Љупчо Николовски ми стана брат откако ја спаси сестра ми и нашата цела фамилија!

Љупчо Николовски ми стана брат откако ја спаси сестра ми и нашата цела фамилија!

На 14 февруари пред две години и се јавив на мајка ми да и честитам роденден. Секогаш била весела на тој ден, но тогаш беше различна. Ја прашав што се случува и ми кажа. Кај сестра ми се појави нешто на седалната коска, циста или нешто слично. И започна голготата…

Доктор Самарџиски одлучи дека мора да направиме детални испитувања. Најлошото ни се оствари. Една во милион шанси имаше да биде тумор сместен помеѓу нерви и капилари, а кај сестра ми беше токму тоа. Една во милион е за многу убави работи, но една во милион беше и за ова. Ни се скриши срцето на сите.

Кога дознав бев во Шведска и веднаш фатив лет за Македонија. Сестра ми беше во болница поради хируршки зафат за отворената биопсија.

Ме пречекаа двете внучиња, 4 и 2 годинки. Кај е мама, кога ќе дојде мама само тоа прашуваа мили срциња… Знаеја дека нешто лошо се случува.

Светот ни се сврте наопаку во секој поглед. Др. Самарџиски отворено ни кажа дека за жал за тој вид тумор кај нас нема спас. Премногу е редок и нема кој да го отстрани. Спасот е можен ако се оди во Виена кај проф. др. Рајнер Коц. Ни кажа да почнеме да правиме планови зошто ќе кошта стотици илјади евра кои за жал ги немаме. Со наведнати глави и мрак на душата излеговме од болницата.

Вечерта се вратив во Паланка и не ме фаќаше сон. Мислев дека губам дел од мене. Буквално како гром од ведро небо ми текна да му се јавам на мојот брат, не знам како да го наречам овој човек со големо срце, Љупчо Николовски. Си реков ќе му напишам порака на фб дека имам голема мака. Му напишав ноќта на полноќ.

Уште во 6 сабајлето ми беше вратено – еве ти број брат, побарај ме.

Го побарав и му кажав сè. Тој по 5 минути ми се јави и ме праша дали можам да дојдам во Скопје да се видам со него. Мислев дека сака во лице да ми каже дека треба да се збогуваме од сестра ми.

Ми кажа дека е сериозно и дека мора веднаш да се реагира во странство. Јас му кажав дека имам мајка и татко што се дома поклопени на маса и скршени од болка и мака. Јас сум сам му реков. Ќе дадам се од себе да ја спасиме сестра ми која има само 34 години и две дечиња. Тогаш Љупчо ме прегрна и ми рече не си сам ме имаш мене како брат. Ќе направиме сè што можеме да ја спасиме. Оди дома крени ги главите на родителите, нека веруваат во Бог и се ќе биде во ред!

Набргу дојде и министерот Венко кој го виде наодот од биопсијата и самиот рече дека ова е само за во Виена кај др. Коц. Најдовме контакт. Контакт ни беше докторктата Софија Пејкова и нејзиниот сопруг кои резервираа термин кај др. Коц за 7 дена. Не можеше ни на сон за побрзо време од тоа.

Во рок од 5 дена со Љупчо ги собравме сите потребни документи и со сестра ми отидовме во Виена кај што операцијата траеше 8 и пол часа! Успешна!

Му се заблагодарувам на Господ Бог што ме упати кај вистинскиот човек со срце како планина и човек за кој на секој Бадник мајка ми крши лепче како на секој во нашата фамилија,и на кој на Бадник оваа година паричката се падна кај него на нашиот херој #Љупче (Божја сила и порака каков човек имаме покрај нас) Немам зборови како да му се заблагодарам на Љупчо Николовски. Благодарам и на Венко Филипче и фамилијата Пејкови кои ни помогнаа со стапувањето во контакт со Др. Рајнер Коц. Љупчо засекогаш ќе биде дел од нашата фамилија и ќе му бидеме благодарни цел живот поради тоа што го направи. Сестра ми сега живее нормално заради тоа што Љупчо е човек! #БлагодарамЉупчо

Извор: https://gragjanskizbor.mk/

Нема да верувате дека и од „погреби“ се заработува

Покрај свадбите, прославите и крштенките, семејството на Кристина имало и чуден „настан“. Тие го фотографирале погребот во нивната фамилија, а таа ја продолжи традицијата и денес.

Кристина Поповиќ израснала во Неготин, во традиционално фотографско семејство. 

Таа е ретка, ако не и единствената жена во светот која се занимава со овој вид на фотографирање, Кристина сè уште ја работи оваа необична работа денес - ги снима последните моменти на некој што до неодамна бил на овој свет.

Еве како таа гледа на својата работа и кои се луѓето што ги бараат нејзините услуги.

„Повеќето од нив се луѓе кои живеат во странство, кои не можат да дојдат на погреби на нивни блиски, кои живеат на Балканот и умреле овде, но не мора да значи дека тоа е само  за нив, има луѓе кои сакаат да имаат спомени за тој ден. затоа што мојата логика е дека ова е единствениот, последен момент и последното нешто што можеме да го забележиме за нашето семејство и за некој што беше до нас до тогаш “

Таа самата вели дека секогаш е прва и последна на погребот. Таа прво го фотографира ковчегот додека никој не е наоколу. Потоа пристигнување роднини, солзи, палење на свеќи,  литургија и положување  на починатиот во гробот.

„Тоа е единствениот и последен момент во кој можеме да бидеме со овие луѓе. На пример, кога сликам погреб во кој ковчегот се затрупува со земја, буквално го забележувам секој момент како се затрупува ковчегот. И кога ќе го видите тој последен сантиметар од ковчегот, во земја, тоа е веќе  крај “, вели Кристина.

Различни села и региони на Србија бараат различни обичаи. Еве само еден од нив кој, да речеме ми „чуден“ на нашиот професионален фотограф:

„За мене, првиот погреб што го сликав во животот беше на еден Ром и се изненадив кога видов дека починатиот пет дена бил дома “, вели таа.

„Најчудното за мене беше што родителите и роднините на тој покојник ги подигнуваа  сите деца од семејството да се збогуваат, т.е да го бакнат починатиот и да стави  пари во ковчегот “.

Дали фотографирање на погребот, е бизарно според вас, или достоинствен и убав чин?

Фото: Дали таа ќе биде следниот претседател на САД?

Светот чека на Џо Бајден да избере друг кандидат од демократите за претседателските избори во 2020 година. Ако тој избор биде сенатороката на Илиноис, Теми Дакворт, не само што би значело дека оваа воена ветеранка се наоѓа  за прв пат на списокот, туку и таа ќе биде првата кандидатка за прв човек на САД што користи инвалидска количка.

Да се ​​биде прв во нешто не е ништо ново за Дакворт. Таа беше првата жена од Тајланд која беше избрана во Конгресот; првата жена со попреченост која беше избрана на Конгрес; првата жена со ампутирани екстремитети во Сенатот; и првиот сенатор што роди дете додека  беше  на функција.

Таа користи инвалидска количка од 2004 година, откако ги загуби нозете во воздушниот напад во Багдад додека служеше во американската војска.

Поховани пилешки стапчиња

Поховани пилешки стапчиња

СОСТОЈКИ:

500 гр бело месо

200 гр презла

100 гр сусам

100 гр брашно

2 лажици сув зачин

1 лажичка бибер

4 јајца

2 рамни лажички сол

НАЧИН НА ПОДГОТОВКА:

Исечкајте го белото месо на шницли. Исчукајте го, ставете сув зачин и бибер од двете страни и исечкајте на ленти со дебелина од 1,5-2 см и должина од 6-7 см. Извалкајте ги во брашно. Потоа разматете јајца и сол, па во друга чинија измешајте презла со сусам и сув зачин.

Во тава ставете доста масло и кога ќе се загрее додајте стапчиња кои сте ги извалкале во брашно, па во јајца и на крај во презла. Пржете додека не добијат златна боја.

Добар апетит!

Деталите за подготовка погледнете ги во ВИДЕО РЕЦЕПТОТ на „Иги“:

Популарно