми со избирачки список и медиуми?

Во самата дебата бизнисменот изјави и дека не им верува на разознавачките служби на САД и запраша што не е во ред со ФБИ и зошто не си ја вршат работата. Веќе неколку пати во кампањата зборуваше и против американското судство, па во секој момент очекував да спомне СЈО. Си помислив да му испратиме искусна „специјална“, ама не се случи. Политичаркава од друга страна постојно се фалеше како ќе среди ова, она, ма економија, надворешна политика, жени, школи, СЕ! Само на едно прашање немаше одговор. Зошто до сега не средила? Го обвини бизнисменот дека во кампањата му помага и Путин (надворешни служби) со тоа што ја шпиунира Америка и дека за тоа постојат докази. На тоа бизнисменот одговори дека има снимка од неа како организирала крвави демонстрации во Куманово,... грешка - Чикаго!

На крајот истиот впечаток. Политичарот ги има сите услови за пораз. Таа беше поразена, но другата страна го донесе бизнисменот и тој со својот капацитет, лаги, глупости... и даде шанса. На 8ми Ноември во САД, неутралниот гласач, ако избере да гласа, нема да гласа ЗА, туку против. Истото ќе се случи месец и неколку дена подоцна во Македонија. Неутралните, оние кои го решаваат победникот на секои избори, ќе гласаат за она што им се гледа како помало зло. Додека четворицата кандидати се удираат во гради дека тие и само тие се спасители на својата татковина, а другиот е тежок предавник, кој ќе предизвика уште една рецесија, ќе влезе во нуклеарна војна...ќе ја изолира државата, ќе смени име и идентитет.... народот (барем неутралниот) гледа со неверување и се прашува како стигнавме до овде? 23% од американската младина повеќе би сакала САД да бидат погодени од метеор, отколку да имаат претседател од овие двајца, додека во Македонија на секоја анкета над 30% од населението својот глас не го дава никому.

Од секогаш сум мислел дека политичарите се огледало на народот, односно мерило за општествената свест. По дебатава вечерва и се она во последниве две години.... па, можеби метеор и не е така лоша идеја. 25 години се стремиме да станеме ЗАПАД, дел од множеството, ветената земја.... Доаѓаат не подучуваат, советуваат, наредуваат... звучат паметно, искусно, а всушност и нив ги интересира само власт. Само фотеља! Ако не ја добијат? Нема да ги признаат изборите. Мислам СЈО му е мајката!

Автор: Пацифист

ЛАГА Е: Заев не преговара за промена на името на Македонија

Иако, мислам дека се е кажано, со опасност дека ќе напишам нешто за што веќе сум пишувал јас, или било напишано од некој друг, сепак и оваа недела решив да пишувам за преговорите со Грција за менување на нашето име.

Циркузот со промената на името продолжува. Секој ден доаѓа по некоја изјава на играчите од трите страни. Грчката не ги менува позициите. Меѓународната која не тапка по рамо. И (би рекол нашата, ама не  ја чувствувам за своја) онаа на Владата на Р. Македонија, во која на чело е Зоран Заев. Премиерот од кој, без да гласам за него, се срамам. Јасно ми е дека околу него е изграден мит и има клан на верни следбеници, кои наликуваат на секташи, но овој текст секако не е за нив. Тие нека си го читаат Геровски и нека се ложат на молитвите кон „другар Заев“. Јас ќе пишувам за оние на кои верноста кон државата им е поважна и посилна од верноста кон партијата или „сектата“.

Ликов од Струмица, кој пред не полна година ни стана премиер, освен што секој ден ни кажува дека нема што да ни каже за преговорите со Грција, од време на време знае да истресе по некоја глупост, која во следните неколку дена неговиот ПР тим треба да ја измазни. Но, ако се вратиме на неговите слични изјави од времето кога беше само претседател на СДСМ и градоначалник на Струмица и кога тргна кон ветеното од „бог“ премиерско место, ќе сфатиме дека тоа воопшто и не се глупости. Заев уште пред 5 годиини изјави дека треба да ја свиткаме кичмата и ете ни се случува. Рече дека ќе бркаат од работа и чистачки за да вработат свои луѓе и ете се случува. Вети двојазичност и ете. Рече дека и во Струмица ќе се зборува Албански. Рече дека ќе не смири со соседите, ок не ја кажа цената, ама ете и тоа се случи. Пред не полн месец рече дека „НИЕ“ немаме црвени линии во спорот со Грција за нашето име, за пред некој ден да каже дека „НИЕ“ прифаќаме име со географска одредница. Кои се „НИЕ“ не кажа, но запомнете тој е премиер на Р. Македонија. Пред неколку дена во Турција кажа дека за „НАС“ е прифатливо име кое е профатливо за НАТО и ЕУ. Ако сето ова се собере, Заев јасно кажа, дека тој и неговата влада што ја преставуваат Македонија во преговорите воопшто НЕ ПРЕГОВАРААТ. Во преговорите со Грција има две страни, но Македонија не е на масата. Слично како и во Букурешт пред стотина години, така и овој пат, за нашата историја, сегашност и иднина преговараат други. Да беше поинаку, Заев ќе мораше да има црвени линии. Ќе мораше да има барања и подршка од народот во сопствената држава но, тоа не е така. На преговарачаката маса, од едната страна седат преставници на Грција, а од другата страна преставници за меѓународната заедница. Токму затоа „за НАС е прифатливо име кое е прифатливо за ЕУ и НАТО“. „НАС“ секако не е народот во Македонија, туку Заев и другарчињата кои токму меѓународната заедница ги донесе на власт во Македонија. Предупредував јас, предупредуваа и други, дека ако добиеме власт која е донесена на чело на државата од меѓународен фактор, таа (власт) ќе ги застапува интересите токму на меѓународната. Овие интереси можеби во дел ќе се поклопат со интересите на дел од народот, но тоа е само случајност и нема никаква врска со демократија. „Бог“ го „црпна“ Заев од Струмица и го постави за премиер на Македонија. Сега Заев му должи на „бог“ и ќе направи се за да му удоволи. Секако, неговиот „бог“ и оној во кој јас верувам се различни. Јас се молам во црква и не верувам во земни „богови“, тој се моли пред меѓунардонита заедница и нивните преставници. Од таму и онаа изјава дека „бог“ сакал тој и Ципрас да бидат премиери во исто време за да го решат прашањето со името, добива друга смисла. Реална, практична и секако ужасна за НАС. Оние вистинските НАС – НАРОДОТ!

Дали Заев ќе успее да му се оддолжи на неговиот „бог“ кој од нива го направи премиер или заедно со својата секта ќе ја плати цената на богохулието, ќе зависи на крајот од НАС. Од оние кои сега никој не ги прашува ништо и на кои им се сервираат лажни анкети за поддршка и лажни ветувања за рај доколку го смениме името. Што и да се случи, ви ветувам, избор ќе имаме, затоа што „богот“ на Заев не е Бог, ниту Зоран е „црпнат“ да решава нешто. На крајот народот ќе реши. Секој еден од нас. До тогаш ќе си гледаме циркузи и ќе го чекаме нашиот момент.

Автор: Пацифист

Гоце Делчев живее во Грција, а „шарените“ во Македонија

На точно 146 години од раѓањето на Гоце Делчев, прочитав многу коментари дека учителот бил роден и живеел пред своето време. Никако не можам да се сложам со тоа. Делчев бил роден токму кога требало, а ако се родел денеска, никој немало да чуе за него. Дури и ако успеел да се истакне од толпата, Гоце би бил обоен како националист! Таа е реалноста денеска, затоа и нема таква личност. Денеска во Македонија на цена се друг тип на „учители“. Делчев е демоде, многу е еднобоен, шарени се во мода.

Кога пред неколку години започна „Шаренилото“ во Македонија, пишував дека ништо добро нема да излезе од тоа. „Шарените“ под маската “рушиме режим“ го срушија уставниот поредок на Македонија. На власт се донесоа себе, заедно со СДСМ и продолжија да го кршат уставот кога тоа им е мило. Добар дел од народот беш излажан, па сега секојдневно читаме „За ова ли се боревме“, но уфотељените „Шарени“ не застануваат. Веќе е и повеќе од очигледно, дека „револуцијата“ која ни се случуваше на улиците 2-3 години, имала само една цел. Промена на името и влез во НАТО. Јасно е дека оваа гарнитура на власт, нема капацитет за ништо друго, туку целата своја енергија ја троши на трговија со името и ПР спинови.

8-9 месеци на власт, а Македонија освен „Договор со Бугарија“, „Албанска платформа“ и промена на името, не виде ништо позитивно. Да, поскапе дизелот, се покачи ДДВто, секој кој заработва над 1 милион денари ќе биде даночен обрзник, односно ќе си плати ДДВ. Државата ќе ги контролира (и најверојатно даночи) сите трансакции кои доаѓаат од странство. Се задолжуваме со досега невидена брзина, но... автопатите стојат, новиот план за изградба на Клинички е речиси двојно поскап, патните рошоци на парламентарците се повисоки од било кога, пола Македонија се гуши во отровен воздух .... 8-9 месеци Македонија тоне, но од Европани доѓаат позитивни сигнали! Не, сигналите не се за економија или за владеење на правото. Не се ниту за почитување на човекоите права или за екологија. Туку за тоа колку добри соседи сме! Гоце би бил толку горд на нас!

На точно 146 дена од роденденот на Делчев, лидерот на партијата која го носи името ВМРО, Мицковски на Сител тв кажа дека има позитивна атмосфера „проблемот со името“ да се реши во следниве неколку месеци, а во Атина 200.000 Грци викаа „Македонија е Грчка“! 75% од Грците се против тоа во нашето „ново“ име да го има зборот Македонија, но за Мицковски е реалност „проблемот“ да се реши за некој месец?! Кога на тоа ќе се додаде дека новиот лидер на ДПМНЕ кажа дека неговата партија стои на тоа дека „решениоето на проблемот“ не смее да го смени македонскиот устав, човек не може а да не помисли дека гледа некоја комедија, а не гостување на лидер на партија која освои најмногу гласови на Македонското гласачко тело во државава.

Во следниве неколку месеци ќе се изнагледаме слични изјави на Мицковски. Ќе се изнаслушаме „ескперти“ како Фрчковски, за кој законот за јазици има срцева мана (пред смрт е), ама мора да се изгласа. Како Борјан Јовановски, за кои Македонија е адолесцент наркоман. Шарени како Павле Богоев, за кој Венецијанската комисија е изговор да гласа секогаш ако што ќе му рече Заев, иако ете законот не му се допаѓа. И многу слични ликови, кои ќе не убаедуваат дека името е потполно небитно и дека во минатото сме го промениле 5 пати, што секако не е точно. Македоија го менувала политичкото уредување, Народна Република Македонија, Социјалистичка Република Македонија,  Република Македонија... но никогаш името! И сега никој нема против да ставиме „Северна“, „Горна“... пред РЕПУБЛИКА. Или еве, Демократска Република Македонија.

Ќе го гледаме Заев како во ист ден дава 4 различни изјави, па ќе го слушнеме Димитров како го гази се она што го кажал премиерот. Се за ПР и за перење мозок. Џафери и Ахмети ќе си терааат албанска НАЦИОНАЛИСТИЧКА шема... и се тоа со план. Стратегија смислена пред почетокот на „Шарената револуција“ а во изведба на новиот поредок во Македонија.

На 146 години од роденденот на големиот Делчев, оние кои се повикуваат на иредентизам, иако судот во Хаг утврди дека такво нешто НЕМА, во својот главен град одржаа протести подржани од црквата на кои виеше од националиситчки пароли. Кај нив сеуште има место за војводи како Гоце, токму затоа тие се каде што се, а ние.... ние молиме да го дадеме она за кое Делчев се бореше и го даде животот.

Среќен роденден Војводо. 

Автор: Пацифист

Не ми е жал за Кире Лазаров, за вас ми е жал!

На само еден ден пред крајот на Европското првенство во ракомет, кое се одржува во Хрватска, откако страстите кај нас смирија, решив да го споделам со вас мојот став за настапот на Македонија во Загреб и Вараждин.

Без дополнителен вовед:

Доброто

Загреб и првата група во која нашите ракометари остварија 2 победи и еден нерешен резултат. Водени од Раул Гонзалес, пред многубројната и пред се гласна македонска публика, момците во црвено жолта боја го подигнаа нивото на игра и добија менталитет на победници. Квалитетот и талентот, секогаш биле присутни во нашиот национален колектив. Борбеност не недостасувала, но фалеше дрскост и самодоверба во клучните моменти. Ел Команданте тоа им го даде на ракометарите, па во 3 тесни натпревари, кои се одлучуваа во последните секунди, само Германија се спаси.

Во доброто, мора да се споменат и игрите на Талевски и Кузмановски, кои повеќе не се само таленти, туку играчи од висока класа, иако зад нив имаат само по 21 лето. Секако и дебито на големите натпреварувања на Велковски и на уште помладиот Поповски. Ова се момци кои ќе имаат многу повеќе шанси да се докажуваат на некои следни големи турнири.

Несреќното

Повредата на капитенот Кире Лазаров. Дури најголемите екипи страдаат кога ќе им се повреди најдобриот играч. Репрезентации како Франција или Данска, не се исти ако во составот го немаат Карабатиќ, односно Хансен, иако во ростерот имаат многу повеќе избор на квалитет од нашиот селектор. Уште при самиот доскок на Кире, беше јасно дека првенсвото за нас е речиси завршено.

Лошото

По несреќното, следеше лошото, односно 3ти порази во последните три меча и место шанса за посакуваното полуфинале или битка за повисок пласман, Македонија остана на бодовите од првата група, кои ни донесоа 11то место. Не дека пласамнот е многу полош од оние на претходните ЕП, но ваков старт никогаш не сме имале. И не беа само победите, туку и играта ветуваше. Сепак, без Кире, па дури и со Раул на клупата, Македонија е многу предвидлива во нападот и го нема менталитетот на победник. Не дека само постариот Лазаров е победник, но без него, Миркуловски, Стоилов, Манасков, младите Талевски, Кузмановски, Велковски... на моменти ја губат самодовербата. Во моменти кога се крши мечот, нема кој да повлече, кој да биде дрзок, да викне, да мотивира... Тоа е работа на Кире, но овој пат тој не можеше да им помогне, иако седеше на клупата против Чешка. По мечот, ракометарите признаа дека добиениот меч замина за Чешка, затоа што се блокирале и застанале.

Иако не сакам да критикувм поединци, во лошиот дел од нашиот настап во Хрватска, морам да ја споменам формата и лошата одлука за својата кариера на Гоце Георгивски. Момчето што пред само неколку сезони беше во најдобрите десни крила во Европа, по својот ангажман во романското првенство назадува во својата игра. Гоце, не што не е, играчот што беше, уште помалку играчот што можеше да биде, туку веќе не ни потсетува на него. Реализација под 30% од реално добри позиции, многу промашени зицери, го натераа селекторот во игра да го внесе младиот Поповски. На ЕП првенство на кое Македонија се надеваше на ½ финале, тоа е голем удар за плановите. Не знам дали во моментиве Георгиевски има понуди од некој тим од посилна лига, но да сум на негово место, веднаш би ја напуштил Романија. На Македонија и треба стариот Гоце, ако не оној од француското првенство, барем оној од Металург.

Бедното

Кога Македонија освои 5то место на ЕП во Србија пред неколку години, ракометарите добија пречек во Скопје каков што до тој момент имале само кошаркарите. Дочек за кој зборуваше цела ракометна Европа. Но, и тогаш имаше ликови кои негодуваа. Нешто не им беше по мерак. „Па не освоија медал“, „не се шампиони“, „ајде доста само за ракомет се збори“ итн итн. Истото се случи и лани кога Вардар ја покори Европа. „Што им се радувате кога нема Македонци“. „Платеници на Самсоненко“... Камионот што пропадна во фонатаната на плоштад беше поинтересен за нив од прославата на титулата. Јасно ми е дека како и секаде и во Македонија има луѓе на кои животите им се толку мизерни, а самопочитта им зависи само од неуспехот на другите, па мораат да се обидат да го повлечат остатокот од светот со нив. Прв овој пат беше мојот омилен лик од СДСМ, Мухамед Зекири. Ликов оддамна ми е јасен. Човек полн со национализам и омрза кон се што е македонско, па ете и кон Кире Лазаров. Веројатно затоа што капитенот лани порача да го зачуваме нашиот идентитет и интегритет, да го зачуваме она што е наше и што ни припаѓа! Секако ова не му е прв ваков излив на Мухамед, а знам дека нема да му биде ни последен. Ограничен е малиот и секако предвидлив. Албанскиот Саше Политико. Она што е бедно, барем за мене, е што на статусот на Муки, кој подоцна го избриша, се налепија многу Македонци, па удрија по Кире. Човекот кој зад себе има 20 годишна приказна во репрезентацијата, светскиот ракометар кој се надева дека ќе игра ракомет за Македонија до 40тата, само за да ја оснесе својата репрезентација на Олимписки игри. Десниот бек кој е најдобриот стрелец во историјата на европските и светските првенства. Момчето од Свети Николе кое на светското во Хрватска пред 10тина години за време на напорното првенство изгуби 10 килограми од непоштедна борба.... Ете тој Македонец, на некого му беше крив затоа што се повредил! За прв пат во својата кариера во црвено жолтиот дрес Кире не беше во можност да помогне на теренот на своите другари и макеончињата решија дека тој од секогаш бил таков! Тоа се истите оние кои по секое промашување на Лазаров бараат тој да биде изваден, но истите кои се би дале да се Кире. Ете видовме колку Лазаров значи за Македонија, видовме и дека Кире е сериозно повреден и НЕ глумел, но и Кире ги виде нивните коментари упатени до него. За среќа, знае капитенот дека многу поголемиот дел од Македонците го носат во срце и секогаш биле и се на негова страна. Знае дека ги цениме сите негови напори и жртви што тој ги прави за знамето и грбот под кој игра. Знае и дека македончиња постојат и ќе постојат, а секој обид за дискусија со нив е залудно потрошено време. Кој се разбрал со Саше Политико или Муки, па Кире да се разбере со нивните истомисленици?

На крајот, знае Кире дека секој негов успех е радост за цела Македонија. Секој пораз може да го подели со нас. Заедно ќе плачеме, но и заедно ќе славиме, се надеваме и пласман на Олимпија на преполн плоштад.

На вас другите, Муки и компанија.... вас што ве радува? Кога последен пат сте биле среќни? Не, озбилно ве прашувам, вие за што плачете, а на што се смеете? Дајте луѓе да ви помогнеме, ако е можно, додека не е прекасно.

Автор: Пацифист

Популарно