Во нас е клучот за спас на Македонија

Во последниве две-недели се случи воен удар во Турција, крвави терористички напади во Франција, Германија и Англија, се случи Пржино 3 и уште многу сериозно негативни моменти низ светов, но нема да пишувам за тоа. Нема да пишувам ни за Илинден и свирењето на политичките лидери во Македонија, ниту пак ќе се обидам да ги споредам сегашните предводници на Македонија со оние од славното востание со седиште во Крушево. Не дека немам што да кажам, но ми здодеа да пишувам на теми на кои ништо не можам да променам. Ердоган ќе си остане Ердоган, Циа ќе си глуми ИСИС, а нашиве денешни лидери ќе продолжат со дневно политичките игри на херои и негативци. Веќе видено, пишувано, разглобено, па затоа и бесцелно. Затоа ќе пишувам за нешто што можеме да промениме, јас и вие кои го читате овој текст.

o-INSTAGRAMMING-FOOD-facebook

Досега најмалку 10 пати, зборувајќи за светска и домашна политика, ми било поставено прашањето - каде е излезот? Што можеме да направиме за да се извлечеме од дупкава (светска и македонска). Одговорот е секогаш ист. За да се подобри ситуацијата кај нас, но и во светот, човекот мора да го подигне нивото на свест. Само така можеме да ја оправиме работава. Добрата вест е дека поддигањето на вашата свест влијаете само вие и никој друг, додека лошата е дека тоа е макотрпна, здодевна и доооолга работа. Значи никој не може да ве спречи, но и на никого не можете да се вадите. Не е Грувски, ниту Заев виновен ако не ви успее. ИСИС нема ништо со вашиот неуспех, а Ердоган колку и да е радикален никако не влијае на процесот. Успехот и неуспехот од овој процес се само ваши, а со тоа и одговорноста, па ако сакате и цената од можниот неуспех.

Како до повисока општествена свест? Едноставно, со подигањето на свеста на секој од нас, и тоа секој за себе. Значи, освен што си го должите ова на себе и на Бог (доколку верувате во креатор), истото го должите и на општеството. На сите околу вас. Како до подигнување на сопствената свест? Методот е едноставен, но задачата тешка. Се почнува со едно обично прашање: ЗОШТО? Одговорот, некогаш лесен, друг пат тежок, мора да биде секогаш искрен. Лесен ќе биде на пример ако се запрашате зошто те седнале да јадете. Одогвор: зошто бев гладен/гладна. Потежок, зошто сте го сликале јадењето и сте го објавиле на Фејсбук? Во најголем број од случаите искрен одговор на ова прашање е „за да се пофалам“. Уште потежок, зошто се фалите на Фејсбук? Зошто имате потреба за себе пред другите да изградите лажна слика? И тука најчесто сите застануваат. Најчестиот одоговор кој сум го добил е „затоа што сите тоа го прават“!!!! Уште во времето на баба ми и дедо ми во Скопје се користеше една прашална поговорка: „Ако скокнат сите во Вардар и ти ќе скокнеш?“. Со тој одговор покажувате дека вашата свест е на пониско ниво од колку на луѓето кои живееле пред 100 години, ако тоа не ви пречи, терајте без да одговорите и да се самоанализирате. Ако во животот оправдување за вашите постапки барате во туѓото однесување и тоа не ви пречи, тогаш немате право да критикувате никого, па ни политичарите. Немате право да се жалите на моменталната состојба во Македонија или светот. Бидејќи по тој рецепт сите сме безгрешни и никој не превзема одговорност. Ако вас ве оправдува постапката на другите, односно „сите така прават“, истото го оправдува и секој следен премиер на Македонија. И тој ќе смее да краде колку сака, затоа што сите пред него „така правеле“. Се додека самите се оправдувате и не сте самокритични, не смеете да побарате поинакво однесување од некој друг. Се додека одите на политички митинг за сендвич, 100 денари, бесплатен превоз, 100 евра, работа.... не смеете да им судите на оние кои се на позиција и својот „труд“ го наплаќаат со милиони. Ако вие глумите „Вмро-вец“ или „СДСМ-овец“ за да грабнете што ќе ви дадат, немате право да им судите на оние кои можат да грабнат повеќе глумејќи патриоти, бидејќи во суштина сте исти. Разликата е само во позицијата од која грабате. Вие сте ниско, па собирате трошки, а тие високо и грабаат од трпезата. И пред да почнете да се браните со сиромаштија и немачка, сфатете дека моменталната состојба во Македонија (сиромаштијата) е резултат на ова однесување кое трае со години, а не обратно. Да „драги“ мои, сите ние со нашето однесување ја доведовме ситуацијата до тука, а не Бранко, Љубчо, Никола и Зоран. Сите заедно сме виновни! Се додека не ја прифатиме нашата вина и не пробаме да се промениме, вака ќе биде. Сиромашни, обесправени, маргинализирани, гневни... ќе си кукаме по улици, клупи, кафани и толку. Секогаш некој друг ќе биде крив, ама ние несреќни ќе си живееме во илузија на вечни жртви.

Секојдневните постапки, кои ги правите од навика, речиси по шаблон, зборуваат многу повеќе за вас од колку што можете да сфатите. Или можеби сте сфатиле, но намерно го игнорирате сето тоа, не сакајќи да прифатите дека сликата која ја прикажувате за себе е лажна, а ликот за кој тврдите дека сте вие е измислен. Намерно или не, заборавате дека измислен лик не може да биде среќен. НИКОГАШ!

Свесен дека текстов личи на солење памет да ви посочам дека намерата воопшто не е таа. Јасно ми е дека и јас не сум совршен, а мојата свест ни од далеку не е она што треба да биде. Секако дека и јас имам дел од одговорноста за моменталната ситуација во светот во кој спаѓа и Македонија. Како што споменав погоре, секој одговара за својот ментален развој и нема право да се вади на надворешни влијаниа. Следствено на тоа, споредбата на една со друга личност е контрапродуктивна.

Автор: Пацифист

Факти и лаги за добрососедскиот договор со Бугарија

Цунамито од реакции за посетата на Заев и договорот со премиерот на Бугарија за добрососедски односи трае веќе три дена, но договорот сеуште се чува во тајност. Јавноста не знае што се опфаќа истиот и колку ќе биде корисен/штетен за двете страни. Сепак, од многуте изјави и фотографии има неколку факти за кои може да зборуваме.

1. Овој договор ќе ги подобри односите со Бугарија, која е членка на НАТО и ЕУ. Дали цената на добросеседските односи со соседот ќе биде превисока, сеуште не знаеме.

2. Заев се поклони на споменик на Цар Самоил на кој пишува дека тој бил Цар на Бугарија. Потег со кој веројатно требаше да се покаже спремност за компромис и договор, но исто така потег кој ја гази македонската историја.

3. Заев во Бугарија вети промена на учебниците по историја во Македонија и нагласи дека за истото има консензус во Македонија, за денеска од собраниската говорница да каже дека за истото ќе одлучуваат експерти и дека е возможно договор со Бугарија да нема. Не е прв пат премирот на Македоија да смени став и да биде контрадикторен во своите изјави во два дена. Ако има консензус (за кој само тој знае), значи дека веќе се консултирал со експерти. Но, во тој случај  од каде денеска изјавата дека експерти ќе решаваат и можно е договорот да пропадне? Сето ова многу потсетува на предизборната кампања во која Заев како претседател на СДСМ пред албанскиот електорат ветуваше едно, а пред македонските гласачи зборуваше сосема друго. Некои навики не умираат.

4. Премиерот денеска од собраниската говорница рече дека договорот ќе биде потпишан на три јазици. Англиски, Бугарски и Македонски, со што Бугарија го признава Македонскиот јазик. Лага! Официјален став на Бугарија е дека Македонскиот јазик е дијалект на Бугарскиот јазик. Тоа што договот ќе биде потпишан на Македонски (дијалект на Бугарскиот) не е никаков доказ дека Бугарија го признава. Доколку соседите имаат намера да ни го признаат јазикот, истото треба да биде запишано во документот кој сега се подготвува. Нема потреба од „фактичко“ признаваање на јазикот, кога истото може да се вметне во договорт и да се завери со потпис.

5. Заев зборуваше за заедничка историја со Бугарија, но не откри за кој дел од историјата на Македонија се однесува тоа и што точно подразбира заедничка. Тука премиерот не спомна експерти, што би значело дека самиот тој или собраниското мнозинство ќе решат каква била историјата?!

6. Без разлика колкави ќе бидат промените во нашата историја и во учебниците, овој договор ќе значи дека било кој политичар кој утре ќе дојде на власт ќе може да ја менува историјата на начин на кој него му одговара. Историјата по дефиниција е поим што означува сознанија за минатото, а не договор за добрососедски односи или слично.

7. Ниту една институција во Македонија не се произнесе за договорот со Бугарија. Можеби алиби е засега не целосно познатата содржина на договорот, но самата идеја за промена на историјата по идеја на премиер е неуставна, а Уставен суд повторни си молчи.

8. Премиерот на Бугарија ќе гостува во Крушево на Илинден кога се очекува договорт да биде потпишан. Бугарија не го слави Илинеднското востание, како што денеска изјави Заев, но ги слави Гоце Делчев, Даме Груев, Сандански... Така што изјавата дека со самата посета на Борисов на Илинден, Бугарија ќе признае дека сме различен народ со сопствен идентитет на Заев, е повторно лага.

Новата влада, предводена од СДСМ денека во собранието избра заменици министри. Ова значи дека досега истата не беше (и сеуште не е) целосно функционална, но сведоци сме колку забрзано се обидува да ги подобри соседските односи со Бугарија и Грција. Веќе отворено се зборува за идеи за промена на уставното име на нашата држава, а само уште едно кафе меѓу Заев и Борисов сме далеку од добрососедскиот договор со Бугарија. Проблеми кои 25 години не беа ни блиску да се решат, оваа непотполна влада се обидува да ги реши за неполн месец! Не може а да не се постави прашањето, зошто толку се брза? И на кого тоа толку му се брза?

Добри односи со соседите е секако позитивен чекор за секоја држава, а посебно ако е мала и се наоѓа на Балканот. Сепак, ако цената е историјата, името, а со тоа и идентитетот, не станува збор за добрососедски односи, туку за самоубиство.

П.С. Интересна коинциденција е дека подобрувањето на односите со Бугарија и Грција е една од точките на „Албанската платформа/декларација“ која не влезе во владината програма. Или влезе?

Автор: Пацифист

Фала ви момци за се што сторивте за Вардар, за Скопје, за ракометот, за Македонија

Никогаш не сакам да пишувам текст под силни емоции. Оставам некој ден да ми се избистри главата, но овај пат ќе треба да чекам долго за нешто такво. Искрено, сеуште не сум свесен дека Вардар е европски шампион. Дека момците на Гонзалес ја покорија Европа. Во 24 часа ги победија Барселона и ПСЖ. За прв пат!

Триесетина минути по победата над силниот ПСЖ седев и немо гледав во телевизорот. На неколку минути само тивко ќе промумљав „што се деси?“ и „дали е ова можно?“ ... Вечерта на плоштад славев во толпата, но и еве и сега сеуште не сум свесен што се случи.

Навивам за Вардар од кога знам за себе. Црвената и црната се дел од мене уште од „старта“ држава, кога во Скопје други бои (црвено-бела и црно-бела) беа најпосакувани. Ги памтам првите посериозни успеси на РК Вардар во мое време, кога со Маљцев, Каладзе, Котески, Брестовац.... клубот се наметна како нов лидер во македонскиот ракомет. Живеев за битките на Вујо со Червар за ракометно Скопје. Уживав во жарот на новото скопско дерби со Металург. Очекував дека влезот на капиталот на Самсоненко ќе го подигне Вардар на повисоко ниво и се случи. Болеше поразот од Флензбург при првиот обид за влез во фајналфорот. Следеа уште два. И оваа година конечно, Вардар меѓу најдобрите 4 во Европа! Одиграа момците против Барса, машки, тактички зрело и мудро. Одиграа совршено прво полувреме со ПСЖ, но она што се случи во вторите 30 минути беше шок. Тоа беше најдобриот ракомет што сум го гледал во животот, а го играше нашиот Вардар. Којзнае колку пати во текот на второто полувреме реков дека не ми се верува каков ракомет гледам. Ракомет над фајнал фор, над лига на шампиони, ракомет од друга планета. Храбро, дрско, машки, со срце, со душа за себе, за клубот, за Скопје, за Македонија!

Го изгледав мечот уште три пати од тогаш. Секогаш на крајот од снимката на семафорот стои 23-24 за Вардар, а впечатокот кај мене не се менува. И покрај соврешанат тактика, одличната физичка подготвеност и неспорниот квалитет, Вардар победи на мотивација. Трчаа и Барса и ПСЖ, се бореа и тие, но црвеноцрните изгинаа на терен. СИТЕ ДО ЕДЕН! Дадоа се што имаат и мал дел што го немаат. Го потврди денеска и Самсоненко ова во изјавата во која кажа: Знаев дека ќе победиме, бидејќи ги видов ракометарите со солзи во очите пред натпреварите.  

Дебитантите кои според кладилниците имаа најмали шанси да се качат на тронот, го донесоа трофејот дома. Пееја навивачки химни и гореа бакљи уште на аеродром. Се појавија пред преполн плоштад во Скопје и се заблагодарија. Плачеа, се шегуваа, се поклонија, војнички одпоздравија и сите до еден зборуваа Македонски. Порачаа дека ова е само почеток, дека следната сезона ќе бидат уште посилни, во обидот да се одбрани титулата. Сезона во која целта на секоја екипа ќе биде да се победи шампионот, а тој денеска е од Скопје! Истиот оној црно црн дрес што го носев како детенце, денеска е дресот што ја покори Европа. Како јас да ви се заблагодарам за ова? Војнички? Со поклонување? Колумна, текст?

Фала ви момци од мене, за се што сторивте за Вардар, за Скопје, за ракометот, за Македонија. Јас не можам да ви се оддолжам, но времето ќе го направи тоа. 4 Јуни – најголемиот ден во македонската спортска историја и победите над гигантите доооолго ќе се раскажуваат. Сега уживајте на врвот на Европа, кој ви купи доживотен влез во клубот на легендите.

Само на кратко за крај, за сите оние кои денеска место солзи и радост видоа камион пропаднат во фонтана, истите кои пред неколку дена место победа на Вардар видоа странци, Хрвати, Срби, Шпанци... оние кои го плукаа Лазаров затоа што „никогаш толку борбено не играл за Македонија“, за оние за кои овој успех и прославата се небитни, за оние кои Вардар е „парите на Сасоненко“... Дечки и да ви објаснам нема да сфатите, па еве на кратко. ВЕ ЖАЛАМ... не, лажам! ВИЕ СТЕ ЗА ЖАЛЕЊЕ, но јас не ве жалам. НЕБИТНИ СТЕ, колку и да сте бучни!

Автор: Пацифист

Кој навистина пукаше во Тодоров? Дедото на Тамара или?

Денеска имав намера да го преточам во текст мојот став за новата влада, под лидерство на Зоран Заев, но целото внимание на македонската јавност, оправдано, се сврте кон обидот за убиство врз Никола Тодоров.

Кога последен пат во Македонија имаше обид за атентат, јас сеуште бев во средно училиште. Тогаш бомба во паркирано возило го разнесе мерцедесот во кој се возеше претседателот Киро Глигоров. Се сеќавам колку сериозно ни ја пренесоа таа информација професорите. Потресени, исплашени, речиси во солзи. Се сеќавам и на мојата реакција. „Шо се потресле овие волку?“ Си имав ја тогаш побитни работи. Иако сега не се сеќавам  со  која, ама сигурен сум дека сум имал некаква „драма“ со некоја девојка. Редовно во војна со моите родители, кои очекуваа да фатам книга, а јас да ме остават на раат и да пуштат некој денар за искачање. „Муки“ средношколски. Денеска не сум средношколец, па обидот да се убие поранешен министер не го сфаќам толку лајт. Сепак, проблемот не е во промената на моите разбирања на светот, туку во промената на реакцијата на возрасното население во Македонија и секако медиумите.

Кога во 1995 година се случи обидот за атентат врз Глигоров, народот, оние возрасните, тоа го сфатија како напад врз државата и обид за рушење на цел поредок, па дури и народ. Медиумите, сите до еден (иако реално беа неспоредливо помалку од сега) веста ја пренесоа со максимална сериозност и никој не се обиде да ја спинува. Немаше ниту еден човек, а уште помалку медиум, кој го оправда или се обиде да го намали чинот кој тој ден се случи. Денеска е поинаку. Во ред, Тодоров не е претседател на Македонија, ниту пак во моментов има некаква државна функција, но причина за обидот за ликвидација е токму неговата штотуку завршена министерка функција. Обидот за атентат врз него, не е испровоциран затоа што Никола е ружен или дебел, дека должи пари или нешто слично, туку само затоа што бил министер за здравство на Македонија. Тоа што мандатот му завршил, не го менува фактот дека обидот за убиство е врз миннистерот, а не личноста Никола Тодоров.

Јасно ми е дека дел од населенито во Македонија, работата на Тодоров како министер за здравство ја оценува како скандалозна, но од денешна перспектива и Глигоров има направено многу големи грешки, а никој тогаш не посака да умре на операцискиот стол. Денеска е поинкау. Се изначитав статуси на Фејсбук, се изнаслушав јавувања во програма во живо по телевизиите, дека „така му требало“, „штета што не го убил“ и слично. Да биде уште пострашно, тоа доаѓа од устите на истите оние кои пред нешто повеќе од еден месец се згрозија од упадот во собранието и нападот врз дел од пратениците! Тогаш тоа беше СТРАШНО, ВАНДАЛСКИ, СУРОВО, а денеска му посакуваат смрт на Тодоров! Истиот тој Тодоров кој помогнал при спасувањето на дел од пратениците при нападот во собранието!

Медиумите пак си тераат свои приказни. За дел од нив, главна вест е дека обидот за убиство бил со гасен пиштол, па Тодоров и не бил во толку голема опасност. Озбилно? Сака некој од тие новинари да му пукаат во глава со редизијниран гасен пиштол? Пошо нели, не е опасно!

Другите побрзаа да напишат дека напаѓачот бил дел од „шарената револуција“, намерно заборавајќи дека всушност се работи на дедото на Тамара. Шо е муабетот? Као сите „шарени“ се лоши и убијци? Тоа ли е намерата? Уште поделби?

Врв на се беше тврдењето на дел од медиумите, дека ВМРО ДПМНЕ неколку дена во собранието го користеле името на Тамара во политички цели, па сами го испровоцирале ова. Искрено, мислам дека е време да се направи нарко текст на некои од луѓево што за себе сметаат дека се новинари. Две години СДСМ и „шарените“ и левица и кој уште не го користеа трагичниот случај на Тамара во борбата против „режимот“, но ете сега ВМРО е крив!

Политичарите пак изреагираа според очекувањата. СИТЕ најостро го осудија обидот за убиство. Исто како што сите најостро го осудија упадот во собранито. Истите оние кои повикуваа на „револуција“, на улична правда. Оние кои го повикуваа народот да си ја брани или освои државата на улица, сега најостро осудуваат. Премиерот Заев во минативе неколку години, неколку пати кажа дека не ги признава иснтитуциите на системот. Заедно со „шарената револуција“ боеше зграда во Скопје без да одговара за тоа. Не се појавуваше на судски рочишта. Бараше правда и услови на улица, а денеска најостро го осудува обидот за атентат?!!! Па зарем не е истото? И овој човек денеска повеќе не им верува на институциите и реши да бара правда на улица. Само тој не сака власт, туку казна за оној за кој мисли дека е виновен за смртта на неговата внука. Целта е иста (улична правда), само средствата се различни. И ВМРО повикуваше народот да си го брани собранието, па ете ни се случи 27ми Април. Вечерта во 3 часот по полноќ претседателот на ДПМНЕ се обрати на јавноста и го осуди настанот! Најостро!!! Две години, СДСМ и разни невладини организации, од кои една го носеше името „ТодорOFF“, ја користеа трагедијата на семејството на Тамара, но денеска ја осудуваат реакцијата на нејзиниот дедо?!!!! Денеска тие не чувствуваат одговорност? Учи го народот дека само на улица може да се издејствува правда, па кога истиот тоа ќе го направи, огради се?!!! Осуди! Најостро! Кој пукаше денска по Тодоров? Дедото или вие?

Ужасен е чинот за обид за убиство врз поранешен министер, но уште поужасна сликата по него. Македонија поделена и желна за крв. Македонија со две вистини, а толку далеку од вистината. Денеска е пукано во човек, во родител, затоа што друг човек, родител и дедо, сакал да се одмазди за смртта на своето чедо. Убеден дека го знае виновникот, решил да остави две деца без татко. Обвинител, судија, порота и џелад, затоа што некој му кажа дека само така може до правда! Кога правдата е субјективна, жртва може да биде секој!

Сосема за крај, му се извинувам на семејството на Тамара, што во текстот морав да го спомнам името на малото ангелче кое прерано си замина. Жал ми е што уште еднаш, истото е поврзано со немил настан.

Автор: Пацифист

Популарно