Потресна колумна на Весна Петрушевска: „Смртта на една мајка“

Весна Петрушевска на својот портал мојсајт.мк објави колумна која ја напишала во чест на својата прерано почината пријателка. Одличен текст, да читаш „наежен“ да те допре, да осетиш, да те заболи, да те внесе целосно, за жал во ваков текст. Секоја чест Весна!

– Љубов , држење за рака, бескрајни бакнувања во ноќта, трепет на срцето. Знаеш дека ова што ти се случува е тоа вистинското, не ти е важно дали некој се сложува со твојата одлука или не. Започнуваш нов живот и сакаш да се смени се околу тебе. Небото има нова боја за тебе, некако поинаку е отворено. Белина и мир.

Сакаш да бидеш мајка, не поради биолошкиот часовник, туку од своја причина интимна.Сакаш бебе, се случува, споделувањето е чин на среќа. Цел живот си сонувала како тоа дете ќе го пораснеш, ќе му раскажуваш приказни, ќе го шеташ на некоја патека каде има бескрајно зелени, жолти и портокалови цветови. Не престануваш да мечтаеш што се ќе му дадеш на тоа твое неродено дете.Твојот ум врие од возможности на неоткриени љубовни пораки кои сакаш само на тоа дете да му ги пренесеш. Одиш на прегледи редовно, не ни помислуваш дека нешто лошо може да ти се случи тебе и на нероденото дете. Си повторуваш дека се ќе биде во ред , не си ти таа среќа. После секој преглед одиш по продавници за најразни дребулии кои ќе ти требаат кога ќе се роди малото. Смислуваш имиња, се договараш дали е уредно да го носи името на некој од блиските. Ја мантраш онаа нашана стара : “Само да е живо и здраво. ” Не е дека не си помислила дека е возможно животот да го дадеш на породување, но сепак ти тупка во умот дека има добри доктори и иако не си во главниот град, ги знаеш докторите, околностите. Да, да, знаеш дека пред извесно време почина млада мајка и тоа во твојот град, ама тоа нема да ти се случи на тебе. Не смее! Имаш ти своја среќа! Не даваш да те гонат лоши мисли. Одете си, одете си, не ми требате и си го галиш стомачето. Му шепотиш нешто и си потпевнуваш. На лошите мисли се прави марш, марш. Доаѓа денот кој толку многу го чекаше.Не се плашиш од ништо затоа што знаеш дека првата прегратка со детето ќе биде твојата најголема љубов. Одеднаш белина и те снемува. Сите се во тој момент тука, има многу доктори, вресоци кои ти ги бодат ушните тапанчиња, растрчани бели мантили. Се потсмеваш велејќи си, многу си важна што се сите потресени по тебе.

Се обидуваш да им кажеш дека си во ред , не те слушаат. Го гледаш твоето родено дете и ја пружаш раката да го помилуваш, твојата рака не стасува, како да лебдиш над него. Сонувам, сигурно сонувам! Ги довикуваш нивните имиња, ама никој не те слуша. Вресок, уште еден вресок и не те слушаат. Гледаш како околу тебе веќе почнуваат да врзуваат апарати, но ти не си тука. Прават се што е спротивно на твојата волја. Ти сакаш само да го гушнеш детето и не ти даваат! Мора да е некоја грешка. Сакаш да им кажеш дека нешто е згрешено ама не можеш. Паника и страв се повеќе те обзема. Некој да ме го слушне мрдањето со моето мало прсте, некој да ми препознае знак дека имам да кажам и јас нешто. Како е возможно на породување да умрам? Зошто не ми кажаа ако нешто не е во ред? Зошто ми ги изедовте соништата, како лавот пленот? Срам да ви е! Кој ќе му раскажува на моето бебе? Кој ќе му помогне да го направи првиот чекор ? Првата насмевка, првиот збор? Моравте баш толку да чекате за да немам никаква шанса за живот? Каде живеев јас? Сега знам каде живеев.

Во земја каде се е важно освен човекот. Какво ништење на хуманоста, отсуство на емпатијата, изгубена одговорност.

Се однесувате како вам тоа да не ви се случува, нели не може да ви се случи …вие сте богови во бели мантили и се си знаете. Една мала ваша грешка ме однесе мене онаму каде никој не сака да оди. Имав толку многу соништа да споделам . Ми ги земавте како што ми го земавте детето. Носите ли грижа во умот и имате ли потскокнување на срцето ? Мојата смрт ќе биде забележана како статистика и сите ќе го заборават ова за три дена. Јас сакам да оставам во вашите глави крик кој ќе одѕвонува кога ќе се сетите на мене. Сите банални случувања во животот се сведоа на релативизирање на смртта. Мојата смрт е порака до оние кои ги играат упорно улогите на Господ! Сменете го костимот, белите мантили одамна не се скроени за вас. Имав само 31 година!

Посветено на Елизабета која прерано го напушти овој свет!

Извор: Мојсајт.мк/ Весна Петрушевска

Почина Ники Лауда

Ники Лауда е трикратен Ф1 шампион. Титулите ги освојувал во 1975, 1977 и 1984 година. Во кариерата возел на 171 трка за Марч, БРМ, Ферари, Брабхам и Мекларен.

Тој имаше здравствени проблеми уште од 1976 година кога имаше тежок инцидент на трката во Хокенхајм. Тој тогаш бил цела минута заробен во болидот кој се запали. Се здоби со изгореници на лицето, а исто така вдишал токсични материи. Сето тоа у предизвикало понатамошни здравствени проблеми и две трансплантации на бубрезите во 1997 и 2005 година.

Во 2018 година легендарниот Лауда имал трансплантација на белите дробови, а поради белодробна инфекција бил хоспитализиран.

Театар Комедија донираше за Детската болница Козле

Театар Комедија направи донација за Детската болница Козле. Од срце одиграна претстава НЕ СЕГА ДРАГА и средствата се наменија за најскапоценото нешто на светот -здравјето и насмеаните лица на нашите најмили-дечињата. СЕ ЗА ДЕЦАТА трае и продолжува. Благодарност од болницата и од целиот персонал за овој хуман гест. Хуманоста го чини човештвото благородно и содржателно за да опстои и понатака.

Ново чудо во Манастирот Острог

Манастирот Острог  е најпосетенот место во Црна Гора, тој е свето место за кое може да се слушнат многубројни чудни приказни за лekување на бoлнитe. Токму таква е и приказната за едно девојче, кое пpoгледало после посетата на Острог.

Таа е родена 1960 година, како четврто, непocакувано дете. Таткото ја ocтавил на пруга, сакајќи да yмpe. Меѓутоа еден добар човек го слушнал нејзиниот плaч и ја спacил. Заедно со сопругата го посвoилe оставеното девојче.

Сопружниците биле пресреќни со приновата, со оглед на тоа што нe можeле да имаат деца. Ја одгледале со многу љубов, трпение и пожpтвyваност. После два месеци забележале дека има пpoблем со видот. Контактирале лекap и нивните претпоставки се потврдиле.

Родителите ја воделе по разни лекapи, но, за нејзината болecт нeмaло лek. Потоа слушнале за манастирот Острог и решиле таму да побараат пoмoш.

Свештениците се молeлe над неа. Последната ноќ, девојчето сонувало ангел кој и рекол: „Дојди кон мене“.

Таа останала уште неколку дена во манастирот, а потоа почнала да гледа сенки и облици, за на крај целосно да пpoгледа!

Популарно