Референдумот падна, договорот е мртов: Што сега?

Неколку дена пред референдумот ветив дека ќе напишам текст на 1ви Октомври, но решив да почакам да се смират емоциите. Искрено, иако задоволен од исходот, не западнав во еуфорија, затоа што ова е само почеток на патот на градење на функционална држава. Пат на кој не чекаат многу препреки и слепи улички, ако само малку го изгубиме фокусот.

Најпрво, референдумот падна, а со него и договорот со Грција. Јасно ми е дека сите вие кои што гласавте ЗА сте разочарани, но реалноста е таа. Муабетите на Димитров и Заев, ми се како на деца од предшколска возраст. Ама „видливо“ мнозинство, ама 600.000, ама ги броиме само тие што гласале, ама претседателот нема толку гласови, а има мандат, ама.... Глупости дечки и знаете дека е така. Ок, Заев може не знае, али Димитров знае! Нема видливо, џабе се 600.000 и не се бројат само излезените. Си пишува се јасно во законот. Да претседателот е одбран со многу помалку гласови, но таков е уставот. Сосема друго е што за претседателот постои мандат во траење од 5 години, па затоа и цензусот (само во првиот изборен круг) е 40% а не 50%. Договорот со Грција нема време на траење и секоја споредба со референдумот е смешна. Но, еве и покрај тоа, ајде да споредиме. Колкав цензус би барале ако на следните претседателски избори народот гласа за доживотен претседател, т.е. крал? Дали би биле доволни 37%? Не постои идеален модел на референдумско изјаснување, сите имаат маани, но да се оди против устав на јасни резултати е кривично дело. Али, ок, вие си знаете.

Јасната ситуација е дека ни следуваат предвремени парламентарни избори и тоа што побрзо. На владата и се брза, за да може да ги стигне роковите за договорот со Грција, кој е мртов. По референдумот, Собранието нема право да решава по истото прашање. Граѓаните се изјаснија, па за да се промени таа одлука, за истиот договор, ќе треба да се почекаат 2 години за нов референдум. Ок, Заев и другарчињата покажаа дека немаат проблем да газат устав, но дури и така шансите се минимални. Првата е на изборите, заедно со коалиционите пертнери (пред и пост изборни) да соберат 80 пратеници. Ова е речиси невозможно. ВМРО ДПМНЕ победи и на последните парламентарни избори, а коалицијата за Европска (читај Северна) Македонија претрпе дебакал на референдумот. Јасно е дека едно е бојкотирање, сосема друго гласање на избори. Јасно е е дека и ВМРО ДПМНЕ е во ужасна кондиција во моментов, но сега на политичкиот фронт во Македонија се појавија и нови играчи. За сега мали партии, кои јавно повикаа на Бојкот и сега отворено слават победа. Не дека очекувам да победат на изборите, но и повеќе од јасно е дека ќе освојат пратеници во Собранието. Пратеници кои нема да гласаат за уставни промени. Втората шанса за живот на договорот со Грција е смена на раководството во ВМРО ДПМНЕ и доаѓање на чело на лик кој ќе ги подржи уставните промени и договорот од Преспа. За ова шансите се уште помали. Колку и да е распадната партијата на Мицкоски и колку и да е тој (не тврдам дека е) само марионета во рацете на Груевски, за вакво сценаријо нема време! Токму на таа карта во мооментов игра Мицкоски. На само еден ден по референдумот во гостување на телевизија, јасно покажа дека на ВМРО ДПМНЕ не му е до избори и кажа дека неговата партија со сите сили ќе гледа да ги успори. Затоа најава за избор на нов Јавен обвинител и формирање на анкетна комисија во собранието на Р.Македонија за референдумските резултати и можни измами. Барање, што нема да бидат исполнети (особено првото), а со кои ДПМНЕ ќе се правда пред народот зошто не сака избори, но и за слабиот резултат на истите.

И покрај сето ова, избори ќе има. Реално, само таа опција е нормална во моментов. Падна договорот на кој владата го потроши цел свој капацитет во нејзиното владеење (да, толку и е капацитетот), па ќе мора да провери како сега стои кај народот. Сепак, изборите многу тешко дека ќе подобрат ситуацијата. Проценките во моментов се дека ниту СДСМ, ниту ВМРО можат да извојуваат убедлива победа, па токму затоа албанските партии веќе коваат нова платформа. Знаејќи дека резулатите ќе бидат слични на оние од 2016 година, а тие главниот џокер за составување на влада, повторно ќе се обидат протуркаат националистичка агенда за албанскиот гласач. Не дека со тоа ќе го подобрат животот на Албанците во Македонија, но ќе ќарат поитички поени кај својот електорат. Всуѓност, национализмот никогаш не донел ништо подобро за никого.

Веројатно единствената светла опција се новите партии. Можеби во Македонија дојде моментот кога заврши монополот на СДСМ и ДПМНЕ. Можеби е време да заминат во историјата, а државата да ја поведат нови политичари. Шансите ова да се случи на следниве избори се речиси 0, но бројот на пратеници кој ќе го добијат младите партии може да биде пресуден за иднината и правецот на Македонија. Колку повеќе за нив, толку помалку за СДСМ и ДПМНЕ. Помалку пратеници, помалку моќ, помалку шанси за газење на устав и закони, помалку локални шерифи и криминалци! Во такава ситуација, СДСМ и ВМРО ДПМНЕ ќе бидат принудени на национален конзензус за националните прашања, секако заедно со новите парламентарни партии. Без надворешен фактор и присила, тука консензус за нацинална програма за национални прашања пред гласачкото тело, односно народот. Двопартискиот систем е најлесен за контрола од надвор, посебно кога на чело на двете партии имате ликови ко нашиве во послениве 27 години. Затоа, што и да се случува до избори, се надевам дека конечно ќе избегаме од биполарноста што ни ја уништи државата и се закани дека ќе ни го одземе идентитетот. Се надевам, дури и се молам, дека конечно созреавме како народ и ги надраснавме Бране и Љубчо, Заев и Грујо, Мицкоски и Зоран.

Автор: Пацифист

Героски: Мрчи Берлин, мрчи Париз… Се намножија „мрчатори“, друже Заев!

Некои луѓе во Македонија, особено такви случајно влезени во политиката, што ќе рече без елементарни познавања за тоа како се игра тој „спорт“ во нормалниот свет, не сфаќаат дека странските амбасадори во една земја се персонификација на шефовите на своите држави. Поинаку кажано, новата американска амбасадорка е Трамп во Скопје, германскиот амбасадор е фрау Меркел, додека францускиот амбасадор е Макрон.

Што значи тоа? Многу просто – кога разговарате со човек како францускиот амбасадор Кристијан Тимоние, формално или неформално, на конференција или на пријателски ручек, вие мора да сте свесни дека разговарате со неговиот шеф. Ама баш со Макрон лично. Се убедувате со него, но не се карате, бидејќи знаете дека неговото мислење може битно да влијае врз вашите амбиции, планови и постигнувања. Се сеќавате, после последната берлинска турнеја на премиерот Зоран Заев, јавно го опоменав дека во Берлин не се разговара како во Струмица или во Валандово, на пример, а на Меркел не ѝ се спомнуваат Русија и Кина, како наши „адути“ во битката за датум за преговори за ЕУ.

Амбасадорот Тимоние е еден многу интересен лик. Нетипичен амбасадор. Страшно интелигентен, необично отворен, духовит и со одлични, но и одлучни анализи на состојбите во Македонија. Во својот последен јавен настап, тој ни порача да не се опседнуваме со датумот и опиша некои многу сериозни слабости со кои се соочува нашето општество. Тоа на многумина не им се допадна. Тоа „мрчење“.

Во Струга, вели Тимоние, градоначалникот се однесува скандалозно. Хм, тоа е нешто ново? УНЕСКО ќе ни го одземе статусот на Охридско Езеро. Го знаеме и тоа. Имаме толку многу корупција. Е што, да не немаме? Се менуваат директори на школи на дилетантски начин. Знаеме и за тоа. Што од сето ова не е точно, другарчиња?

„Блесаво е да барате датум за преговори во овој период, имате толку многу проблеми, ќе треба уште да работите за да бидете спремни за датум, чудна ми е таа ваша опседнатост со датумот. Ние не треба да ве оставиме изолирани без пат кон ЕУ, но не треба ниту да ви прогледуваме низ прсти“, категоричен е претставникот на Макрон во Македонија.

Се извинувам, а што бараме ние – да ни се прогледа низ прсти?

Целиот текст на Плусинфо.мк

Кој ни кажа дека ако го смениме името сигурно добиваме преговори и брз датум за членство?

Сите во одделение сме имале другарче кое е фино, простодушно, не прави проблеми, се труди да се допадне на сите, има добри оценки, но нема свое јас, плашливо е, страв му е да каже што мисли и се обидува да се согласи со најважните шизици во одделение, ама, никој не сака да го дружи. Не е тоа другарче лошо, не е ни омразено, туку едноставно е безбојно, невидливо, неинтересно па дури и наставниците од толку што е блах, му го забораваат името.

Е па дечки, знаете што? Тоа е Македонија за ЕУ и за нашите "другарчиња" од Европа.

Македонија - државата, треба да размисли каква порака испраќа, која е нејзината репутација и имиџ што вака си поигруваат со неа и баш им е гајле дали ќе имаме уште една политичка криза. Да, не е фер што името го сменивме за пустите ЕУ преговори, а тие ни викаат, чекајте ја Албанија, која во моментов гори. Нo, кој ви кажал дека политиката е фер, посебно меѓународната?! И кој ни кажа дека ако го смениме името сигурно добиваме прегпвори и врз датум за членство?!

Никако да сфатиме дека покажување карактер и грижа за сопствената држава, имање на своја, автентична агенда за развој и не одење слепо по тоа што другите ти викаат дека треба да правиш по дома и како треба да се однесуваш кон самиот себе, да имаш свое јас е првиот и основен чекор за да седнеш со најважните шизици во Унијата или одделението.

За жал, немаме ниту една политичка опција од '91 до сега што го направила тоа. Да, сте правеле компромиси со ДУИ и сте го доуништиле системот, сте го утепале Собранието, судовите, Уставот.... сè, за "големата слика" и "поважните работи".

Сега тоа СÈ, ни се мава на сите од глава. Додека не научиме како се сака и се работи за интересите на државата, ќе се однесуваат вака со нас, на истиот начин како што ние се однесуваме кон самите себе и нашата држава.

А во меѓувреме, повторно ќе ни го заборават името.

Не пееше ДПМНЕ, туку незадовлното мнозинство од народот во Македонија

Сеуште под емоции од европската круна на РК Вардар, со болки во грлото од 3 дена бодрење пред тв и на плоштад, ќе посветам уште еден текст на црвено црната боја. Поточно, на политиката и поделбите во македонското општество, дури и при ваков ОГРОМЕН успех на момците со две срца.

Најпрво, ВАРДАР е шампион на Европа! Тоа е насловот! Вардар! Не Груевски, не Заев, ниту Мицкоски, Шилегов... Никој од нив никогаш не бил на врвот од Европа! НИКОЈ! Само Вардар! Вчера и завчера се славеше европска титула на Вардар! Не беше тоа политички митинг. Не беше поразен СДСМ, не победи ДПМНЕ! НЕ! Победи Вардар, победи Скопје, победи Македонија, Балканот и сите што навиваат за црвено црните! СИТЕ! Без разлика на национална, верска, политичка...припадност. Сите кои искрено навиваат за Вардар се победници и никој нема право да им забрани да се чувствуваат така. НИКОЈ! Вардар има љубов за сите, почнувајќи од најверните, „Комитите“, па се до малите дечиња кои вчера на ушка на татковците присуствуваа на прославата на плоштад! Црвно црната обединува, не е извор на поделби. Поделбите се резултат на политика и немаат никаква врска со Вардар!

Нашето општество е поделено многу оддамна, уште во СФРЈ. Поделбите, посебно по етничка линија, продолжија и по 91 година. Последниве неколку години сме сведоци на нова поделба. Поделба во македонското ткиво. Од „патриоти и предавници“, „антички и словени“, „Македонци и Северџани“, „тврдокорни и слободоумни“. Поделби конструирани од политичарите од сите политички партии, со цел да ја полесно да ја „продадат“ својата програма и да дојдат на власт. Немало политичар во Македонија зад кој застанал цел народ, па затоа сите кои досега се појавиле на политичката сцена им се обраќаат само на „своите“. Го мотивираат своето членство и истомислениците да излезат на гласање и да гласаат за нив. За спротивниот табор многу често имаат погрдни зборови. Најочигледен пример за ова се политичарите од албанскиот блок, во чии програми СЕКОГАШ во прв план е етничката програма. Да, во програмата се зборува за целата држава, економија, здравство, право, но акцентот е секогаш на правата на Албанците. Слични, до пред неколку години беа и програмите на македонските политичари, но по поделбата во македонското гласачко тело, разликите во програмите се однесуваат на Македонците. Всушност тие и ја предизвикаа оваа поделба, па сега борбата е кој подобро ќе ја искористи. Тоа воопшто не го кријат, па при последните претседателски избори, партиските штабови се фалеа кој колку гласови освоил по етничка припадност! ДУИ и СДСМ се расправаа кој колку албански гласови донел, додека ДПМНЕ се фалеше со поддршката од Македонците! Истите оние кои ни зборуваат за соживот, при своите јавни анализи ги делат своите гласачи по етникум!

Премиерот, Зоран Заев и „Шарената револуција“ го донесоа слоганот „Едно општество за сите“, но и тоа се однесуваше само на нивните истомислении. Всушност, најголемата поделба меѓу Македонците е заслуга токму на владејачката гарнитура со газењето на референдумот за Преспанскиот договор. Токму Заев, кој се самопрогласи за обединувач на народот во Македонија, ја направи најголемата поделба со менувањето на уставот и уставното име и покрај мнозинската желба на граѓаните тоа да не се случи. Премиерот јавно кажа дека референдумот пропаднал, но дека „мора“ да ја послуша волјата на малцинството, намерно и свесно газејќи ја волјата на мнозинството. Затоа вчера на плоштадот се пееше „Никогаш Северна, само Македонија“! Не пееше ДПМНЕ, туку незадовлното мнозинство од народот во Македонија. Таа порака не е од Мицкоски или Груевски, туку од обасправеното мнозинство! Обесправени од својата влада, од своите лидери! Не беше тоа порака за поделба, туку порака како резултат на поделба од страна на власта. Лошото е што сега таа порака, повторно ќе биде причина за зголемување на јазот меѓу спротиставените страни, затоа што во Македонија дискусија не постои. Постојат само дијаметрални ставови и омраза меѓу групите. Токму затоа денеска Столе Стоилов е херој за едните, „тврдокорен националист“ за другите! Без разлика дали со неговиот став се согласува поголем или помал дел од народот, никој не го анализира ставот на капитенот на Вардар, туку се се сведува на идеализирање или критика на неговата личност. Уште пострашно е што добар дел тоа го прават затоа што така мислат „нивните кланови“. Доказ за тоа се променетите ставови на повеќе политичари и јавни личности од СДСМ, за кои до пред некоја година Вардар беше ЗЛО, а сега слават титула! Самсоненко беше државен непријател број 2 (број 1 секогаш е Груевски), а денеска истиот беше кај Шилегов, Заев и Пендаровски и доби 700.000 евра државни (наши) пари! Токму таа промена на ставови кај политичарите треба јасно да ви укаже дека тие всуност и немаат став, туку интерес! Само ИНТЕРЕС и ништо друго! Јас го сакам Вардар откако знам за себе и никогаш за мене не постоел друг клуб. Да, навивам за Манчестер Јунајтед, навивав и за Милан во раните 90ти (пред да ја откријам Премиер лигата), симпатична ми е и Валенсија (од времето на Мендиета и Клаудио Лопез), навивам за Хјутсон Роктес во НБА... навивам за секој спортски колектив од Македонија кога игра во Европа, но само Вардар го сакам! Јас имам јасен став, затоа што се водам од емоција, затоа што не сум политичар и не гледам да исполнам некој свој интерес. Политичарите и клановите околу нив функционираат исклучиво од таа гледна точка. Интерес, власт и ништо друго. Токму затоа деновиве сите политичари се обидоа да ќарат по некој поен од титулата на Вардар. Се јави дури и азилантот од Унгарија. Преку Фејсбук го поздрави големиот успех, но не пропушти да го подели народот со тоа што посочи дека на СДСМ му е непријатно што народот се радува. Мицкоски беше во Келн и објави фотографии од преполаната сала во дрес на Вардар. Заев честиташе преку ФБ, а Пендаровски во друштво на поранешниот член на Вардар и македонската репрезентација Мојсоски, сподели афектни фотографии. Дали некој од нив навистина навива за Вардар? Не знам, но знам дека сите секогаш ќе се обидат да ќарат некој поен кај гласачите. Тоа им е секогаш приоритет. Доказ за тоа е видеото кое се врти по интернет, на кое Шилегов тажно дреме во некој ќош на плоштадот во Скопје. За него титулата не е доволна за радост, треба да е во центарот на вниманието за да покаже (лажна) емоција.  На искрен навивач, не му треба публика. Тој пее и плаче и кога е сам.

Државата, односно оние кои ја водат (сега и во минатото) се причината за поделбите, затоа е нелогично во нив да го бараме решението. Од таму нема да дојде! Концептот подели, па владеј е постар од сите нас, па нема потреба да ви го објаснувам. Старата доктрина одлично функционира во Македонија. Одлично за оние кои се на власт или се стремат да дојдат. За нас, граѓаните НЕ! Затоа ние мора да ги спречиме поделбите, ние мора да се сослушаме и да се разбереме. Не велам дека треба да се сложите со оној со спротивен став, различна религиска или етничка припадност, но мора да се разберете. Мора да се ПОЧИТУВАТЕ! Јас никогаш нема да ја признаам „северна“, но имам блиски луѓе кои гласаа на референдумот и кои и денеска мислат дека тоа е правиот пат. Шансата да се сложиме на таа тема, не постои, но почитта кон различниот став секогаш постои. Аргументите, секако се на моја страна (најмногу заради референдумот), но тоа не значи дека ќе го сменам моето мислење за нив, дека ќе престанам да ги сакам или ценам. Истово се однесува на секоја разлика во општеството. Јас никогаш не сум имал проблем испровоциран од меѓуетничка или меѓурелигиска разлика, но решението е повторно истото. Дискусија, разбирање на другиот и почит како на еднаков на себе. Време е да ги закопаме „воените секири“ и да им покажаме на политичарите дека напразно не делат. Во спротивно, титулите на Вардар, Шкендија, Работнички, Пелистер, Победа, Гостивар....ќе бидат само бројки во светот на омраза во кој живееме.

За крај порака до КОМИТИ: Дечки, ајде вие први! Покажете дека сте големи, дека ги заслужувате името што го носите и боите на дресот што го љубите. Без, „клети“, без „чиста Македонија“, без „гасни комори“. Не велам дека вие сте единствените виновници, но вие сте единствените ЕВРОПСКИ ШАМПИОНИ! Промента мора некаде да почне, а јас можам да го побарам тоа само од вас.

Автор: Пацифист

Популарно