ВИДЕО+ФОТО: Вилата на Тито препуштена на забот на времето

Претседателот на СФРЈ, Јосип Броз Тито преноќил во вилатана индустријалецот Вилим Конен, а во неа Добрица Ќосиќ ја пишувал „Корени“, престојувале и Оскар Давичо, Антоније Исаковиќ, Милан Коњовиќ.

Вилата е единствено здание на Ференц Рајхл на Палиќ и пропаѓа веќе 12 години.

Изградена е во 1903 година, а од младите на Конен е преземена од 1946 година.

Оваа вила по конфискацијата е преземена од властите и е користена за општински потреби. Ја нарекувале Титова вила, иако Тито таму бил само еднаш.

Откако не се користи, вилата посетителите ги потсетува на куќа на духови.

„Вилата изгледаше убаво. Одамна одлучив дека таму нема да одам и само на фотографии гледам дека е пропадната. Кога ни беше одземена, ја чуваа за функционери, писатели и уметници кои таму се забавуваа“ - вели Вера Конен.

Додава дека ако државата им ја врати вилата, имаат право на дел и би требало да го добијат.

Титова вила се нарекува од 1963 година кога Тито престојувал во објектот. Градските власти не даваат прецизен одговор кога таа ќе биде реновирана. Нема фотографии кои ќе покажат како вилата изгледала во најдобрите времиња.

(ВИДЕО) Потпреседателката на Бугарија, Јотова: Секој кој има бугарски пасош е Бугарин

Од 2001 година, 71 524 лица добиле бугарско државјанство во Република Македонија. Ова го изјави потпретседателката на Бугарија, Илиана Јотова на средба во бугарската амбасада во Скопје, објавуваат бугарските медиуми.

„Од почетокот на мандатот на претседателот Румен Радев, кој започна во јануари годинава, 1.184 Македонци добиле бугарско државјанство“, рече Јотова.

Марко раскажува како се купува невеста од Албанија

Марко Милутиновиќ од село Дрежник кај Ужице со години барал жена за брак, но кога годините го стигнале, а немало жени на видик, решил да се ожени со Албанка.

Се распрашувал подолго време, одел неколку пати до Скадар, но сите таму барале по 3-4.000 евра за да му донесат невеста.

Тогаш по помош на снаа, која имала роднински врски во Албанија за запознал 23-годишната Мањола. Иако речиси две децении е помлада од него, младата Албанка е веќе четири години во брак со Марко и имаат 3-годишна ќерка Сара, а наскоро ќе добијат и син.

А како Марко отишол во Скадар, какви обичаи има таму, што се младоженецот морал да исполни за да ја „купи“ невестата и зошто на невеста и се купува златен ланец, прстен и костум, раскажува Марко:

-Одев неколку пати во Скадар, гледав девојки, ниту една не ме привлекуваше па ме прашуваа каква жена барам. Јас не барав жена за забава, туку за брак. Имав 46 години кога ја запознав Мањола, но жената која преведуваше на албански рече дека имам 36. За среќа изгледам помладо, па му поверуваат во тоа.

-Мањола дури по 3 месеци кога наголемо живеевме заедно во мојот пасош виде дека сум роден ’66, а не ’76. Па тогаш и се јави на мајка си и и рече: Па тој има 46 години, може татко да ми биде, раскажува низ насмевка Марко за почетокот на животот со Албанката.

– Меѓутоа Мањола тоа брзо го надмина, годините не се важни некој ако добро се сложува. За три месеци научи српски, убаво се вклопи, добра е со луѓето во село и многу сум задоволен, вели Марко од Ужице.

Тој додава дека кога луѓето слушнале дека се оженил за Албанка рекле: па добро зошто токму Албанка, и многу го озборувале, но после се тоа се смирило. Во селата има главно постари луѓе, а оние мажи кои останале неоженети, тешко наоѓаат жени кои ќе живеат на село. За Албанка тешко се одлучуваат прво поради националноста, а второ поради парите што му ги даваат на оној кој ќе му најде жена.

-Во Албанија се оди 2-3 пати, првпат кога се запознавате. Ако си се допаднете, тогаш го закажувате следниот состанок. При вториот состанок, одите во нејзината куќа на каде, под шољата оставате 50 евра, таков е албанскиот обичај, а тие го зема мајката на идната сопруга.

-Потоа со неа одиш во град, а доаѓа и мајката и преведувач. На невестата и купуваш костум, златен ланец и прстен ( и тоа е исто нивен обичај“, а подоцна доаѓате дома на ручек, и после тоа може да одите, вели Марко за обичаите кај Албанците.

Внуката на Тито: Дедо ми ѝ го дал името на Македонија!

Во моментите кога во Брисел се собраа медијаторот за името Метју Нимиц и преговарачите Васко Наумовски и Адамантиос Василакис, грчкиот весник „Катимерини“ објави видување од внуката на Тито, Светлана Броз, во кое таа тврди дека нејзиниот дедо ѝ го дал името на Македонија!

Антимакедонскиот памфлет на родената белграѓанка, авторка на книгата „Добри луѓе во зло време“, основач и директор на невладината организација ГАРИВО (Градини на праведниот свет), вреди да се прочита во целост:

„Иако мојот дедо Јосип Броз Тито ѝ го ‘дал’ името ‘Македонија’ на една од шесте конститутивни републики на Југославија, очигледно е дека тој чин немал цел да создаде иредентистички тврдења кон нејзините соседи, со кои Југославија разви пријателски односи и плодна соработка.

Многу години скопските власти претставуваа карти на ‘Голема Македонија’, ширејќи ги ‘географските и етнички граници на Македонија’ во Бугарија, Албанија, Србија и Грција. Тоа ли е моделот на регионална соработка  што нашите пријатели во Скопје проповедаат дека го следат?

Европска унија, Обединети нации и меѓународната заедница инвестираа значителен политички и економски капитал и вложија големи напори во смисла на миротворни операции во поранешна Југославија и на хуманитарна помоша на Балканот. Тоа не беше залудно. Очигледно е дека меѓународната заедница бара клима на стабилност, соработка и согласност во регион во кој иднината е поврзана со развој.

Како што е добро познато, во согласност со Резолуцијата 817/1993 на Советот за безбедност на Обединети нации, на земјата ѝ беше овозможено членство во ОН под привремената референца ‘бивша југословенска Република Македонија’, во очекување на решавање на разликата за нејзиното име.

Понатаму, Советот за безбедност со резолуцијата 845/1993 ги повика ‘страните (Грција и поранешната југословенска Република Македонија) да продолжат со своите напори под покровителство на генералниот секретар за да дојдат до брз договор за останатите прашања’. Преговорите за тој договор сè уште траат, со олеснувањето од личниот пратеник на генералниот секретар, Метју Нимиц.

Прифаќајќи го приемот во Обединети нации под провизорното меѓународно име ‘поранешна југословенска Република Македонија’, во исто време прифаќајќи ја и процедурата во ОН ‘за продолжување на напорите под покровителство на генералниот секретар за доаѓање до брз договор’ за разликата за прашањето за името, а, сепак, продолжувајќи да го користи ‘уставното’ име ‘Македонија’ – кое не е прифатено во Обединети нации! – не претставува само измама и навреда на Обединети нации, туку и доказ дека тие се сметаат себеси ‘умни’, а сите други ‘идиоти’.

Би сакала само да поставам просто прашање: ‘Ако презентирате некому карта што го прекршува нивниот територијален интегритет, што би очекувале дека ќе сторат? Да ги прифатат вашите предлози? Би било ли можно тоа?

Сè додека карите на ‘Голема Македонија’ и соодветната иредентистичка политика се базирани на и произлегуваат од прашањето за името, тоа е ‘Македонија’, очигледно е дека тој поим не може да функционира.

Во интервју пред две години нагласив дека ‘политиката на Тито за мене е јасна: тој никогаш не би ја поддржувал идејата за инсистирање на името ‘Македонија’. Не можам да разберам зошто политичарите на Скопје беа толку тврдоглави во рамките на Обединети нации и на други места, наместо да се најде логична разлика меѓу овој дел на Грција и нивната нова држава. Нивната политика не беше мудра, бидејќи не вложија напор да најдат солуција со Грција. Не, мојот дедо никогаш не би инсистирал на тоа’.

Без оглед на какво било разгледување на историските корени или на историските аргументи, во овој случај сфаќаме дека стоиме пред преговорите од 1993 година во рамките на Обединети нации. Со сета почит и срдечно пријателство со нашите пријатели во Скопје, кога сме во преговори, не можеме да кажеме: ‘Ние се држиме до името Македонија и нема да разговараме за ништо друго’. Дефинирањето на она што не можеме да го прифатиме во преговорите дава индикација за нашата општа цел. Исклучува одредена област на дискусија, но оставајќи ја преостанатата област слободна. Сепак, единствено дефинирајќи го она што го сакаме, придржувајќи се кон тоа и не движејќи се ни милиметар надесно, ни милиметар налево, таквото однесување не е почеток на преговорите, туку нивен крај.

Терминот ‘Македонија’ секогаш се користел за поширока географска област, од која приближно 51 процент е дел од Грција, 38 отсто е во поранешна југословенска Република Македонија, а 9 отсто од неа е во Бугарија.

Според тоа, би било апсурдно од делот на Скопје да се инсистира на употребата на терминот ‘Македонија’ на исклучива основа. Затоа би сакала раководството во Скопје да стори сé што е можно за да најде решение.

Во античко време жителите на регионот на Македонија им се поклониле на исти богови како Грци, говореле на грчки јазик и учествувале на Олимписките игри, привилегија резервирана само за Грците. Сите филозофи и писатели од регионот Македонија, вклучувајќи го и Аристотел, пишуваале на грчки. Александар Велики, Александар Македонски или како и да сакаме да го наречеме не го ширел ‘македонскиот’ јазик, туку грчкиот јазик и цивилизација.

Ако некој има поинаков поглед на историјата, ова е академско прашање, а не политичко. Оставете им го на академиците.

Во изминатите децении, но и неодамна, постојано слушавме за ‘Голема Македонија’, ‘Голема Србија’, ‘Голема Хрватска’, ‘Голема Албанија’ и други националистички плачења. Навистина, премногу ‘големи’ држави во толку мала област!

Мојот сон е да ги видам сите конститутивни републики од поранешна Југославија како напредуваат и се развиваат, што би било несомнено поткрепено со пристапувањето во Европска унија и во НАТО. Мислам дека Метју Нимиц беше апсолутно во право кога изјави: ‘Време е да се најде решение за прашањето за името’.“

Светлана Броз е родена во 1955 година во Белград како најмало дете на Жарко Броз, најстариот син на Тито, и на Злата Јелинек-Броз. Од 2000 година живее во Сараево, а од 2004 е државјанка на Босна и Херцеговина. По вокација е докторка што специјализирала кардиологија, а се пројавува и како слободен новинар и граѓански активист. Во 2011 година добива „Национален орден за заслуги“ од тогашниот француски претседател Никола Саркози. Почесен граѓанин е на Тузла, родниот град на нејзината мајка.

Популарно