Не е судиска неправда: Македонија победи, Италија ги однесе бодовите

Се случи и тоа. За прв пат по проширувањето на Филип Втори, публиката аплаудираше по завршувањето на меч на македонската фудбалска репрезентација. Речиси 30.000 гледачи останаа до крај и ги поздравија играчите во црвено, иако победата, онаа на теренот ја однесе реномираната Италија.

sp-fudbal-kvalifikacii-makedonija-italija-09.10.2016-7934

Велат дека за еден аутсајдер да победи голема екипа треба да го одигра најдобриот натпревар, додека гигантот да одигра многу лошо. Но треба и среќа, а ние ја немавме. Сепак се заборава она најважното. За да победите голема екипа, или барем да ја намачите, тимот мора да игра како тим и да остави срце на терен. Токму тоа се случи синоќа. Сите момци кои се појавија со дресот со државен грб дадоа се од себе. Играа за тимот, за публиката, за Македонија. И ПОБЕДИЈА! Да, Италија ги однесе бодовите, но по овој меч, ништо веќе нема да биде исто.

Секогаш кога ќе дојдеше до менување на селектор на фудбалската репрезентација, мојот став беше дека сеедно е кого ќе донесат, бидејќи играчкиот кадар е тој. И Мурињо да дојде, толку ни е, но сум грешел. Можеби Португалецот и нема да направи разлика, но Игор Ангеловски успеа за само неколку месеци да ги подигне репрезентативците од мртвите и да изгради тим. Нема веќе поединци, не се чека само од Пандев, а репрезенацијата игра убав фудбал за око. Не знам дали Клоп му е пример во кариерата на младиот селектор, но Македонија се повеќе заликува на Борусија Дортмунт и Ливерпул. Игра со многу трчање, покривање на средината и неверојатни брзи акции. Секоја чест!

Во три меча во два месеца, македонската фудбалска репрезентација постигна 5 погодоци и ги лансираше Алиовски и Несторовски во нови фудбалски херои. Ништо помалку заслужен за играта не е ни Хасани. И тој во својата изјава по мечот рече дека вака се игра за репрезентација и дека резултатите ќе дојдат. Резултатите се веќе тука. 30.000 гледачи во Скопје, од кои повеќето беа таму за да ги гледаат големите фудбалски ѕвезди од Италија, со полно срце го напуштија Градскиот парк. Сега веќе никој не зборува за Буфон, Белучи, Верати... туку за Алиовски, Пандев, Несторовси. Тоа е резултат кој сега ни е многу попотребен од бодовите. А, ги заслуживме. И вчера, и против Израел и Албанија...

Ни следува тешко гостување во Шпанија на 12ти Ноември. Тоа е последниот натпревар оваа сезона во квалификациите за Македонија. Шпанците веќе ги имаат запишано трите бода од тој меч, но оваа нова фудбалска репрезентација на Македонија нема да се предаде без игра. Посебно откако вчера видоа дека можат да играат со големите и скапи играчи. Јасно им е дека публиката тоа го цени, и дека на следниот меч во Скопје на 11ти Јуни, Филип Втори ќе биде полн за да ги гледа и бодри нив, а не славните Шпанци.

Фала ви момци што си ја вративте вербата во себе, а со тоа и нашата верба во вас. На Македонија и треба спорт, на Македонија и фали фудбал!

Автор: Пацифист

По крвта во собранието Македонија е „заедничка“ или „едно општество“ за сите?

Кога пред 3 години Фленсбург го елиминра Вардар во последното коло пред големиот фајнал фор, не гледав спорт 3 месеци. Многу спортски екипи за кои сум навивам губеле, но два пораза секогаш ќе паметам. ФК Вардар – Спарта Прага и вкупниот пораз на РК Вардар со Фленсбург во 2014 година. Три години црвено – црните беа блиску до најголемите 4, но кога оваа сезона стана очигледно дека Германците ќе ни бидат последната пречка, јасно ми беше дека е врме за одмазда. Вардар го најави тоа во првите 60 минути во Германија, па едвај го чекав почетокот на мечот во Скопје. И токму пред да почне.... Кога требаше да ги бодрам и славам... Да славам победа, фајнал фор, ИСТОРИЈА... Мечот го догледав до крај, но чувството за победа, одмазда, величина, не дојдоа во очекуваниот сјај, ако воопшто и се појавија. Вардар и во иднина ќе игра Фајнал фор и ќе испишува нова историја на успеси. Црвено црните станаа ракометен џин за кој е само прашање на време кога ќе ја покори Европа. Во тоа воопшто не се сомневам, но ме плаши дека до тогаш пола Македонија ќе навива за црвениот, а другата половина за црниот дел од дресот на Вардар.

Еве сме утрово онаму каде реков дека ќе бидеме многу одамна. На добар дел од читателите не им се допдна насловот на мојот текст „ВМРО и СДСМ немаат решение – доаѓа војна?“ пред еден месец , па по повеќе поплаки го сменив насловот. Но, види чудо, ситуацијата продолжи по својот пат. Право надолу! Јас не сум видовид (не за се  ), интуиција ми е страна работа, не сум аналитичар, ниту стручњак, но и не треба да си ниедно од наведените за да препознаеш дека приказнава нема да има среќен крај, за НИКОГО!

„Сега кога Уставот не не штити и кога правилата на игра веќе не постојат, кога нема судија, секој одговара за сопствените постапки само пред себе. На секој од нас му е препуштено да одлучи по кој пат ќе тргне. Дали ќе следи партија или она што му вели совеста. Дали ќе го гледа сопствениот ќар или пак доброто за државата за која гинеле генерации. Оставете ги боите, не е важно дали припаѓате на „шарената“ или на „црната“ револуција. партиското знаме не е решение, туку напротив - проблемот. Крајно време е да се сплотиме и заедно да најдеме излез.“, пишував во таа колумна, но она вчера во собранието беше токму спротивното. Најпрво пратениците си тераа свои агенди, па Заев се закани, на што доби иста реторика од „За заедничка Македонија“. Потоа за прв пат во историјата слушнавме пратеник од собраниска говорница да пее химна на туѓа држава (албанската), па видовме избор на претседател на собрание надвор од деловники здрав разум и на крај КРВ!

Повредени пратеници, полицајци и демонстранти. Крв по собранискиот мермер и по улиците. Шок бомби, пендраци по демонстрантите, камења и шишиња по полицијата. Искршен инвентар и новинаркса опрема... И? Подобро ли е сега? Победи ли некој? Имате ли сега решение? Сега Македонија е „заедничка“ или стана „едно општество“ за сите? Во НАТО и во ЕУ кога ќе не примат? Неделава или следната? А платформа има ли? Помина ли?

За лудилото да биде целосно се погрижија и медиумите. Мислиш од две различни држави ти презентираат вести. Се согласија дека имало државен удар, само никако да се договорат кој го направил. СДСМ со албанските коалициони партнери или „За заедничка Македонија“.

Во Јане Сандански немаше два победника, немаше бомби, пендраци, крв... Имаше правила, исти за сите. Имаше битка, машка, гради во гради, без скриени агенди (платформи). Многу пот, борба и на крај победа на подобриот. Фантастична атмосфера и публика која навиваше за црвено-црна ракометна историја. Историја подеднакво црвена, колку и црна, и момци спремни да дадат се за тие бои. Токму затоа Вардар је тресе Европа, а собранието ја тресе и онака не стабилната држава и нејзиниот унитарен карактер.

Ме плаши дека ова не е кулминацијата. Сценографијата и приказната сериозно многу потсетуваат на Украина... Затоа уште еднаш, СЕКОЈ ОД НАС НОСИ ОДГОВОРНОСТ ЗА СВОИТЕ ПОСТАПКИ! Да, одговорноста на политичарите е најголема, но и ние кои немаме функции носиме одговорнсот за своите постапки. Запомнете, оној кој е симпатизер на другите, не е лош човек, само има различно животно искуство од вашето. И тој сака подобро утре за себе и своите деца, а со тоа и за вас и вашите деца. Само идејата за тоа како до поквалиетен живот ви се различни. Ништо друго. 

Автор: Пацифист

Не е само „Албанската платформа“, проблемот е што веќе не постојат правила

Кога опозицијата пред неколку години се обиде да го блокира собранието и носење на буџетот  на Македонија, пишував дека тоа не е демократија, туку узурпација на демократијата. Потоа СДСМ реши да истапи од парламентот и преку протести и бомби да издејствува нови избори, за што напишав дека така се руши уставниот поредок. Следуваше „Пржино“ под притисок од истите протести и бомби, со што како што пишував се згази Уставот. Сепак и покрај моите ставови, СДСМ го доби она што го бараше, времена влада и предвремени избори.

Изборите поминаа, а СДСМ ги загуби, но сепак тие се оние кои успеаа да се договорат со албанските партии и заедно да имаат мнозинство во собранието на Македонија. И точно кога очекуваа да добијат мандат за да формираат Влада, играта се сврте против нив. Правилата кои тие ги кршеа, сега не ги штитат. Правила веќе нема!

Секоја игра, спорт, општествено општење мора да има правила, инаку истите не би постоеле. Без правила ништо не може да постои. Замислете кошаркарски натпревар без правила. Без чекори или двојно водење, без аут или фаул! Кој ќе победи и која ќе е целта на играта? Или фудбал без „енц“ и без картони! И двата спорта би потсетувале повеќе на рагби, но и во тој спорт има правила. Замислете партија шах во која играчите ги движат фигурите како ќе им дојде. Кој ќе победи? Шах ли ќе биде тоа? Ако игрите и спортовите не можат да функционираат без правила, зарем една држава може? Или во СДСМ мислеа дека само тие смеат да играат со рака во фудбал и да скокаат со топот како со коњ, да трчаат со топката во раце и да даваат тројки од под кош? Детски зар не?

Но, и за ова сум пишувал. СДСМ и својот елитистички став. Не ми е јасно зошто мислат дека се елита, во однос на боли кој друг, но дека тоа е така е факт, кој вчера ни го потврди и Мирослав Грчев во емисијата на Васко Ефтов. Професорот кој е Претседател на советот во СДСМ, вчера неколку пати на новинарот му порача дека СДСМ и ВМРО ДПМНЕ не подлежат на исти критериуми. За нив не важат исти правила. На пример, протестите на СДСМ со „шарената револуција“ било уметничко изразување, додека протестите на „Заедничка Македонија“ се дел од режим! Искрено, професорот кажа уште еден куп глупости во интервјуто, но срам ми е да пишувам за тоа. Метафорично или не! Однсно, срам ми е што овој човек е професор и работи со студенти.

Кога пред 2-3 години пишував дека на улица не смее да се бара власт, бев обоен во ВМРОвец. Кога пишував дека со Пржино се гази уставот, дека СЈО е неуставна институција, дека не смееме да имаме министри од опозиција, симпатизерите на СДСМ се обидуваа да ме дискредитираат со тоа дека сум уште еден „режимски мегафон“. Сега кога истото им се случува нив, кога Претседателот Иванов го крши уставот, ВМРО ДПМНЕ го блокира собранието, а на улица имаме луѓе кои не сакаат да видат формирање на Влада чиј мандатор не се откажува од Албанската платформа/декларација, сега не им чини?!!!! Па луѓе вие почнавте! Вие ги искршивте правилата, а ВМРО ви дозволи. Ваша вина е! Тоа што ВМРО ДПМНЕ  ви дозволија, го платија на изборите. Токму затоа добија само 51 пратеник (сепак 2 повеќе од вас). Колку и да викате и плачете, да се прогласувате за победници (иако по ниту една логика не сте), ПОБЕДНИК НЕМА!!!! Кога нема правила, никој не победува. Има само поразени. Сите ние сме во таа група, а вие не ставивте таму! Кога нема уставен поредок, нема држава! Вие ја срушивте, а ВМРО ДПМНЕ ви дозволи!

Автор: Пацифист

Албанската платформа е решение за кризата во Македонија!

Утре се точно 4 месеци по последните предвремени парламентарни избори во Македонија. Денеска на програмата е 10то продолжение на конститутивната седница во собранието на Република Македонија. Таму ништо ново. ВМРО ДПМНЕ го кочи формирањето на нова Влада од парламентарното мнозинство на СДСМ, ДУИ, Беса и партијата на Зијадин Села. Од спротивната страна, СДСМ и понатаму одбива да дебатира и образложи што точно од Албанската Платформа прифатиле за да ги добијат потписите од албанските партии. Терминот „процедурално“ никогаш не бил употребен повеќе пати, а деловникот на собранието волку анализиран. Но, реултат НЕМА!

Пред собранието секојдневно голем број на луѓе протестираат во име на „Заедничка Македонија“ против албанската палтформа, но и за нив парламентарските партии имаат различен став. За ВМРО ДПМНЕ тоа е народ загрижен за својата држава, а за СДСМ изманипулирани граѓани од страна на политичкиот опонент. Резултат, повторно НЕМА!

Народот никогаш волку поделен. Политичкото лудило во последниве 2-3 години, успеа да го раскара народот и политички да го спротистави, па иако сите анкети покажуваат дека Македонците се за отфрлање на албанската платформа/декларација, за дел од нив некои други работи имаат приоритет. Ако ваков ултматум од албанскиот политички блок беше испорачан пред кризата во државава, истиот ќе беше осуден во еден ден и целата приказна веднаш ќе завршеше. Не велам дека кризава е формирана токму за да се создаде амбиент во кој платформата заверена во Тирана ќе има некакви шанси да биде имплементирана, но јасно е дека во нормални политички услови ваков ултиматум немаше да се појави.

Сепак, како што кажа и пратеникот Ферид Мухиќ од собраниската седница, албанската платформа/декларација, ултиматумот на албанските партии не се коси со демократијата. Токму како што кажа професорот Мухиќ, секој има право да се бори за своите права и правата на гласачите кои ги преставува во собранието. Не постои лимит, граница на барањата на било која политичка партија или етничка група во уставот на Македонија или во уставот на  било која демократкса држава. Терминот „доста им дадовме“ вели пратеникот не е демократски со што јас потполно се сложувам. Дали собранието ќе се сложи или ќе ги одобри овие барања, е одлука на мнозинството во собранието (просто или 2/3 мнозиснтво во зафисност од законот). Така функционира секоја демократија во светот. Но, професорот заборава да спомне дека албанската платформа се коси со Рамковнот договор, односно е обид за негово редефинирање. Не велам дека редифинирањето на Охридскиот договор е кршење на демократијата, напротив мислам дека токму тоа е излез од бинационалната држава во која сме втурнати.

Рамковниот договор потпишан во 2001 година и неговата имплементација, требаше за секогаш да ги реши сите несогласувања во однос на правата на Албанците во Македонија. Во него е дефиниран односот на државата кон најголемото малцинство во Макеоднија и неговоите права. Догоровот потпишан во Охрид, по воениот конфликт во Македонија, реши многу проблеми во државава, за кои претходно никој немаше храброст да разговара, но отвори и многу нови. Најголемиот проблем кој произлезе од истиот е дефинирањето на Македонија како бинационална држава. 16 години откако тогаш лидерите на политичките партии ги ставија потписите на „решението“ за сите меѓуетнички проблеми во државава, денеска, конечно е јасно дека тој договор е далеку од решение, туку извор на проблеми. Токму затоа и се слагам со пратеникот Ферид Мухиќ, дека демократски е во собранието а се бараат измени на закони за подобрување на Македонија како демократска држава. Апсолутно се слагам дека албанские партии смеат да побараат исполнување на платформа/декларација, иако тоа значи редефинирање на Рамковниот договор. Всушност со тоа ДУИ, БЕСА и партијата на Зиједин Села, покажаа дека Охридскиот повеќе не е РАМКА, не е СВЕТ, туку несовршен договор на кој треба да се работи. И тие се свесни дека дури и да помине платформата во новата влада со СДСМ, за кратко време таа влада ќе падне, а новата, во која повторно доминантна партија ќе биде носител на најголемиот број гласови на Македонците во Македонија, ќе го има секое право да го смени Рамковниот договор, како што сега тие се обидуваат да го сменат.

Ултиматумот заверен во Тирана, под код „декларација“ или „платформа“ има за цел да ги изедначи Македонците и Албанците во Македонија, во име на демократијата и еднаквоста. ИЗЕДНАЧУВАЊЕ и ЕДНАКВОСТ се сосема различни зборови! Кога едната заедница е најмалку 3 пати побројна од другата, изедначувањето не значи еднаквост, туку узурпација од помалата заедница. Никој во Македонија нема против Албанците да го користат својот мајчин јазик во средините каде постои реална потеба за тоа, или како што уврдува Рамковниот договор и Уставот, онаму каде се повеќе од 20% од населението, НО барањето Албанскиот јазик да се изедначи со Македонскиот јазик во Македонија, не е чин на демократија, ниту на еднаквост. Барањето за промена на националните симболи и за осуда на ГЕНОЦИД врз Албанците на оваа територија во период од 1912 до 1956 година, исто така немат никаква допирна точка со ЕДНАКВОСТ. Формирање на „тркалезна маса“ на парламенарните албански партии во Македонија, која ќе служи како платформа за усогласување на политичкото дејствување, нема допирна точка со демократија и Унитарност, туку е сепарирање на Албанците од државата и формирање на паралелна институција надвор од државата.

Токму затоа мислам дека Албанскта платформа/декларација е најдоброто нешто што албанските партии можеа да го направат за Македонија. Нивниот обид за рдефинирање на Рамковниот договор е навистина и решение за бинационалната криза во која сме влезени од 2001 година. „Решението“ кое тие го нудат е апсолутно неприфатливо, но прифатливо е редефинирањето на Охридскиот договор и редефинирањето на Македонија како унитарна, место бинационлна држава. Време е да ја поправиме грешката потпишана под принуда на тогашната ситуација и изградиме темели за реална мултетничка Македонија.

Автор: Пацифист

Популарно