Боли поразот од Тунис, но повеќе болат солзите на нашите херои!

09.04.2016 година ќе биде запишан со огромни црни букви во македонската ракометна историја. Ден на кој на секој искрен љубител на ракометот, на секој Македонец му се скрши срцето! Солзи и гнев во очите на сите верни подржувачи на ракометарите. За прв пат „Фалангата“ со свирежи ги испрати Лазаров и другарите во соблекувалните.

Untitled

Ќе ве излажам ако речам дека и јас не бев лут, гневен на оние на кои „Срце на терен“ беше одлика, а вчера не видов ни срце, ни терен. Не ме здоболе толку поразот, колку односот. Немаше маж да потегне, да се развика, да тропне на земја, да потегне... Дека сум во право докажаа подоцна изјавите на Стоилов и Миркуловски. И тие вината ја најдоа во недостиг на тестостерон на теренот. Многу лично го доживеав овој пораз. Како јас да требаше да одам во Рио во црвено-жолт дрес, а дечките на терен да ми ја искинаа картата. Ми се сруши желба за ракомет, за спорт, е чувствував издаден, предаден. Во тој елемент ги дочекав изјавите на Борко Ристовски и Кире Лазаров... и тогаш видов што е болка. Кога мажиште како Кире плаче пред камера, кога Борко не може да ги скрие солзите. Во солзи се извинуваат и молат за прошка. Кога голманот повикува на единство, на подршка... тоа ти ја шири перспекивата. Болката од поразот остана, но кога овие мажишта плачат и мене ме болат нивните солзи. Дечките кои имаат направено повеќе од илијадници како мене за Македонија срушени и со наведнати глави немаа храброст да ја погледнат камерата. Заборавив на Тунис, на Рио, на сите порази и нервози кои ракометарите ми ги приредиле. Ми текна дека пред нив Македонија не можеше да се пласира на ниедно големо натпреварување. Ми текна на одбранетиот пенал во последна секунда во Португалија. Ми текна на победата над Исланд и светското во Хрватска. На ЕП во Србија и 100.000 ГОРДИ Македонци на плоштад. На 9то место во свет во Катар! Ми текна дека токму тие се „виновни“ за популаризацијата на ракометот во Македонија и за секој нов талентиран млад ракометар. Ми текна колку пати направиле да сум горд што сум Македонец, а сега тие засрамени бараат прошка од мене, бараат прошка од нас?!

10.04.2016 година е всушност далеку потежок ден за македонскиот ракомет. Десети Април е денот кога Македонија во неважен натпревар го победи Чиле и за последен пат го виде Наум Мојсовски во црвено-жолтиот дрес. Го виде јунакот од Струга како плаче! „Многу е тешко“, рече Наумче и ги избриша очите. И тој како и другарите од репрезентацијата, засрамен си заминува од Полска и од македонската репрезентација. Момчето што 19 години го потеше македонскиот дрес, до последен здив, до последен атом на силите, сега плаче пред нас. И тој бара прошка и жали за крајот на својата репрезентативна кариера. Жали што не ја однесе Македонија на ОИ.

Во ред е да жалиме за пропуштената Олимпијада во Рио. Во ред е да ни е криво што изгоревме во желба. Но, НИКАКО не смееме да се свртиме против најголемите Македонци во спортската историја на Македонија. Во Јуни заминува и Миркуловски, а блиску до таков потег се уште неколку ракометари од оваа најуспешна македонска репрезентација. Се надевам дека дел од нив ќе се предомислат и ќе останат доволно долго за младите кои доаѓаат да научат како се носи македонскиот дрес, како се бранат боите на Македонија. Се надевам дека и генерацијата во доаѓање, на Костевски, Тасевски, Неловски, Маџовски, Кузмановски... ќе ни донесе многу радост и тага. Затоа што радоста и тагата секогаш одат заедно. Се надевам дека и тие ќе не направат горди Македонци. Ќе го разбудат она патриотското во нас. Кога веење знаме е знак на почит, знак на љубов, на единство.

За Мојсоски и оние кои ќе му се придружат во репрезентативна пензија, но и за оние кои остануваат во репрезентацијата, а беа актери во болниот пораз од Тунис, ГЛАВАТА ГОРЕ момци!!! Секој има лош ден. Секој од нас доживеал тежок удар и неуспех. Но, ретки се оние кои можат да се пофалат со она што вие сте го направиле за Македонија! Тешки се вашите солзи, потешки од било кој пораз. Болат повеќе од пропуштената шанса и ОИ во Рио. Ќе има и други олимпијади и други шанси, но нема друг Мојсовски, Лазаров, Ристовски.... Затоа, ФАЛА ВИ ЗА СЕ и се гледаме во Јуни против Чешка!

Автор: Пацифист

ЛАГА Е: Заев не преговара за промена на името на Македонија

Иако, мислам дека се е кажано, со опасност дека ќе напишам нешто за што веќе сум пишувал јас, или било напишано од некој друг, сепак и оваа недела решив да пишувам за преговорите со Грција за менување на нашето име.

Циркузот со промената на името продолжува. Секој ден доаѓа по некоја изјава на играчите од трите страни. Грчката не ги менува позициите. Меѓународната која не тапка по рамо. И (би рекол нашата, ама не  ја чувствувам за своја) онаа на Владата на Р. Македонија, во која на чело е Зоран Заев. Премиерот од кој, без да гласам за него, се срамам. Јасно ми е дека околу него е изграден мит и има клан на верни следбеници, кои наликуваат на секташи, но овој текст секако не е за нив. Тие нека си го читаат Геровски и нека се ложат на молитвите кон „другар Заев“. Јас ќе пишувам за оние на кои верноста кон државата им е поважна и посилна од верноста кон партијата или „сектата“.

Ликов од Струмица, кој пред не полна година ни стана премиер, освен што секој ден ни кажува дека нема што да ни каже за преговорите со Грција, од време на време знае да истресе по некоја глупост, која во следните неколку дена неговиот ПР тим треба да ја измазни. Но, ако се вратиме на неговите слични изјави од времето кога беше само претседател на СДСМ и градоначалник на Струмица и кога тргна кон ветеното од „бог“ премиерско место, ќе сфатиме дека тоа воопшто и не се глупости. Заев уште пред 5 годиини изјави дека треба да ја свиткаме кичмата и ете ни се случува. Рече дека ќе бркаат од работа и чистачки за да вработат свои луѓе и ете се случува. Вети двојазичност и ете. Рече дека и во Струмица ќе се зборува Албански. Рече дека ќе не смири со соседите, ок не ја кажа цената, ама ете и тоа се случи. Пред не полн месец рече дека „НИЕ“ немаме црвени линии во спорот со Грција за нашето име, за пред некој ден да каже дека „НИЕ“ прифаќаме име со географска одредница. Кои се „НИЕ“ не кажа, но запомнете тој е премиер на Р. Македонија. Пред неколку дена во Турција кажа дека за „НАС“ е прифатливо име кое е профатливо за НАТО и ЕУ. Ако сето ова се собере, Заев јасно кажа, дека тој и неговата влада што ја преставуваат Македонија во преговорите воопшто НЕ ПРЕГОВАРААТ. Во преговорите со Грција има две страни, но Македонија не е на масата. Слично како и во Букурешт пред стотина години, така и овој пат, за нашата историја, сегашност и иднина преговараат други. Да беше поинаку, Заев ќе мораше да има црвени линии. Ќе мораше да има барања и подршка од народот во сопствената држава но, тоа не е така. На преговарачаката маса, од едната страна седат преставници на Грција, а од другата страна преставници за меѓународната заедница. Токму затоа „за НАС е прифатливо име кое е прифатливо за ЕУ и НАТО“. „НАС“ секако не е народот во Македонија, туку Заев и другарчињата кои токму меѓународната заедница ги донесе на власт во Македонија. Предупредував јас, предупредуваа и други, дека ако добиеме власт која е донесена на чело на државата од меѓународен фактор, таа (власт) ќе ги застапува интересите токму на меѓународната. Овие интереси можеби во дел ќе се поклопат со интересите на дел од народот, но тоа е само случајност и нема никаква врска со демократија. „Бог“ го „црпна“ Заев од Струмица и го постави за премиер на Македонија. Сега Заев му должи на „бог“ и ќе направи се за да му удоволи. Секако, неговиот „бог“ и оној во кој јас верувам се различни. Јас се молам во црква и не верувам во земни „богови“, тој се моли пред меѓунардонита заедница и нивните преставници. Од таму и онаа изјава дека „бог“ сакал тој и Ципрас да бидат премиери во исто време за да го решат прашањето со името, добива друга смисла. Реална, практична и секако ужасна за НАС. Оние вистинските НАС – НАРОДОТ!

Дали Заев ќе успее да му се оддолжи на неговиот „бог“ кој од нива го направи премиер или заедно со својата секта ќе ја плати цената на богохулието, ќе зависи на крајот од НАС. Од оние кои сега никој не ги прашува ништо и на кои им се сервираат лажни анкети за поддршка и лажни ветувања за рај доколку го смениме името. Што и да се случи, ви ветувам, избор ќе имаме, затоа што „богот“ на Заев не е Бог, ниту Зоран е „црпнат“ да решава нешто. На крајот народот ќе реши. Секој еден од нас. До тогаш ќе си гледаме циркузи и ќе го чекаме нашиот момент.

Автор: Пацифист

Гоце Делчев живее во Грција, а „шарените“ во Македонија

На точно 146 години од раѓањето на Гоце Делчев, прочитав многу коментари дека учителот бил роден и живеел пред своето време. Никако не можам да се сложам со тоа. Делчев бил роден токму кога требало, а ако се родел денеска, никој немало да чуе за него. Дури и ако успеел да се истакне од толпата, Гоце би бил обоен како националист! Таа е реалноста денеска, затоа и нема таква личност. Денеска во Македонија на цена се друг тип на „учители“. Делчев е демоде, многу е еднобоен, шарени се во мода.

Кога пред неколку години започна „Шаренилото“ во Македонија, пишував дека ништо добро нема да излезе од тоа. „Шарените“ под маската “рушиме режим“ го срушија уставниот поредок на Македонија. На власт се донесоа себе, заедно со СДСМ и продолжија да го кршат уставот кога тоа им е мило. Добар дел од народот беш излажан, па сега секојдневно читаме „За ова ли се боревме“, но уфотељените „Шарени“ не застануваат. Веќе е и повеќе од очигледно, дека „револуцијата“ која ни се случуваше на улиците 2-3 години, имала само една цел. Промена на името и влез во НАТО. Јасно е дека оваа гарнитура на власт, нема капацитет за ништо друго, туку целата своја енергија ја троши на трговија со името и ПР спинови.

8-9 месеци на власт, а Македонија освен „Договор со Бугарија“, „Албанска платформа“ и промена на името, не виде ништо позитивно. Да, поскапе дизелот, се покачи ДДВто, секој кој заработва над 1 милион денари ќе биде даночен обрзник, односно ќе си плати ДДВ. Државата ќе ги контролира (и најверојатно даночи) сите трансакции кои доаѓаат од странство. Се задолжуваме со досега невидена брзина, но... автопатите стојат, новиот план за изградба на Клинички е речиси двојно поскап, патните рошоци на парламентарците се повисоки од било кога, пола Македонија се гуши во отровен воздух .... 8-9 месеци Македонија тоне, но од Европани доѓаат позитивни сигнали! Не, сигналите не се за економија или за владеење на правото. Не се ниту за почитување на човекоите права или за екологија. Туку за тоа колку добри соседи сме! Гоце би бил толку горд на нас!

На точно 146 дена од роденденот на Делчев, лидерот на партијата која го носи името ВМРО, Мицковски на Сител тв кажа дека има позитивна атмосфера „проблемот со името“ да се реши во следниве неколку месеци, а во Атина 200.000 Грци викаа „Македонија е Грчка“! 75% од Грците се против тоа во нашето „ново“ име да го има зборот Македонија, но за Мицковски е реалност „проблемот“ да се реши за некој месец?! Кога на тоа ќе се додаде дека новиот лидер на ДПМНЕ кажа дека неговата партија стои на тоа дека „решениоето на проблемот“ не смее да го смени македонскиот устав, човек не може а да не помисли дека гледа некоја комедија, а не гостување на лидер на партија која освои најмногу гласови на Македонското гласачко тело во државава.

Во следниве неколку месеци ќе се изнагледаме слични изјави на Мицковски. Ќе се изнаслушаме „ескперти“ како Фрчковски, за кој законот за јазици има срцева мана (пред смрт е), ама мора да се изгласа. Како Борјан Јовановски, за кои Македонија е адолесцент наркоман. Шарени како Павле Богоев, за кој Венецијанската комисија е изговор да гласа секогаш ако што ќе му рече Заев, иако ете законот не му се допаѓа. И многу слични ликови, кои ќе не убаедуваат дека името е потполно небитно и дека во минатото сме го промениле 5 пати, што секако не е точно. Македоија го менувала политичкото уредување, Народна Република Македонија, Социјалистичка Република Македонија,  Република Македонија... но никогаш името! И сега никој нема против да ставиме „Северна“, „Горна“... пред РЕПУБЛИКА. Или еве, Демократска Република Македонија.

Ќе го гледаме Заев како во ист ден дава 4 различни изјави, па ќе го слушнеме Димитров како го гази се она што го кажал премиерот. Се за ПР и за перење мозок. Џафери и Ахмети ќе си терааат албанска НАЦИОНАЛИСТИЧКА шема... и се тоа со план. Стратегија смислена пред почетокот на „Шарената револуција“ а во изведба на новиот поредок во Македонија.

На 146 години од роденденот на големиот Делчев, оние кои се повикуваат на иредентизам, иако судот во Хаг утврди дека такво нешто НЕМА, во својот главен град одржаа протести подржани од црквата на кои виеше од националиситчки пароли. Кај нив сеуште има место за војводи како Гоце, токму затоа тие се каде што се, а ние.... ние молиме да го дадеме она за кое Делчев се бореше и го даде животот.

Среќен роденден Војводо. 

Автор: Пацифист

Не ми е жал за Кире Лазаров, за вас ми е жал!

На само еден ден пред крајот на Европското првенство во ракомет, кое се одржува во Хрватска, откако страстите кај нас смирија, решив да го споделам со вас мојот став за настапот на Македонија во Загреб и Вараждин.

Без дополнителен вовед:

Доброто

Загреб и првата група во која нашите ракометари остварија 2 победи и еден нерешен резултат. Водени од Раул Гонзалес, пред многубројната и пред се гласна македонска публика, момците во црвено жолта боја го подигнаа нивото на игра и добија менталитет на победници. Квалитетот и талентот, секогаш биле присутни во нашиот национален колектив. Борбеност не недостасувала, но фалеше дрскост и самодоверба во клучните моменти. Ел Команданте тоа им го даде на ракометарите, па во 3 тесни натпревари, кои се одлучуваа во последните секунди, само Германија се спаси.

Во доброто, мора да се споменат и игрите на Талевски и Кузмановски, кои повеќе не се само таленти, туку играчи од висока класа, иако зад нив имаат само по 21 лето. Секако и дебито на големите натпреварувања на Велковски и на уште помладиот Поповски. Ова се момци кои ќе имаат многу повеќе шанси да се докажуваат на некои следни големи турнири.

Несреќното

Повредата на капитенот Кире Лазаров. Дури најголемите екипи страдаат кога ќе им се повреди најдобриот играч. Репрезентации како Франција или Данска, не се исти ако во составот го немаат Карабатиќ, односно Хансен, иако во ростерот имаат многу повеќе избор на квалитет од нашиот селектор. Уште при самиот доскок на Кире, беше јасно дека првенсвото за нас е речиси завршено.

Лошото

По несреќното, следеше лошото, односно 3ти порази во последните три меча и место шанса за посакуваното полуфинале или битка за повисок пласман, Македонија остана на бодовите од првата група, кои ни донесоа 11то место. Не дека пласамнот е многу полош од оние на претходните ЕП, но ваков старт никогаш не сме имале. И не беа само победите, туку и играта ветуваше. Сепак, без Кире, па дури и со Раул на клупата, Македонија е многу предвидлива во нападот и го нема менталитетот на победник. Не дека само постариот Лазаров е победник, но без него, Миркуловски, Стоилов, Манасков, младите Талевски, Кузмановски, Велковски... на моменти ја губат самодовербата. Во моменти кога се крши мечот, нема кој да повлече, кој да биде дрзок, да викне, да мотивира... Тоа е работа на Кире, но овој пат тој не можеше да им помогне, иако седеше на клупата против Чешка. По мечот, ракометарите признаа дека добиениот меч замина за Чешка, затоа што се блокирале и застанале.

Иако не сакам да критикувм поединци, во лошиот дел од нашиот настап во Хрватска, морам да ја споменам формата и лошата одлука за својата кариера на Гоце Георгивски. Момчето што пред само неколку сезони беше во најдобрите десни крила во Европа, по својот ангажман во романското првенство назадува во својата игра. Гоце, не што не е, играчот што беше, уште помалку играчот што можеше да биде, туку веќе не ни потсетува на него. Реализација под 30% од реално добри позиции, многу промашени зицери, го натераа селекторот во игра да го внесе младиот Поповски. На ЕП првенство на кое Македонија се надеваше на ½ финале, тоа е голем удар за плановите. Не знам дали во моментиве Георгиевски има понуди од некој тим од посилна лига, но да сум на негово место, веднаш би ја напуштил Романија. На Македонија и треба стариот Гоце, ако не оној од француското првенство, барем оној од Металург.

Бедното

Кога Македонија освои 5то место на ЕП во Србија пред неколку години, ракометарите добија пречек во Скопје каков што до тој момент имале само кошаркарите. Дочек за кој зборуваше цела ракометна Европа. Но, и тогаш имаше ликови кои негодуваа. Нешто не им беше по мерак. „Па не освоија медал“, „не се шампиони“, „ајде доста само за ракомет се збори“ итн итн. Истото се случи и лани кога Вардар ја покори Европа. „Што им се радувате кога нема Македонци“. „Платеници на Самсоненко“... Камионот што пропадна во фонатаната на плоштад беше поинтересен за нив од прославата на титулата. Јасно ми е дека како и секаде и во Македонија има луѓе на кои животите им се толку мизерни, а самопочитта им зависи само од неуспехот на другите, па мораат да се обидат да го повлечат остатокот од светот со нив. Прв овој пат беше мојот омилен лик од СДСМ, Мухамед Зекири. Ликов оддамна ми е јасен. Човек полн со национализам и омрза кон се што е македонско, па ете и кон Кире Лазаров. Веројатно затоа што капитенот лани порача да го зачуваме нашиот идентитет и интегритет, да го зачуваме она што е наше и што ни припаѓа! Секако ова не му е прв ваков излив на Мухамед, а знам дека нема да му биде ни последен. Ограничен е малиот и секако предвидлив. Албанскиот Саше Политико. Она што е бедно, барем за мене, е што на статусот на Муки, кој подоцна го избриша, се налепија многу Македонци, па удрија по Кире. Човекот кој зад себе има 20 годишна приказна во репрезентацијата, светскиот ракометар кој се надева дека ќе игра ракомет за Македонија до 40тата, само за да ја оснесе својата репрезентација на Олимписки игри. Десниот бек кој е најдобриот стрелец во историјата на европските и светските првенства. Момчето од Свети Николе кое на светското во Хрватска пред 10тина години за време на напорното првенство изгуби 10 килограми од непоштедна борба.... Ете тој Македонец, на некого му беше крив затоа што се повредил! За прв пат во својата кариера во црвено жолтиот дрес Кире не беше во можност да помогне на теренот на своите другари и макеончињата решија дека тој од секогаш бил таков! Тоа се истите оние кои по секое промашување на Лазаров бараат тој да биде изваден, но истите кои се би дале да се Кире. Ете видовме колку Лазаров значи за Македонија, видовме и дека Кире е сериозно повреден и НЕ глумел, но и Кире ги виде нивните коментари упатени до него. За среќа, знае капитенот дека многу поголемиот дел од Македонците го носат во срце и секогаш биле и се на негова страна. Знае дека ги цениме сите негови напори и жртви што тој ги прави за знамето и грбот под кој игра. Знае и дека македончиња постојат и ќе постојат, а секој обид за дискусија со нив е залудно потрошено време. Кој се разбрал со Саше Политико или Муки, па Кире да се разбере со нивните истомисленици?

На крајот, знае Кире дека секој негов успех е радост за цела Македонија. Секој пораз може да го подели со нас. Заедно ќе плачеме, но и заедно ќе славиме, се надеваме и пласман на Олимпија на преполн плоштад.

На вас другите, Муки и компанија.... вас што ве радува? Кога последен пат сте биле среќни? Не, озбилно ве прашувам, вие за што плачете, а на што се смеете? Дајте луѓе да ви помогнеме, ако е можно, додека не е прекасно.

Автор: Пацифист

Популарно