Последната колумна на Александар Русјаков: Збогум!

Ветив во последната колумна. Ќе ја објавам својата одлука. Пишав, во вторник. Вторник замина. Имав неодложни професионални обврски. Денес е среда. А јас имам одлука. Конечна.

Преговорите беа напорни и нервозни. Дебатата траеше долго. Сепак конечната одлука ја донесовме заедно. Ги разгледавме сите факти, ставови, предвидувања, сценарија, закани и совети.

Кои сте тоа „вие“?

Јас, Совеста, Волјата, Разумот, Срцето и Суетата.

А-ха...

Да. Не беше лесно да ја донесеме одлуката. Јас бев растргнат, распнат меѓу одлуките. Совеста бараше да се застане цврсто и одлучно, без разлика на последиците и нападите. Волјата инсистираше да не се слуша надворешната галама, сами да одлучме, правилно или погрешно, одговорноста е само наша. Разумот упорно копаше по деталите како Шерлок Холмс. Срцето плачеше и се молеше. Суетата запали цигара и ги крена нозете на маса. Не рече ништо. Воопшто не беше лесно донесувањето на болната одлука.

И? Одлуката?

Одлуката е едногласна. Непроменлива. Долго време размислувана. Гласи, јас се повлекувам од политичката сцена. Сосема. Недвосмислено. Моите колумни во Нова Македонија повеќе нема да се занимаваат со политичките состојби во Македонија. Доколку редакцијата сака, ќе продолжам да пишувам. Знам да бидам забавен на различни теми. Запирам со политички коментари на Фејсбук. Ќе си терам со духовити коментари за сенешто друго. Или сериозн коментари, ама за сенешто трето. И со телевизиските настапи е готово. Освен оние за десетна дена во Љубљана и Пула. Тие веќе ми се договорени. Ја напуштам битката за Македонија. Кукавичлук? Да бев страшливец немаше ниту да влетам на боиштето, а вие мислите си што сакате. Јас си одам од бииштето.

Се предаваш?

Да. Се предавам. 

Зошто?

Од три причини. Ме порази светската изопачена моќ. Ме оковаа македонските политички партии. Така поразен и окован, ми пукаше в глава македонскиот народ. Првпат ваква одлука донесов на 27 април, 2017 година. Ме скрши фактот дека ЦИА по којзнае кој пат, преку излитено сценарио, порази држава и цел еден народ. Сценариото го одработија раководствата на СДСМ и ДУИ и поединци од ВМРО ДПМНЕ. Народот занеме. Институциите исчезнаа. Сите се правеа луди, никој не ги поставуваше вистинските прашања. Зошто пратениците на СДСМ и ДУИ не гласаа собраниски спикер на почеток од седницата? Зошто чекаа да се собере народ пред Собрание? Зошто некои пратеници на ДУИ јавно кажаа дека знаеле што се спрема и никој не ги повика на одговорност? За гласањето без мнозинство, без записник, вон процедура и закон, не ми се ни зборува. Никој жив не се занимаваше со тоа. Западнав во очајание. Посакав да кренам раце и заминам на пуст остров. Совеста ме предомисли. Срамно е да ја напуштиш битката кога е најтешко. Така ми рече. Ја послушав. Повторно решив да кренам раце од сè на 29 ноември 2017 година. Ги апсеа и затворија уставобранителите. Среде полициско политички монтиран процес. Појдов пред судот. Ако не ги бројам пратениците на ВМРО ДПМНЕ, таму немаше ни сто луѓе. Една мисла ми го прободе срцето. На Македонецот му е потребен лидер за да има кој место него да оди во затвор, оти тој има попаметна работа. Да седи на Фејсбук. Западнав во поголем очај. Волјата ме предомисли. Зарем и ти ќе ги напуштиш, ме праша. А што можам да сторам? Немам ниту моќ, ниту пари да помогнам. Ама можеш да пишуваш за злото со кое соочуваат, ми врати волјата. И ми се врати волјата за борба. 

Русјаков!

Да?

Уште ќе гњавиш со твојата емотивна историја?

А-ха, уште седум-осум страници, па ако „не ти паше програмава слободно искључи го твојот издркан Хитачи“. 

Ние очекваме нешто друго од тебе...

Јас не сум џубокс. Третото разочарување стигна со двотретинското мнозинство кое го отвори Уставот. Не можев да поверувам во она што го гледам. Психопатијата што се одвиваше пред мои очи за мене беше запрепастувачка. Беа прекршени сите правила на игра. ЕУ преку Хан го благослови насилството врз пратениците. Беше поништена рефееремдумската волја на граѓаните. ВМРО ДПМНЕ не го извади своето членство на улица. Останатите 900.000 Македонци кои победија на референдумот си останаа дома. Веројатно сите чекаа Бог да слезе и да ги реши работите. Злото си го тераше својот нацистички проект. Нешто крикна во мене. Застани! Батали! За кого тоа гинеш? Никому не му е гајле. Ќе си кажат на Фејсбук и толку. А ти се трошиш, полудуваш. Затоа доста е, готово! Но, разумот не мислеше така. Ми плесна в лице дека кревам раце. Вистината никогаш не е мртва. Можеби сега е силувана, фрлена во клиничка смрт, ама не е мртва. Се додека ја бараш таа има шанса да излезе на виделина. Се вратив во битката и без да излезам. 

Заврши?

Досадно ви е?

Мислиш дека го имаме сето време за да ти го читаме романов?

Мислиш дека јас не го жртвував сопственото време?

Колку е тоа време?

12 години. По овие 12 години,си реков, глупо е да кренам раце. Сиот сум се вложил. Го послушав разумот. Продолжив. Си велев, само нека пробаат, ќе им излеземе 300.000, 500.000. А имав милион надежи. И дојде денот. Го изгласаа Северџанистан. Со насилство, уцени и амнестии. Никој не мрдна со прст. Пред собранието... хор штурци. Таа ноќ пиев до бесознание. Никогаш не сум се опил до бесознание. Утредента одлучив. Готово е. Ја изгубив сета животна сила. Се олошив. Исчезнуваат стиховите од мене. Сега навистина е готово. Само уште да им се обратам на моите читатели. Мирував два дена. Сега се побуни срцето. Крварам, ми рече. Сфатив, не можам да не се борам за Македонија. Срцето ќе ми умре. 

А 5 мај?

Ќе дојдеме и до тоа?

Кога?

Јас сум господар на своите редови. И продолжив да пишувам. Да се топорам по телевизии. Да се тепам со изопачената моќ. А потоа дојдоа овие претседателски избори. Не можев да си поверувам на очите и ушите. Македонското ткиво се јадеше меѓу себе. Онака сурово, со навреди и омраза. Фрштеа обвинување и етикети. Дали да се гласа или бојкотира? Крајно глупа дилема за омраза, нели? Но, мнозинството не мислеше така. Луѓето се избезумија. Одличив да не сум дел од тоа. Пробав да испратам порака. Никој не ме чу. Се чувстввав како бродолмник на сплав меѓу два огромни брана кои ќе се судрат и распрачат давејќи ме и мене. „Бојкотирам“ ги мрази „гласам“. „Гласам“ ги мрази „бојкотирам“. ВМРО ДПМНЕ застрашува со Талат Џафери. Бесмислено. Неговиот избор е кривично дело. Сè по него е неуставно, противзакноски. Еден ден секој независен од политиката суд, сето тоа ќе го поништи. БОЈКОТИРАМ застрашува со легитимирање на СЕВЕРНА ако излезеш да гласаш. Бесмислено. Северна Македонија е кривично дело. Независен од политиката суд, тоа ќе го поништи. Доживеав да читам гадости за Дурловски. Човекот кој жртвуваше светска кариера и семејство, кој практично робуваше за Македонија, читам како е напаѓан од луѓе чија најголема жртва е кратка болка во `рбетот заради долго седење пред компјутер. Си реков, ова е кошмар. Напишав колумна. Повторно се обидов да звучам обединувачки. Кажав дека не сум донел конечна одлука околу избориве. Сеедно, ми рипнаа. Русјаков, патетичен си, доста ни е од твоите емотивни испади. Русјаков, изморен си, сега остај ние да ја спасуваме Македонија, ние знаеме како. Русјаков, доста пишуваш глупости, пишувај како што ние сакаме! Конечно Суетата ги ококори очите. Смири се, и реков. 

Потемне во лицето, ги спушти нозете од масата и ја згмечи цигарата. Знаев, по Совеста, Волјата, Разумот и Срцето, дојде и нејзиниот ред. Суетата удри со тупаница по масата. 

Ги слушаш ли, крикна стресувајќи ми го целото тело. Ти кажуваат што да пишуваш, како да мислиш. Се топорат себе дека ќе ја спасат Македонија, сè сами месии на сите страни, сите се македонскиот народ, и едни, и други, и трети, сите сè знаат, а ти си патетичен емотивец на кого не му е место во оваа војна, ги слушаш ли? 

Ги слушам.

Е па во право се. Сосема. Ти тука завршуваш. Готово е. Те оставив, не ти се мешав, ги слушаше Совеста, Волјата, Разумот и Срцето. Сега јас сум на ред. А јас велам, крај, финито, енде, коњец. Ти и македонската политика раскрстувате тука.

А Македонија? 

Они ќе ја спасуваат. И едните, и другите, и третите. Сите заедно. И сите поединечно, оти ако ги читаш, секој од нив е македонскиот народ лично. Ти заврши со ова патување. Дванаесет години патување. И војна, не со ветерници, туку со реалната изопачена моќ. Се заборави себе. А кога се забораваш себе, ги забораваш и најблиските. Дванаесет години и што е сторено? Кога имаше триесет, кога беше во полна сила, кога сфати дека имаш илјадници приказни во себе и сето тоа умееш да го направиш уметност, ти одлучи да го баталиш тоа и да се тепаш за Македонија. А можеше да работиш на себе, да се обидеш својот збор да го изнесеш на светскиот пазар, да заработиш доволно за и ти и твоите најблиски да имате нормален живот, а не борба за преживување. Ти горделиво тврдеше дека пари и слава не ти значат ништо, дека Македонија е најважна. Така одбра. Не те интересираше материјална корист, немаше политичка амбиција, само чиста борба за Македонија. Се тепаше сам. Без грб, без стекната удобност, без нечија помош. Си ги затвори сите врати. Си создаде моќни непријатели. Слушаше закани, мрачни телефонски повици, невидени напади, навреди и обвинувања, етикети и озборувања. Лажеа дека ја материјализираш својата борба, дека си мегафон, дека си заработил 200.000 евра баш кога ти ја исклучуваа струјата, дека имаш 500.000 евра кога не можеше да купиш лекови за мајка ти. Имаше месеци во кои ако не ти беа пријателите ќе јадеше стари чевли како Чаплин. Еве и сега е така. Не ти беше важно тоа. Македонија, идентитет, име... тоа ти беше најважно. Не стекна никакво материјално добро, немаш сопствен кров над главата, немаат ни твоите родители. Живеете од денес за утре, иако уште денес знаеш дека утре ќе биде исто како вчера. Не создаде дом, семејство, иднина. Немаш лична карта, здравствено осигурување, нема да имаш ни пензија. Ти не постоиш. И згора на сè ќе ти се посерат на глава, зашто секогаш има некој што сака да ти се посере на глава. Е па доста. Ти тука запираш. Другите нека одат, ти заврши. Ќе работиш на себе и на својата уметност. Ќе работиш за себе и за своите најблиски. За тебе војната заврши, те поразиија непријателот и твоите сојузници. Заедно. Сега нема да биде воопшто лесно. Немаш триесет, туку четириесет и две години. Ја немаш онаа сила и концентрација. Затоа имаш повеќе знаење и приказни. Ќе влезеш во друга битка, битка за себе. 

Себично е.

Баш така. Од денес си себичен. Војуваш за себе. За својата уметност. За родителите, братот, пријателите. Ако успееш и нив ќе им помогнеш. Забораваш на Македонија, кој го ебе Северџанистан, сега те интересира светот. Ако успееш, ќе помагаш, ако не успееш, си се обидел. Материјално, од оваа ситуација сега, подолу не можеш да паднеш. Затоа, кажи им збогум!

Збогум!

Уште еднаш!

Збогум!

Русјаков!!!

Да?

Со тебе зборувам или со твојата суета?

Со мене.

Па ти се едно невидено ѓубре. Ни одзема поливина ден за да чуеме, збогум. А ние очекувавме став.

Зарем „збогум“ не е став?

Можеби е став, ама нас друго нè интересира.

Враќањето на Република Македонија може да се случи само на два начина. Или преку револуција, или преку институции. За револуција сум премногу самотник, институциите отсегогаш сум ги гледал преку кафкијански очила и со хармсовски шешир на главата. Револуциите се минато (мислам вистински, не шарени фарси), кај нас луѓе на протест не можеш да извадиш, а за функционирање на институциите треба да се промени светот. Па така, ниту едните, ниту другите кои се колнат дека се вистинскиот избор, нема да ја вратат Македонија. Оти ние сме тие што ја загубија. За неа, единствена надеж се некои идни генерации.

Сакаш да кажеш дека сите сме бескорисни?

Не сте бескорисни, ама не сте ни решение. На крајот, повторно ќе победи изопачената моќ, а вие ќе се обвинувате меѓу себе. Така ќе биде сè додека шлапкаме во плиткоста мислејќи дека пливаме во длабочините. 

Ќе гласаш или не?

Прв круг не гласав. Во втор круг ќе гласам доколку цензусот е на пат. Тоа ќе биде мојата последна јавна политичка активност. За Македонија ќе продолжам да се борам сам, ама низ својата уметност, ако успеам да се наметнам и етаблирам. 

Знаеш дека ќе ти се помочаме и на ова писание?

Знам. Нема да бидете први. Ама ќе бидете последни. Оти јас тука завршив. 

Толку зборови, а ништо не кажа.

Затоа во иднина вие ќе кажувате, јас ќе молчам. Иако сметам дека и тука кажав. Многу работи. Кои ќе ги искористам како скица за последната глава на романот што го пишувам. Романот за последниве десет години светско и домашно лудило фрлено како осиромашен ураниум врз Македонија. 

Дефинитивна одлука?

Дефинитивна.

П. С. Вообичаено за мојот ФБ ѕид, и под ова писание ќе ви биде дозволено што сакате и на кој начин сакате да кажете што имате да кажете. Единствената разлика е што јас ќе молчам. Бог да ве чува!

Героски без милост: Јавна порака до Фрики и Кики

Лидерот на СДСМ, Зоран Заев, изјави дека тој не ги познава Фрики и Кики. Го разбирам потполно. Еве, сосема накусо, ќе се обидам да појаснам некои нешта.

Фрики и Кики се вистински ликови, високо позиционирани во СДСМ и во власта. Тие се блиски до ликот кого јас го именував како Коки и за чии рекетарски подвизи пишував со езоповски јазик, во неколку продолженија.

Како се блиски? Еве вака, друже Заев.

Фрики е госпоѓа, висок функционер и во невладината организација на Коки, која служела за формално покривање на милионскиот рекет. Самиот тој факт ја прави госпоѓата објективно одговорна за овие злодела.

И тоа ќе го дообјаснам. Една работа е некому да се обрати некоја обична невладина организација со барање за поддршка (па и со рекетарска уцена), а друго е тоа да го стори НВО во чиј врв стои така проминентна личност, со неспорно политичко влијание и со блискост со премиерот и со сите министри и со други државни функционери.

Кики беше висок функционер во СДСМ. Самиот Коки, во последното интервју на својот медиум, го нарекол „добар пријател“ или „другар“. Е сега, не е исто да си обичен рекетар што стасува до половно „БМВ“ и да си фраер кој за другар го има високиот партиски функционер Кики, а за соработник високата државна функционерка Фрики, која згора и му пеела на журка.

Ниту сум напишал ниту тврдам дека Фрики и Кики рекерирале и дека лично се офајдиле од рекетот. За тоа не знам. Тоа треба да го провери истрагата. Но, неспорно е дека и Кики и Фрики му овозможувале на Коки да остварува контакти при неговите рекетарски обиди, а тој ја (зло)употребувал блискоста со нив, но и со други луѓе во СДСМ, за да биде поуспешен во своите походи.

Во најмала рака, Фрики, Кики и другите биле фацилитатори на милионскиот рекет, за што мора да сносат морална и политичка одговорност. А за нивната евентуална кривична соодговорност одлучува истрагата, која не смее да се попречува.

Затоа, госпоѓо Фрики и другар Кики, да сум на вашето место, јас под итно би сторил две работи.

Прво, би му се јавил на Заев и би му го кажал следново:

– Шефе, свесен (свесна) сум дека со мојата блискост и со контактите со Коки, како и со тоа што го препорачував кај други луѓе, му овозможив да ги засили своите рекетарски позиции. Така се искомпромитирав себеси, но и тебе, шефе, како и нашата партија. Во духот на декларацијата што ја донесовме пред некој ден, прифаќам политичка одговорност за својата непромисленост. Поднесувам оставка на сите функции.

Второ, би му се јавил на надлежниот обвинител и би му го кажал следново:

– Обвинителе, јас имав блиски контакти со лицето Коки и ви стојам на располагање за сите потребни информации во врска со милионскиот рекет. Моја граѓанска должност е да соработувам со истрагата, дури и во случај да бидам осомничен (осомничена).

Госпоѓо Фрики и другар Кики, јас најдругарски ви предлагам ова да го сторите без одлагање, во следните 48 часа. Тоа му го должите на Заев, но и на СДСМ, а пред сė на граѓаните на оваа земја. Ако размислите добро, ќе сфатите дека тоа си го должите и себеси.

Героски за Плусинфо.мк

Неделковски: Сите најбогати луѓе од Македонија се изрекетирани, само Сашо Миијалков не е рекетиран и не му биле барани пари!!!

Во напливот на еуфоријат за апсењето на педер-рекетарите, наглото освестување на докажаните соросоидно-велепредавнички гниди (Геровски, Милчин, Саки Кировски, Ванковска…) и разбегувањето на ја-нисам-одавде рекет новинарите (Кабранов, Борјан, Јадранка…) – остануваат не доволно забележани предупредувањата на професионалците во правната фела и дилемите што изникнуваат од сегашнава ситуација.

На правно нестабилен терен, каде што обвинителите од ЈО на чело со нивните шефови Јовевски и Рускоска цапаат во жива кал, а каде што на давениците од СЈО (Ленче Ристовска и Лиле Стефанова) пропаднати во гериз гомната почнуваат да им влагаат во уста, оставен е простор на неограничен број грешки и манипулации. Ненамерни, ама и намерни.

Лидерот на ВМРО ДПМНЕ и на вчерашната прес конференција беше јасен дека СЈО за нив е историја и дека Катица Јанева треба да заврши во притвор. Исто така беше јасно кажано дека за оваа партија валидни се само случаите што СЈО ги има отворено до датумот договорен во Пржино. А тој е одамна изминат.

Поранешниот председател на судот Владимир Панчевски вчера предупреди дека: “ако предметов “рекет” е поврзан и е во врска со прислушуваните разговори, а неспорно е поврзан, ОЈО и Јовески немаат надлежност над него да водат постапка. Бидејки е спротивно на законот кој дава исклучива надлежност на СЈО, а е донесен по вољата на четирите политички партии“… Со други зборови, се‘ ова што се апси и процесуира, на некоја повисока инстанца може да биде поништено заради ненадлежност на правниот субјект.

Гледајки ги работите од ваква перспектива, излегува прашањето дали некој супер влијателен куклар, каков што е оној на скопско Кале на пример, прави циркус за да ја замае јавноста. Да ја замае за да протне нешто што во “мирнодопски“ услови не би прошло, а потоа во некое догледно време приведените и процесуираните да бидат амнестирани, рехабилитирани, пуштени…

На Македонија и престојат вонредни парламентарни избори во април догодина. Пред тоа не му одговараат на ВМРО ДПМНЕ, а и “странскиот“ фактор ќе го остави Заев да се доудави до крај внесувајки ја Македонија на сила во НАТО.

Ситуацијата на полето на политичките партии е следна:

Оваа бомбашка афера СДСМ нема да може да ја преживее како партија во оваа форма во која е. Со сите странски служби и внатрешни кртови распоредени околу Сашо Мијалков кога беше директор на УБК, снимките не обезбедија докази дека било кој од ВМРО ДПМНЕ директно земал пари, а уште помалку дека рекетирал домашни фирми. Спротивно, снимкките што бугарите ги обезбедија за да го заштитат Орце Камчев, а кои копии се предадени и на Заев и на обвинителот Јовески, јасно покажуваат (ауди и видео) како најблиските соработници на Заев бараат и добиваат пари од рекет. Најавеното приведување и одземање на пратеничкиот имунитет на Кирацовски и Ременска само ќе се една епизода од оваа сапунска опера. Такво рашрафување на СДСМ, која сега се оддржува залепена со селотејп траки, само затоа што им се потребни на западот за влез на Македонија во НАТО, ќе ја распадне оваа партија. Бидејки, секако ќе следува процесуирање на најизложените СДСМ кадри, пред се на Зоран Заев и Никола Димитров, за велепредавство. Процесуирање што ќе биде дозволено од “западот“ за да се разлабави негативното расположение на најголемиот број граѓани кон НАТО, ЕУ, запдните амбасади…

На ВМРО ДПМНЕ му требаат уште 6 до 8 месеци за комлетно да го поврати теренот, па со познатата војничка дисциплина да настапи на изборите во април. Тие, тешко искрвавени со прогонот од СЈО, со приведувањата и процесуирањат, сакаат да испливаат и земат кислород што ќе им биде потребен за изборната трка. Секако, тоа е и период за расчистување со груевисти, мијалковисти и слични “исти“, што се навлезен во органите на партијата а работат за Сашо Шиптар или за бегалецот од Будимпешта. Индикативно е што сите најбогати луѓе од Македонија се изрекетирани, само Сашо Шиптар сопственик на најелитниот и најскапиот хотел во Македонија, Мериот, сопственик на се и сешто низ Македонија, не е рекетиран и не му биле барани пари!!!

Малите партии, пајтон партии, како и движењата што сакаат да се трансформираат во политички субјект се премногу “ситна роба, дучанчина“, што би рекол Велија. Без позначајни финансиски средства, без масовност, со истрошени кадри, со “веч виџено“ лидери, со вметнати “активисти“ што им роварат работејки за интересите на СДСМ, ВМРО ДПМНЕ или тајната полиција – оваа опција е без некоја позначајна улога. Можеби да штрбне два-триесет илјади гласа од ВМРО ДПМНЕ, и толку.

Крајно, со одлуките на Врховен и други инстанци (меѓупартиски договори) пресудите против добар дел од пресудените вмровци ќе паднат. А тие ќе бидат слободни луѓе. Тоа, од политичка гледна точка, пред се е важно за понатамошната судбина на бегалецот Никола Груевски. Тој, од оваа есен ќе е со поништена пресуда за “она на М“, па со самото тоа ќе падне и санкцијата што му е предвидена. Со самото тоа и потерницата. Груевски, многу е извесно дека есеноска ќе си е дома со мајка му и ќерките. Колку е тоа добра или лоша вест за Мицкоски? Доколку Груевски кон Мицкоски сака да изиграва она што кон него изиграваше Љупчо Георгиевски, во тој случај тоа е лош момент за ВМРО ДПМНЕ. Но, доколку сака да помогне (идеолошки, финасиски, политички, советодавно и со својето неспорно влијание кај дел од членството), тогаш е тоа добра варијанта за сегашново раководство. Познавајки го Груевски, тој сепак ќе се реши да биде “Љупчо број 2“.

На читателите што ја следат Дудинка им препорачувам внимателно да ги проценуваат настапите и инстант изливите на зачуденост, на патриотизам, на не-бев-тука новинарите…

Како што може да се види, доследноста, непоколебливоста, не менување на страните остана доблест само на тројца (делумно и на 4-тиот) новинари во Македонија. Бриселската тројка е единствена која не смени страна, ами остана до својата Македонска. Не дозволи да биде фатена од политчика еуфорија, не дозволи да биде (пот)платена, изманипулирана… Вечно останаа со истите ставови. Мирка дека е непоколеблив левичар и идеалист. Бобан и Миленко дека се традиционалисти и патриоти.

Од друга страна, прелетачи од СДСМ кон ВМРО ДПМНЕ (и обратно) има колку сакаш. Конкуренцијата во велселалом и супер велеслалом, за шантрање со газот од лево на десно и обратно, е ужасно голема. Јавно декларирани сдсмовци, сега се перјаници на ВМРО ДПМНЕ. Јавно декларирани анти вмровци, сега се антои сдсмовци. Калакурник.

Затоа препорака, не верувајте никому (ниту на мене), туку само на себе и својот инстинкт и чуства.

Миленко Неделковски за Дудинка.орг

Колку Македонци исчезнаа кога Тамара ја „згреши“ химната?

Ретко ми се случува да пишувам 3 пати за волку кратко време, но нема смисла да чекам недела дена, кога мотивацијата е тука. Да, тема повторно е интонацијата на химната од страна на Тамара, но овој пат пејачката не е главен лик, т.е. главна тема на текстов во продолжение. За Тамара веќе пишував, повеќе пати од доволно. Она и ДунаФка, тие се. Не дека се на исто место во моето „срце“, но ете ја имаат таа моќ да ме мотивираат да куцам.

Ок, сега за темата. Деновиве прочитав многу статуси и две колумни од лектори, на тема лажен или „интернет“ патриотизам. Се започна, со еден статус на Миа Костова, во кој посочената, во една граматички неточна реченица, пишана на латиница ги навреди сите кои ја критикуваа Тамара. Во ред, ништо повеќе и не можам да очекувам од „ПлејБојка“ со највиснатите гради што некогаш го „краселе“, макар и балканското издание на списанието. Не знам јас кој фактор е момата и зошто некој би ја есапел, освен, ако  не сака да го види презентираното, сега збогатено со силикон, во живо. Поминав низ текстот и се ќе завршеше тука, но вчера Матилда Саздова, инаку лектор, не почести со колумна. Истото тоа денеска го направи и Ружица Пејовиќ. Исто така лектор. Ок, стилот на колумните многу различен, но и двете со истата поента. Не можат неписмени да ја критикуваат Тамара, односно да ја бранат македонштината. Ружица не ја познавам, па нема да и посветам повеќе внимание, но Матилда ми беше омилена професорка во средно. Да, нејзината неспорна убавина сигурно има врска со впечатокот, но не ја паметам само по тоа. Ја паметам како принципиелен човек и професор со етика и правила на работа. Сеуште паметам дел од дискусиите кои сум ги имал со неа, но и ситуациите во кои многу ми помогнала.

Професорке, со цела почит кон вас, колумната ви е ЧИСТА ГЛУПОСТ!

1. Единственото нешто од вашиот текст, со кое ќе се сложам е:

„Не е патриотизам да се ситиш и да си ситен како грашок во говорот на омраза против својот (во стилот „Умри, цркни кучко“, и слични гадости).“

Да, говор на омраза и навреди кон Тамара, нема ништо добро да донесат. Сепак, иако не го оправдувам, можам да го разберам гневот кај народот.

2. „...најодговорно тврдам дека во најголем дел, таканаречените „патриоти“ се најслабите познавачи на македонскиот јазик (секоја чест на исклучоците). Не дај боже, од поголем дел од нив, да слушнеш конструкција на реченица. Уште повеќе да прочиташ напишан збор.“

Ова се дел од најпопуларните критички коментари на статусот на Тамара:

Не се толку неписмени како што тврдите. Од друга страна, ниту статусот на Тамара е граматички идеален, а таа имала три дена да го склопи. Или неа и е дозволено?

3. „Веднаш следуваше извинување. Ама не, не се есапи тоа.“

Во 2013 година, Тамара го има направено истово. Кога новинарите и забележале на грешката, пејачката изјавила дека не направила грешка! Намерно си одбрала кој дел од химната да си го пее! Еден клик ТУКА и ќе ја видите целата изјава.

4. „Тамара не ги спомнала Гоце, Даме, Питу... Па што? Исчезнаа од нашата историја поради тоа? За последен пат се пееше химната? Ќе исчезнеме како народ поради тоа? ... Не видов дека некој од нас Македонците исчезна по пропуштената строфа“

Полека професорке, ќе биде, ќе видите. Секако, ако ова лудило не се спречи, планот за исчезнување на Македонците е преку нашите учебници. Вие бевте професорка, не морам вас да ви објаснува што ќе се случи ако во учебниците по историја Делчев и Илинденците се означат како Бугари или ако учебниците по македонски јазик се променат, па македонскиот јазик стане бугарски. Не, за ова нема да биде виновна Тамара, но напатениот народ сега дува и на јогурт. Уште нешто за горниве реченици. Синоќа кај мене на улица поминаа 2 автомобили со брзина од 200 километри на час. Не згазија никого, не предизвикаа никаква штета. Да го критикувам ова однесување и да барам реакција од надлежните или да чекам да има жртва? Тамара веќе втор пат поминува со 200 на саат. Да чекаме да има жртва? Да чекаме да „исчезне“ некој Македонец?

5. „Таквите луѓе не се нарекуваат ПАТРИОТИ туку негативци, на кои сите им се виновни зашто се незадоволни од себе и од сопствените неуспеси“.

Негативци се тие кои ја критикуваат Тамара за грешка за која се одговара кривично, но вие професорке што критикувате цела група на луѓе, сте...задоволни од себе? Простете, немам намера да ве напаѓам како личност, но да не претеруваме со хипокризија.

6. „Како вистинска Македонка бев горда како јас да сум таму. И знам дека тогаш и мојот народ ги делеше истите чувства.“

Вашето доживување на Евровизија, не можете да го оцените сама како „вистинска Македонка“, затоа што и јас сум „вистински Македонец“, а навивав против Тамара. Поточно, против она „северна“ пред Македонија. Ако, одиме со такви квалификации, еден од нас не е вистински Македонец. Од каде знаете дека „вашиот народ“ ги делел истите чувства? Кој сте вие, кој сме ние?

7. „Да се чуваме меѓу себе и да си го чуваме јазикот за да опстанеме како народ, а не омразата, зашто таа е непријателот број еден за нашето опстојување. Така одиме кон исчезнување и претопување! Не со испуштени стихови...“

Во моментов непријател број еден за наше исчезнување, не е омразата. Омразата не седи на маса со „добриот сосед“ Бугарија и не преговара потполна промена на историјата и идентитетот. Секако, кога пишувам за идентитет, пишувам за народниот, националниот, не пишувам за индивидуалниот. Не седи ниту Тамара, но таа самата прифати да биде естрадното лице на таа политика и за тоа ја плати цената.

Се сложувам дека треба да си го чуваме јазикот, ако сакаме да опстанеме како народ, но најголемиот непријател за тоа не го гледаме на истото место. Да, се сложувам дека е срамота како народ да сме толку неписмени, но тоа се поправа. Она што се одвива при комисијата за историски прашања во Бугарија е на друго ниво! Дали сте ги слушнале барањата на историчарите и лингвистите од Бугарија? Знаете ли дека не признаваат македонски јазик? Сигурен сум дека сте запознаени со темава, па ви бе замолил, да напишете една поинаква колумна. Еден текст од вашата струка и да му објасните на народот дека нашиот јазик е различен од бугарскиот. Можеби ќе им користи и на оние кои се во комисијата, а сигурно ќе ни користи на нас (лажните/интернет) патриотите. Можеби и Ружица Пејовиќ ќе сака да ви помогне, па од сето ова ќе искочи и нешто корисно, место да учествувате во оркестриран напад со цел дискредитација на дел од загрижениот народ. 

За крај, сакам да ви се извинам што и овој текст ќе го потпишам под псевдоним, па нема да ви дадам шанса (можеби) да се сетите на мене.

П.С. Ете, не сме сите патриоти толку неписмени

Автор: Пацифист

Популарно