Денес се слават овие светители

Преподобен Максим Исповедник

Цариграѓанин по род и најнапред висок дворјанин на дворецот на царот Ираклиј, а потоа монах и игумен на еден манастир недалеку од престолнината. Најголем бранител на Православието од т.н. монотелитска ерес, која се изроди од ереста Евтихиева. Имено: како што тврдеше Евтихиј дека Христос има една природа така монотелитите тврдеа дека Он има една волја. Свети Максим се спротивстави на тоа тврдење и се најде како противник на царот и на патријархот. Но не се исплаши туку докрај истраја во докажувањето дека Господ Христос имаше две волји соодветно на двете природи. На негово настојување се одржа еден собор во Картагена, а друг во Рим. И двата собори го анатемисаа учењето на монотелитите. Страдањето на Свети Максим за Православието е неописливо: малтретиран од кнезовите, измамуван од судиите, плукан од народните маси, тепан од војниците, прогонуван, затваран, а најпосле му ги отсекоа јазикот и раката и го осудија на доживотно прогонство во земјата Скитска, каде што три години помина во затвор, па Му ја предаде својата света душа на Бога во 666 година.

Тропар

Од младоста своја Вистината возљубувајќи ја, Патот во животот те хранеше со слободата, о Максиме, свет подвижниче, војнику свет на Богомајката, столбу непоколеблив пред Пресвета Троица, исповедниче на животот во вечноста, моли се, преподобен учителу на Љубовта, срцата да ги исполниме со светлината Христова, душата по твоите свети молитви да биде помилувана од Пресвета Троица.

Блажениот Максим Грк

Роден е во Грција, од каде што го повикаа на дворецот на рускиот цар Василиј Јованович за царски библиотекар и преведувач. Многу работеше, но многу и страдаше за вистината. Долго време помина во затвор, каде што го напиша познатиот Канон кон Светиот Дух, којшто до денес се употребува во Црквата. Се упокои во Господ во 1556 година.

Тропар

Пламените љубов за вистината, и ревноста твоја за Божјата слава, ја подигнаа душата твоја вис небеса, о Максиме Божји угодниче. Духот Свети Утешител се приви до срцето твое, а тоа за Него прозборе оставајќи ни зборови, за радост на ангелите и утеха на верните. Радувај се, оче свети, и за нас моли се, од Христа да бидеме примени по твоите свети молитви.

Светиот маченик Неофит

Родум од Никеја. Уште како дете вршеше големи чуда со благодатта Божја. Изведе вода од камен, ја воскресна својата мртва мајка. Беше одведен од бел гулаб на гората Олимписка, каде што од една пештера го истера лавот и се насели во нејзината внатрешност. Во неговата петнаесетта година беше мачен за Христа во времето на царот Диоклецијан, и тоа во Никеја. Никако не сакаше да се одрече од Христа. После биење и затварање го фрлија во оган, но Бог го сочува жив. Тогаш го ставија пред гладен лав, но лавот се умилкуваше околу Неофит. Во тој лав светителот го препозна истиот оној лав во чијашто пештера се подвизуваше, па го помилува и му нареди пак да си оди во својата пештера. Тогаш Свети Неофит го прободија со копје и тој се пресели во дворовите Господови.

Тропар

Преку тебе кој Го прослави изворот на животот Христа Господа, Он изведе вода за напојување на страдалниците, закрепнување на ожалостените, надеж на прогонетите. Младоста на животот и храната ангелска во исповедништво те поведоа, за слава Божја а посрамување на заблудените, затоа за нас моли се денес и секогаш ти, кого Христос Спасителот го овенча со маченички венец непобедлив.

Светата маченичка Агнија

Тринаесетгодишно девојче, за верата во Христа фрлено во оган, па убиено со меч. Пројави голема чудотворна моќ за време на животот и после смртта. Пострада во времето на Диоклецијан, во 305 година.

Тропар

Немоќни зборови имаме, за да ја допреме радоста твоја, о Агнио, јагне Божјо, на средба со Вечниот Женик на твојата душа, но бескрајна благодарност денес ти принесуваме, а преку тебе и на Христа Бога, за верата искажана, мудроста непоматена и молитвите за нас принесени, пред Вечнопостоечкиот, Кој преку тебе ја обновува девственоста на душите наши.

Еве што ќе се случи со тие што ќе се венчаваат во престапна година

Бра­кот склу­чен во пре­стап­на го­ди­на кра­тко ќе трае – ве­ру­ва­ње што по­стои тол­ку одам­на, што ни­кој не знае зо­што и од ка­де про­из­ле­гу­ва. Ве­ро­јат­но, ста­ри­те Ма­ке­дон­ци ва­ка са­ка­ле да си ја об­јас­нат или да ѝ да­дат зна­че­ње на го­ди­на­та со еден ден по­ве­ќе.

Спо­ред ед­но пре­да­ние, пак, су­е­ве­ри­е­то што и де­нес им пра­ви шу­бе на ид­ни­те не­ве­сти, го поч­на­ла мај­ка што са­ка­ла уште ед­на го­ди­на да си ја чу­ва ќер­ка­та до­ма.

Во ми­на­то­то, за вен­ча­вки или за свад­би се че­ка­ло до след­на­та го­ди­на, а до­кол­ку мла­до­жен­ци­те не­ма­ле вре­ме за че­ка­ње, ка­ко што бил слу­ча­јот со пе­чал­ба­ри­те, за да не ги бие ма­лер на свад­ба­та при­не­су­ва­ле леб или по­га­ча ме­се­ни со браш­но од ми­на­та­та го­ди­на.

За цр­ква­та ова су­е­ве­рие отсе­ко­гаш би­ло са­мо тоа – су­е­ве­рие. Отец Бо­бан од Ма­ке­дон­ска­та пра­вос­лав­на цр­ква ве­ли де­ка пре­стап­на­та го­ди­на е та­ква са­мо по­ра­ди бро­јот на де­но­ви­те, ни­што по­ве­ќе и не­ма ни­ка­кви имп­ли­ка­ции врз ос­но­ва на цр­ков­ни­от или на ду­хов­ни­от жи­вот.

– Си­те ра­бо­ти си се пра­ват нор­мал­но, ка­ко и во си­те дру­ги го­ди­ни. Тоа е су­е­ве­рен став, кој про­из­ле­гу­ва од су­е­ве­ри­е­то на лу­ѓе­то. Во пре­стап­на­та го­ди­на и се вен­ча­ва и се кр­шта­ва и се пра­ват си­те ра­бо­ти што ги пра­ви­ме и во го­ди­ни­те што не се пре­стап­ни. Ако оди­ме по таа ло­ги­ка, зо­што би се од­зе­ла са­мо вен­ча­вка­та и кр­штен­ка­та, зо­што не би се од­зе­ле и не­кои дру­ги све­ти тај­ни, кои ги из­вр­шу­ва­ме или не­кои дру­ги чи­но­дејс­тви­ја. На при­мер, ка­ко опе­ло­то, по­гре­бе­ни­е­то на мир­ја­ни­те, то­гаш се­то тоа би тре­ба­ло да се ско­ка и да не се пра­ви– ве­ли отец Бо­бан.

Но, и по­крај тоа што све­ште­ни­ци­те на се­ко­ја ид­на брач­на двој­ка ѝ об­јас­ну­ва­ат де­ка тоа е чи­сто су­е­ве­рен став, кој не­ма ни­ка­ква вр­ска, ни­ка­ков кон­текст со пре­да­ни­е­то, уче­ње­то и ве­ру­ва­ње­то на цр­ква­та, и де­нес се гле­да пад на бро­јот на вен­ча­вки­те во пре­стап­на го­ди­на.

Спо­ред Др­жав­ни­от за­вод за ста­ти­сти­ка, бро­јот на ве­нча­вки­те во две­те прет­ход­ни пре­стап­ни го­ди­ни 2008 и 2012 го­ди­на, за­бе­ле­жал пад од 5,1 про­цен­ти и во два­та слу­ча­ја. Ако во 2007 го­ди­на има­ло 15.490 вен­ча­вки, во 2008 го­ди­на тој број пад­нал на 14.695, за ве­ќе во след­на­та го­ди­на, по­втор­но за­бе­ле­жал по­ка­чу­ва­ње. Исти­от слу­чај се бе­ле­жи и по че­ти­ри го­ди­ни. Во 2011 го­ди­на би­ле склу­че­ни 14.736 бра­ка, за во след­на­та (пре­стап­на) го­ди­на, тој број да пад­не на 13.991.

Според Календарот на МПЦ, денес се празнуваат овие светители

Житието на овој маченик јасно покажува дека Бог ја отфрла надменоста и со слава го овенчува смирението и братољубието.

Во Антиохија живееја двајца блиски пријатели, учениот свештеник Саприкиј и простиот граѓанин Никифор.

Нивното пријателство некако се изметна во страшна меѓусебна омраза. Богобојазливиот Никифор повеќепати се обидуваше да се помири со свештеникот, но овој никако не го сакаше тоа. Кога настана гонење на христијаните, свештеникот Саприкиј беше осуден на смрт и изведен на губилиште. Нажален Никифор појде со Саприкиј молејќи го патем барем пред смртта да му прости и да се разделат во мир: „Те молам, Христов маченику“, му велеше Никифор, „прости ми ако ти згрешив нешто!“ Саприкиј не сакаше да се обѕрне на својот соперник, туку мирно и гордо чекореше кон смртта. Но кога ја виде тврдокорноста на неговото срце, Бог не сакаше да му ја прими маченичката жртва и да го овенча со венец, туку тајно му ја одзеде благодатта. И во последниот миг пред џелатите Саприкиј се одрече од Христа и изјави дека ќе им се поклони на идолите. Така беше заслепен од омразата. Никифор го преколнуваше Саприкиј да не се одрекува од Христа. „О брате, не прави го тоа, не одрекувај се од нашиот Господ Исус Христос, не губи го небесниот венец!“ Но с ? беше залудно, Саприкиј остана на своето. Тогаш Никифор им возвикна на џелатите: „И јас сум христијанин! Убијте ме мене наместо Саприкиј!“ Џелатите му го јавија ова на судијата и тој им нареди да го пуштат Саприкиј, а да го убијат Никифор. Тој радосно ја положи својата глава на трупецот и му ја отсекоа. Така се удостои со Царството Небесно во кое влезе овенчан со маченички венец на бесмртната слава. Ова се случи во 260 година, во времето на царот Галиен.

Тропар

Господи Боже наш, Ти Кој простувањето како сад за покајание го подари, слугата Твој Никифор свети нам ни го испрати, да посведочи како се купуваат бесплатно небесните одаи. И сега кон спасение, Христе Боже, приведи ги оние кои ги просат неговите молитви.

Светиот свештеномаченик Петар Дамаскин

За овој светител едни мислат дека живеел во 8 век, други во 12 век. Оваа разлика во мислењата секако доаѓа оттаму што постоеја двајца светители со името Петар Дамаскин. Овој за кого овде станува збор беше голем подвижник. Несебичен до крајност, самиот немаше ниедна книга, но ги позајмуваше и ги читаше. А читаше неуморно собирајќи мудрост. Едно време беше епископ во Дамаск, но бидејќи зборуваше против мухамеданството и манихејската ерес, Арапите му го пресекоа јазикот и го испратија во прогонство длабоко во Арабија. Но Бог повторно му даде сила на говор, па и таму го проповедаше Евангелието и многумина ги обрати во верата Христова. За христијанското потомство состави една драгоцена книга за духовниот живот. Заврши како исповедник и маченик и се пресели во Царството Христово.

До крајот на денот доколку ја кажете оваа молитва, Св. Ксенија сите желби ќе ви ги исполни

Според календарот на МПЦ (Јулијанскиот календар) денеска е 24 јануари.

Денеска е Преподобна Ксенија Римјанка.

Ксенија потекнуваше од римско аристократско семејство. Во семејството го доби името Евсевија. Сакајќи да ја омажат, родителите подготвија свадба, но Евсевија тајно го напушти домот и, заедно со две свои поранешни слугинки, го започна монашкиот подвиг на островот Коа. Таму и се нарече Ксенија, што значи туѓинка. Подоцна, сите три се преселија во карискиот град Милас. Таму останаа до крајот на своите земни животи. Грижливо чуваната тајна на преподобна Ксенија, поранешната Евсевија, ја откри една од нејзините сестри после нејзината смрт, зачувувајќи го на тој начин ова чудесно сведоштво за Црквата Христова.

Верниците и’ денес го посетуваат гробот на Преподобна Ксенија Римјанка бидејќи се верува дека нејзините мошти донесуваат исцелување на секоја болест како и среќа на оној кој ќе ги допре.

Бидејќи станува збор за светителка кој цел живот се борела за правото на жените сами да одлучуваат што ќе прават со својот живот, Ксенија и денес се смета за заштитничка на поубавиот пол.

Поради тоа дамите денес би требало да се воздржат од секаква работа, особено врзана за домот.

Наместо тоа во чест на оваа светителка би требало денот да го минат во природа и одмор, како и задолжително да наминат до црква, да запалат свеќа и да ја изговорат оваа молитва:

„Во тебе мајко сигурно се спаси боголикот, бидејќи примајќи го Христ, го следеше Господ Христ. Со делата учеше да го презираш телото, сакајќи повеќе за душата стварна бесмртна, затоа и со Анѓелите, Света Ксенија, се радува духот твој“.

Се верува дека желбата која ќе ја замислат во моментот додека и се молат на Света Ксенија сигурно ќе биде исполнета.

Популарно